ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์กว่าๆ การุณภพและพสิกายังคงทำงานร่วมกันเหมือนเช่นเคย เช้าถึงเย็น ทั้งเธอและเขาออกไปที่ไร่ โรงบ่ม และฟาร์ม ส่วนช่วงดึก ก็เป็นเวลาของการเเลกเปลี่ยนความรู้ทางการบริหารกับอาหนุ่ม วันละสองถึงสามชั่วโมง จนทั้งหมดมันเหมือนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่พสิกาเริ่มจะคุ้นชินกับมันไปแล้วไปๆ มาๆ กลับกลายเป็นว่าความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นตลอดเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ร่างกายของเธอเริ่มปรับตัว ไม่ได้เหน็ดเหนื่อยหรืออ่อนล้าเหมือนวันแรกๆ อีกต่อไป“วันนี้พ่อกับแม่จะมาใช่รึเปล่า”การุณภพที่นั่งทานข้าวอยู่ฝั่งตรงข้าม ถามขึ้นเสียงเรียบ “ค่ะอา อีกสักพักน่าจะถึงนะคะ”ไฟล์ทบินของอัศนัยและชุลีออกจากกรุงเทพตั้งแต่เช้ามืด ด้วยอยากรีบมาให้เร็วที่สุด ตอนนี้น่าจะกำลังเดินทางกลับมาที่ไร่ น่าเสียดายที่เหลือเวลาอยู่ที่นี่อีกเพียงแค่สองวันเศษ ก่อนที่เธอจะต้องกลับไปเรียนที่มหาลัย และใช้ชีวิตเหมือนอย่างก่อนหน้านี้ ไร่การุณแห่งนี้ และอาหนุ่ม ก็คงจะเลือนหายไปตามกาลเวลา ที่ต้องห่างเหินกันราวกับไม่มีตัวตนเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้ พอคิดได้แบบนั้น ก็ชวนให้รู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่“วันนี้ไม่ต้องลงไร่
閱讀更多
