Alle Kapitel von ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ: Kapitel 11 – Kapitel 20

หน้าประตูห้องบรรทมเหล่าขันทีและนางกำนัลเวรดึก ต่างพากันยืนเข้าเวรด้วยความง่วงเหงาหาวนอนเหมือนอย่างเคย เพราะยามนี้ถึงเวลาเงียบเสียงเนื่องจากฝ่าบาทจะบรรทมพักผ่อน จนกระทั่ง...“โอ๊ยยยยยย!”เสียงร้องโหยหวนของบุรุษดังลอดออกมาจากห้องบรรทม ทำเอาทุกคนสะดุ้งสุดตัว หูตาสว่างโร่ขึ้นมาทันที“นั่น... นั่นเสียงฝ่าบาทไม่ใช่รึ?” กงกงหน้าห้องกระซิบถามด้วยความตกใจ“อ๊ากกก! เบา! เบาหน่อย! จ้าวผิน! เจ้าจะฆ่าเจิ้นรึไง!”เสียงร้องฝ่าบาททำให้เหล่าทหารองครักษ์ขยับ แต่ทว่าขันทีเฒ่าที่ผ่านร้อนหนาวมานานยกมือห้ามไว้ พร้อมกับเอาหูแนบกับประตูตำหนักบรรทม และตามมาด้วยเสียงสตรีที่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระเส่าเล็กน้อย “อย่าเกร็งสิเพคะฝ่าบาท... ผ่อนคลาย... อื้ม... เส้น...อื้อ...เอ็นของพระองค์แข็งมาก... ต้องลงแรงอีกนิด... อึ๊บ!”“กร๊อบ!” เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ทำให้เหล่าขันทีกับเหล่าองครักษ์ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย จินตนาการถึงภาพร่วมอภิรมย์ของฝ่าบาทกับสนมองค์ใหม่ นับว่านี่เป็นคืนเข้าหอครั้งแรกของฝ่าบาทที่ดุเดือดมาก“จ๊ากกกกก! พอ! พอแล้ว! เจิ้นจะไม่ไหวแล้ว! มันจะหักแล้ว!”เหล่าขันทีหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู ต่างพากันมองหน้ากันเล

ณ ท้องพระโรงเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในท้องพระโรงที่ควรจะเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์ กลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความขัดแย้ง เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นยืนหน้าดำคร่ำเครียด ถือแผ่นป้ายประจำตำแหน่งเตรียมจะกราบทูลคัดค้านพระราชโองการสายฟ้าแลบของฮ่องเต้ทันทีที่เสียงขันทีประกาศการเสด็จออกว่าราชการจบลงสุ่ยเทียนจุน ในชุดคลุมมังกรสีเหลืองทองสง่างามก็เดินขึ้นสู่บัลลังก์ด้วยท่วงท่าเกียจคร้านเล็กน้อย ทว่าแววตาคมกริบนั้นกลับกวาดมองไปทั่วโถงท้องพระโรงราวกับกำลังมองดูละครสัตว์ที่น่าแปลกใจคือ วันนี้ข้างกายมังกรไม่ได้มีเพียงขันทีคนสนิท แต่ยังมีบุรุษอีกสองคนยืนขนาบข้าง ทางซ้ายคือ ฟู่อ๋องสุ่ยสิงเทียน พระอนุชาฝาแฝดผู้มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับฮ่องเต้ราวกับแกะ แต่ทว่ามีรอยยิ้มละมุนละไมประดับมุมปากตลอดเวลา ดูใจดีราวกับพระโพธิสัตว์เดินดิน แต่คงมีแต่คนที่บังอาจยุ่งกับพระชายาตระกูลฟางเท่านั้นที่รับรู้ว่าบุรุษผู้นี้ร้ายกาจเพียงใดทางขวาคือไป๋หลางรองเสนาบดีกรมอาญา ผู้ยืนถือ พู่กัน และสมุดบันทึกด้วยท่าทางกระตือรือร้นผิดวิสัยขุนนางกรมอาญาที่มักจะทำหน้าที่เหมือนเพชฌฆาตที่ชอบจับผิดเวลาสืบสวน แต่ทุกครั้งที่มีประ

ณ กองงานภูษา แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าเรือนไม้หลังใหญ่ กลิ่นของผ้าไหมใหม่และสีย้อมผ้าลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าความสงบสุขของเหล่าช่างตัดเย็บกำลังจะถูกทำลายลงในไม่ช้า เมื่อเสียงที่ไม่ได้อยากได้ยินดังขึ้น“พี่สะใภ้...ข้าเองสุ่ยเฉินสุดหล่อแห่งวังหลวงเองนะ...ท่านจำได้ใช่หรือไม่”จ้าวลี่อินเดินมากับเสี่ยวจูและขันทีน้อยก็พบกับองค์ชายเจ็ดที่เดินมาอีกทางบรรจบกันที่หน้าประตูทางเข้ากองภูษา...ไม่รู้ว่านี่บังเอิญหรือโชคชะตา แต่จ้าวลี่อินยกยิ้มมุมปากรอแล้ว“เสี่ยวเฉินมาทำอะไรที่นี่” เมื่อคืนองค์ชายเจ็ดอนุญาตให้นางเรียกชื่อสั้น ๆ ดังนั้นนางย่อมไม่มีพิธีรีตอง ข่าวองค์ชายเจ็ดเป็นคนติดดินนางแอบชื่นชมอยู่...แต่ไม่คิดว่าติดดินที่ว่า คือดินจะคลุกตามตัวเช่นนี้! “ข้าอยากได้ชุดใหม่! ข้าอยากได้ชุดลายพยัคฆ์คำราม! ข้าจะใส่ไปอวดสาวงามในงานเลี้ยง!” เสียงเล็กๆ ของเด็กชายดังเจื้อยแจ้วทำให้ในกองภูษาสั่นงันงกแล้ว ทั้งช่วยกันรีบเก็บผ้าเนื้อดีต่าง ๆ ซ่อนไม่ให้องค์ชายน้อยเห็นเด็ดขาด “เร็วเข้า...องค์ชายเจ็ดมาแล้ว เจ้ารีบ ๆ เข้าสิ” เหล่านางกำนัลฝ่ายภูษาหรือจะไม่ล่วงรู้ว่านี่คือหายนะตัวฉกาจของสี่กองในวังหล

