สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ตอนที่ 11 ได้รับความช่วยหลือฝั่งด้านเรือนท้ายหมู่บ้านกลุ่มคนชุดดำเดินเข้าไปเพียงไม่นานก็เดินออกมา ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เจินเหยียนเดินกลับเรือนเห็นแผ่นหลังไว ๆ ในใจยามนั้นไม่คิดสิ่งใดกลัวเกิดเรื่องอันตรายกับซานหลงและคิดว่าคนของท่านพ่อจะกลับมาทำร้ายซานหลงให้รู้สำนึกที่ทำให้ตระกูลเซี่ยอับอาย นางวางของทั้งหมดลงหน้าเรือนรีบวิ่งเข้าไปดูตะโกนเรียกซานหลงเสียงดังลั่น“ซานหลงเจ้าอยู่ที่ใด เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”ตึง ตึง เสียงฝีเท้าของนางวิ่งตรงเข้ามาในห้องนอน เมื่อเปิดประตูเข้าไปเห็นร่างใหญ่นอนอยู่บนเตียงหลับสบาย นางถอนหายใจอย่างโล่งอก“เจ้านอนหลับอยู่นี่นี่เอง หรือว่าเมื่อครู่ข้าตาฝาดไปเองนะ ฟู่!” นางปาดเหงื่อ เอามือนาบอกหายใจหอบเหนื่อย“ฮูหยินของข้า ท่านกลับมาแล้วหรือ ? เสียงดังเมื่อครู่เสียงของท่านเองสินะ ”“เจ้านอนอยู่บนเตียงตลอดเลยหรือ? ไม่มีผู้ใดเข้ามาทำร้ายให้เจ้าได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่” ซานหลงลุกขึ้นเหลือบตามองบนอย่างครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มกว้างตอบกลับเจินเหยียน“มีสิ มีคนเข้ามาแต่ว่าเป็นท่านฮูหยินของข้า ท่านเข้ามาในความฝันของข้า ท่านช่างงดงามราวกับนางฟ้า แฮะ ๆ” หัวใจของเจินเหยียนเต้น

ตอนที่ 13 ขายผักดวงตะวันส่องลงตรงกลางศีรษะแดดร้อนระอุเหงื่อเริ่มไหลเต็มใบหน้า ซานหลงเหลือบมองเจินเหยียน วางจอบลงไว้ที่พื้น ปัดมือเช็ดเอาดินออกย่างกรายเข้าไปหานางพลางล้วงเข้าไปในกางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อที่ใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา เจินเหยียนชะงักไปชั่วขณะทว่าไม่ได้ไม่ได้สั่งห้ามให้เขาหยุดกระทำ สายตาของนางหันไปจ้องมองดวงตาดำขลับของเขาที่จ้องมองนางช่างอบอุ่นเหลือเกิน ยิ่งจ้องมองใกล้ ๆ ในยามที่มีท่าทีสงบยิ่งไม่น่าเชื่อว่าบุรุษตรงหน้าจะเป็นคนสติไม่ดี“คงจะร้อนน่าดู ดูสิเหงื่อเต็มใบหน้าเลยฮูหยินหยุดลงมือทำก่อนนะขอรับ ข้ากลัวท่านจะจับไข้”“ซานหลงเพียงแค่นี้ข้าสบายมาก อีกไม่นานก็ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ ดูเหมือนวันนี้อากาศอบอ้าวเย็นนี้ฝนคงกระหน่ำลงมา ข้าอยากทำให้เสร็จก่อนที่ช่วงเย็นจะได้ปลูกผักลงดิน ทันฟ้าทันฝน”“เช่นนั้นข้าจะช่วยท่านเองขอรับ” ซานหลงยิ้มกว้าง ค่อย ๆ เลื่อนมือต่ำลงมาเก็บเอาผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋า เดินไปจับจอบอย่างเข้มแข็งช่วยขุดดินทำแปลงผัก เจินเหยียนมองตามแผ่นหลังยิ้มบาง ๆ หัวใจเต้นตึกตัก ไม่คิดเลยว่าซานหลงจะอบอุ่นและเป็นห่วงนางมากขนาดนี้ ก่อนที่นางเองจะลงมือทำงานอย่างตั้ง

ตอนที่ 15 ซื้ออาภรณ์ชุดใหม่ฮูหยินเซี่ยร้อนรุ่มในอก อยากจะจัดการเจินเหยียนให้หายไปจากโลกใบนี้“นังเจินเหยียนบังอาจนักที่กล้าลงมือผู้ที่เลี้ยงนางมาตั้งแต่เกิด ไร้ความกตัญญูไม่รู้สำนึกบุญคุณ ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าเอาไว้ให้สงบสุขแน่นอน”“ท่านแม่ปล่อยพี่หญิงไปเถอะเจ้าค่ะเพียงเท่านี้พี่หญิงก็น่าสงสารมากพอแล้ว อย่าได้ลงมือทำสิ่งใดกับพี่หญิงเลย"“เสวี่ยหลานเจ้าใจดีมีเมตตาเกินไป เจ้าไม่เห็นหรือเมื่อครู่สายตาของนางจ้องมองเจ้ากับข้าเช่นไรหากไม่วิ่งหนีออกมามีหวังนางฟาดไม้ใส่เราสองคนแม่ลูกแน่ ๆ เจ้าอยู่นิ่ง ๆ ไม่ต้องมาสนใจเรื่องของนางเอาเวลาไปเรียนผีผ่าและเครื่องดนตรีเถิด ข้าได้ยินว่าอีกไม่นานองค์ชายห้าจะเดินทางมาที่นี่ หากเจ้าเล่นได้ดีองค์ชายอาจจะถูกชะตาและชอบเจ้า ไม่แน่เจ้าอาจจะได้เป็นพระชายาขององค์ชายห้าก็เป็นได้ ส่วนเรื่องเจินเหยียนข้าจะจัดการเอง”“เจ้าค่ะท่านแม่” เสวี่ยหลานแสร้งทำเป็นสงสารและเห็นใจทว่านางกลับแสยะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ วันนี้นางได้เห็นกับตาแล้วว่าชีวิตของเจินเหยียนเป็นอยู่อย่างไร อีกทั้งครั้งนี้มีท่านแม่มาด้วยท่านแม่ต้องจัดการโดยที่นางมิต้องลงมือจัดการเองระหว่างทางกลับเรือนฮูหย