หนึ่งชั่วยามต่อมาจ้าวลี่อินนั่งตวัดพู่กันลงบนกระดาษร่างแบบอย่างคล่องแคล่ว นางขีดฆ่าแบบชุดรุ่มร่ามของชาววังทิ้งทั้งหมด แล้ววาดโครงสร้างชุดใหม่ขึ้นมา “ข้าไม่เอาแขนเสื้อกว้างๆ ที่เกะกะเวลาหยิบจับของกิน” นางสั่ง “ช่วงเอวต้องกระชับ... กระโปรงให้ผ่าข้างซ่อนไว้ด้านใน เผื่อข้าต้องวิ่งหรือเตะถีบยอดอกใครที่ปากมากสักทีสองที” “และที่สำคัญ... ซ่อนช่องกระเป๋าเล็กๆ ไว้ที่สาบเสื้อและขอบเอวด้วย”เสี่ยวจูมองแบบชุดแล้วกลืนน้ำลาย “คุณหนู... จะใส่ชุดนี้จริงๆ เหรอเพคะ? มันดูเหมือน... ชุดนักฆ่าที่แฝงตัวมาในงานเลี้ยงมากกว่าชุดพระสนมนะเพคะ” เสี่ยวจูแม้ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรนักเพราะเติบโตมากับคุณหนูของนางที่ชายแดน แต่ก็เคยเห็นพวกฮูหยินแต่งตัวอยู่บ้าง นี่ไม่เข้าใกล้ชุดงดงามเลยสักนิด เหมือนชุดองครักษ์หญิงเสียมากกว่า“เสี่ยวจู...” จ้าวลี่อินเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มมุมปากของนางดูงดงามแต่แฝงไปด้วยอันตราย “ในงานเลี้ยงที่มีแต่ศัตรู... มันก็คือสนามรบดีๆ นี่แหละ หากเกิดเหตุฉุกเฉิน ชุดนี้จะช่วยชีวิตข้า... และอาจจะช่วยส่งใครบางคนไปลงนรกได้สะดวกขึ้น” แน่นอนว่าจ้าวผินไม่สนใจความงดงามชดช้อยน่ารำคาญลูกตานั่นหรอก นางสนแต่ว่าเ

“เสร็จแล้วเพคะพระสนม...” เสี่ยวจูเอ่ยเสียงเบา พลางมองภาพสะท้อนในกระจกด้วยความตะลึง “ชุดนี้...แม้ทะมัดทะแมง งดงามและดูทรงพลังมากเพคะ”ชุดที่จ้าวลี่อินสวมใส่นั้น แตกต่างจากชุดรุ่มร่ามของสตรีในวังอย่างสิ้นเชิง มันคือชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มดุจท้องฟ้ายามราตรี ช่วงเอวตัดเย็บเข้ารูปกระชับเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน แขนเสื้อทรงกระบอกที่ดูทะมัดทะแมงแต่ปักลายเมฆมงคลด้วยดิ้นเงินระยิบระยับ ชายกระโปรงยาวกรุยกรายแต่ซ่อนรอยผ่าสูงไว้ด้านใน เพื่อให้สะดวกแก่การก้าวเดิน... หรือการต่อสู้นางไม่ได้เกล้าผมทรงสูงเสียดฟ้าเหมือนเหล่าพวกฮูหยินและคุณหนู แต่รวบผมครึ่งศีรษะปักด้วยปิ่นเงินรูปหงส์สยายปีก ปล่อยผมดำขลับให้ทิ้งตัวลงมาคลอเคลียแผ่นหลัง ใบหน้าถูกแต่งแต้มให้ดูคมเข้ม คิ้วโก่งดั่งคันศร และริมฝีปากเคลือบชาดสีแดงสดราวกับโลหิต“แต่เช่นนี้ดูดุไปหรือไม่เพคะ?” เสี่ยวจูถามอย่างกังวล “ปกติสตรีในวังต้องแต่งหน้าอ่อนหวานให้ดูน่าทะนุถนอม...”“เสี่ยวจู...” จ้าวลี่อินหันมาสบตาคนสนิท แววตาของนางวาวโรจน์ “คืนนี้เราไม่ได้ไปเดินเล่นในสวนดอกไม้...หรือทุ่งหญ้าที่ชายแดน แต่เรากำลังจะเดินเข้าสู่ดงอสรพิษ หากแต่งตัวเป็นกระต่าย