ตอนที่ 17 ใจเต้นแรงเมื่อได้ดื่มน้ำลมหายใจเริ่มคงที่แต่ยังคงสั่นไหวเมื่อมือหนายังคงจับกุมมือของนางอยู่ นางสูดลมหายใจเข้าออกสลัดความรู้สึกเมื่อครู่และพาซานหลงเดินเที่ยวงานเทศกาลต่อ ทั้งสองมีความสุขเลือกซื้อของที่อยากกินจนเหน็ดเหนื่อยก็พากันกลับเรือนเมื่อมาถึงเรือนความทรงจำในยามที่ริมฝีปากแนบชิดกันก็แวบเข้ามาอีกครั้ง“วันนี้ข้ามีความสุขมาก ๆ เลยขอรับ คืนนี้คงหลับฝันดี”“อื้ม..ข้าเองก็ชอบเช่นกัน เอ่อ...เจ้านอนด้านล่างมานานนับเดือน ขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกับข้าสิ แต่ไม่ใช่ว่าข้าหวังอะไรเช่นนั้นหรอกนะ เอ่อ..ข้าแค่คิดว่าเจ้าเองก็เหน็ดเหนื่อยช่วยงานข้าในทุก ๆ วัน อีกทั้งตอนนี้ยังไม่ได้ทำห้องนอนให้เจ้าใหม่ ข้าเชื่อใจว่าเจ้าไม่มีทำอะไรไม่ดีกับข้าแน่ ๆ ” เจินเหยียนใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อพูดชักชวนเขานอนบนเตียงด้วยกันทว่านางไม่ได้มีเจตนาที่จะร่วมหลับนอน และเหมือนยามนี้นางกลับมีความรู้สึกแปลก ๆ และเชื่อใจเขาอย่างสนิท“ได้หรือขอรับ ข้ารับรองไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น”“อื้ม ..นี่ก็ดึกมากแล้วเจ้าดับเทียนและเอาผ้าห่มขึ้นมานอนเถิดรุ่งสางยังมีงานให้เจ้าต้องทำอีกมากมาย ” เจินเหยียนเดินขึ้นบนเตียงขยับหมอนให้ซาน

ตอนที่ 19 ถูกจับตัวรุ่งเช้าวันต่อมาเจินเหยียนตื่นขึ้นมาดวงอาทิตย์ขึ้นสูงบนท้องฟ้า นางลืมตาขึ้นมาพลางคิดว่าเรื่องราวเมื่อคืนนี้เหมือนกับความฝัน มีทั้งความสุขและเร้าร้อน แม้ช่วงแรกจะเจ็บแต่ทว่าเป็นความเจ็บที่เสียวซ่าน เพียงแค่คิดใบหน้าของนางก็แดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง ครั้นนั้นนางกำลังจะลุกขึ้นจากเตียง จู่ ๆ ก็เจ็บแปลบที่ระหว่างขา“อึก ..เจ็บระบมไปหมดเลย แล้วอย่างนี้จะออกไปขายผักได้อย่างไรนะ ”“ตื่นแล้วหรือ? คงจะระบมไปทั้งตัว ข้าเตรียมน้ำอุ่น ๆ ไว้ให้ท่านแล้ว ไปนั่งแช่น้ำร่างกายจะได้ดีขึ้น ข้าขอโทษนะขอรับที่ทำให้ท่านเจ็บไปทั้งตัว ลืมคิดไปว่านี่คือครั้งแรกของท่าน อีกอย่างเมื่อคืนนี้ข้าไม่อาจจะควบคุมตนเองได้ยิ่งร่างกายของท่านยั่วยวนข้าจนข้าหลงใหลไม่อยากจะปล่อยท่านออกจากอ้อมแขน” เสียงของซานหลงดังขึ้นไม่เพียงคำพูดทว่าดวงตาของเขาจ้องมองนางไม่ละสายตา เจินเหยียนจ้องมองด้านล่างของเขาเหมือนมันจะตุงขึ้นมาอีกครั้ง หากเป็นเช่นนี้นางไม่อาจจะรับไหวแน่ ๆ“เช่นนั้นข้าจะออกไปแช่น้ำก่อน ท่านไปเก็บผักรอข้าได้หรือไม่”“ไม่เห็นจำเป็นต้องเรียกข้าว่าท่านเลย ข้าชอบนักยามที่ท่านเรียกข้าว่าเจ้า ผู้คนจะได้ไม่ต้องส