LOGINตอนที่ 15 ซื้ออาภรณ์ชุดใหม่
ฮูหยินเซี่ยร้อนรุ่มในอก อยากจะจัดการเจินเหยียนให้หายไปจากโลกใบนี้
“นังเจินเหยียนบังอาจนักที่กล้าลงมือผู้ที่เลี้ยงนางมาตั้งแต่เกิด ไร้ความกตัญญูไม่รู้สำนึกบุญคุณ ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าเอาไว้ให้สงบสุขแน่นอน”
“ท่านแม่ปล่อยพี่หญิงไปเถอะเจ้าค่ะเพียงเท่านี้พี่หญิงก็น่าสงสารมากพอแล้ว อย่าได้ลงมือทำสิ่งใดกับพี่หญิงเลย"
“เสวี่ยหลานเจ้าใจดีมีเมตตาเกินไป เจ้าไม่เห็นหรือเมื่อครู่สายตาของนางจ้องมองเจ้ากับข้าเช่นไรหากไม่วิ่งหนีออกมามีหวังนางฟาดไม้ใส่เราสองคนแม่ลูกแน่ ๆ เจ้าอยู่นิ่ง ๆ ไม่ต้องมาสนใจเรื่องของนางเอาเวลาไปเรียนผีผ่าและเครื่องดนตรีเถิด ข้าได้ยินว่าอีกไม่นานองค์ชายห้าจะเดินทางมาที่นี่ หากเจ้าเล่นได้ดีองค์ชายอาจจะถูกชะตาและชอบเจ้า ไม่แน่เจ้าอาจจะได้เป็นพระชายาขององค์ชายห้าก็เป็นได้ ส่วนเรื่องเจินเหยียนข้าจะจัดการเอง”
“เจ้าค่ะท่านแม่” เสวี่ยหลานแสร้งทำเป็นสงสารและเห็นใจทว่านางกลับแสยะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ วันนี้นางได้เห็นกับตาแล้วว่าชีวิตของเจินเหยียนเป็นอยู่อย่างไร อีกทั้งครั้งนี้มีท่านแม่มาด้วยท่านแม่ต้องจัดการโดยที่นางมิต้องลงมือจัดการเอง
ระหว่างทางกลับเรือนฮูหยินเซี่ยเงียบขรึมใช้ความคิดทำอย่างไรถึงจะจัดการกับเจินเหยียนได้ แบบที่นางมิต้องลงมือทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง
ฝั่งด้านเจินเหยียน
หลังจากที่พายุลูกใหญ่หน้าเรือนผ่านพ้นไป นางนั่งกินอาหารพร้อมกับซานหลง เมื่อไหร่กันนะที่จะหลุดพ้นจากคนตระกูลเซี่ย นางพยายามครุ่นคิดชีวิตยามนี้กำลังดีขึ้น หากย้ายหนีก็คงต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพลางเขี่ยข้าวในชามจนซานหลงผิดสังเกต
“ฮูหยินท่านกลัวหรือขอรับ คนพวกนั้นทำให้ท่านไม่อยากอาหารอย่างนั้นหรือ”
“มิใช่เช่นนั้น ข้าไม่ได้กลัวแต่ข้าเบื่อเหลือเกินที่จะต้องพบเจอความลำบากใจเช่นนี้ ทำไมกันนะทั้ง ๆ ที่ข้าออกมาจากเรือนหลังนั้นแล้วพวกเขายังตามก่อกวนไม่เลิกลา หรือจะพาเจ้าหนีไปจากที่นี่ไม่ให้พวกเขามาทำร้ายและก่อกวนเราอีก แต่อีกใจข้าก็ชอบที่นี่ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะทุกข์ยากกว่านี้หรือไม่ ยามนี้ทุกอย่างเริ่มดีขึ้นแล้ว ข้าคิดไม่ออกเลยซานหลงว่าข้าจะทำเช่นไรต่อไปดี”
“ท่านคิดมากเลยสินะ ไม่ต้องกลัวข้าจะปกป้องท่านเอง กินอาหารก่อนเถอะขอรับ” ซานหลงคีบเนื้อไก่ตุ๋นใส่ชามให้เจินเหยียนพร้อมรอยยิ้มสดใส เจินเหยียนสบายใจขึ้นมาอีกครั้งเพียงได้ยินคำพูดนี้ของเขา แม้จะรู้ว่าเขาเองก็มิอาจจะปกป้องนางได้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้อบอุ่นหัวใจได้ถึงเพียงนี้
วันถัดมา
เจินเหยียนนำผักมาขายที่ตลาดอีกครั้ง ครั้งนี้ผักของนางขายดีกว่าครั้งก่อน เพราะผู้คนที่ซื้อไปคราวก่อนติดใจผักที่สดสะอาดของนาง เมื่อนำไปปรุงทั้งกรอบทั้งหวาน ปากต่อปากเพียงนำมาวางก็หมดภายในพริบตา
“วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริง ๆ ซานหลงคราวก่อนข้าบอกจะซื้อขนมให้เจ้าใช่หรือไม่? เก็บของกลับเรือนกันแต่ก่อนกลับข้าจะซื้อขนมให้เจ้าอีก และครั้งนี้ข้าจะซื้อให้เจ้าห้าชิ้น เจ้าดีใจหรือไม่”
“ว้าว ๆ ฮูหยินของข้าใจดีที่หนึ่งเลย” ซานหลงตั้งใจเก็บของหูผึ่งเมื่อได้ยินว่าจะได้กินขนมเซาปิ่ง
ระหว่างยืนรอต่อแถวซื้อขนมมีสตรีอ่อนวัยพูดถึงงานเทศกาลกันครึกคัก ทำให้เจินเหยียนอยากออกมาเที่ยวเล่น
“คุณหนูเจ้าคะ เทศกาลที่คุณหนูกล่าวมาเมื่อครู่อยู่ที่ใดและจัดในวันใดหรือเจ้าคะ”
“พี่สาวท่านไปอยู่ที่ใดมา งานเทศกาลประจำปีจัดขึ้นทุกปีที่แม่น้ำซุ่ย เหล่าบุรุษสตรีมากมายต่างพากันเดินเล่นชมจันทร์อีกทั้งยังมีการแสดงมากมาย”
“ขอบคุณคุณหนูที่บอกข้าเจ้าค่ะ” เจินเหยียนคลี่ยิ้มเต็มดวงหน้า ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยได้ออกมาเที่ยวงานเทศกาลเพราะถูกฮูหยินเซี่ยขัดขวางทุกอย่าง มีเพียงเสวี่ยหลานที่ได้ออกไป
“ฮูหยินถึงคิวเราแล้วขอรับ” ซานหลงจับปลายเสื้อของเจินเหยียนกระตุกแขนให้นางสั่งเซาปิ่งกับพ่อค้าเมื่อเห็นอีกหลายคนที่ยืนต่อแถวอยู่
“ถึงคิวเมื่อไหร่กันนะ สงสัยข้าคิดอะไรเพลิน ๆ พ่อค้าเอาเซาปิ่งไส้เผือกกับไส้ถั่วเหลืองอย่างละสามอันเจ้าค่ะ”
“ได้ขอรับ หกชิ้นหกเหวินขอรับ” พ่อค้าหยิบขนมใส่ห่อกระดาษยื่นให้เจินเหยียนพร้อมแจ้งราคา นางเองก็ไม่รีรอล้วงนับเงินให้แก่เขา ในใจตื่นเต้นคิดเรื่องเทศกาล เดินอกมาจากร้านขนมนางก็เห็นร้านเสื้อผ้า นางรีบจับมือของซานหลงพุ่งตัวเข้าไปที่ร้านทันที
“ฮูหยินท่านพาข้าไปที่ใดขอรับ”
“ตามมาเถอะน่า ไม่ต้องถาม เถ้าแก่ช่วยหาอาภรณ์เนื้อผ้าดี ๆ และดูดีที่สุดเหมาะกับเขาให้ข้าสัก สามชุด”
“ได้เลย ๆ ข้าจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ ดูจากรูปร่างใบหน้าบุรุษท่านนี้ไม่ว่าจะสวมใส่ชุดใดก็ดูดีไปหมด” เจินเหยียนกอดอกอย่างภาคภูมิใจ อย่างน้อยซานหลงก็มีใบหน้าและร่างกายที่ชวนน่ามองหากแต่งกายให้เขาใหม่ คงจะดูดีไม่แพ้บุรุษบ้านรวยหรือเหล่าบัณฑิตแม้แต่น้อย เถ้าแก่ร้านลากตัวของซานหลงเข้าไปเลือกเสื้อผ้าส่วนนางเองก็ยืนเลือกของตนเองเช่นเดียวกัน จะไปเที่ยวงานเทศกาลด้วยชุดซอมซ่อได้อย่างไร วันนั้นนางก็อยากแต่งกายดูดีเช่นเดียวกัน
เมื่อได้อย่างที่ต้องการนางจ่ายเงิน แม้ว่าจะเป็นเงินจำนวนมากนางก็ไม่เสียดายแม้แต่น้อย
“ของพวกนี้ไม่เห็นท่านต้องเปลืองเงินซื้อให้ข้าเลยขอรับ”
“เอาไปเถอะข้าอยากให้เจ้าได้แต่งกายดูดีเช่นอย่างผู้อื่นเขาบ้าง เงินเพียงเท่านี้ข้าสามารถหาใหม่ได้ รีบกลับเรือนกันเถอะ เมื่อกลับถึงเรือนแล้วเจ้าจงนำอาหารให้ไก่และรดน้ำผักก่อนเวลา”
“เพราะเหตุใดถึงต้องทำก่อนเวลาหรือขอรับ”
“วันนี้ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยวงานเทศกาล ข้าอยากจะเห็นจริง ๆ ว่างานเป็นเช่นไร ข้าไม่เคยเที่ยวเล่นสักครั้ง เมื่อครู่ได้ยินว่ามีการแสดงมากมาย เจ้าเคยไปหรือไม่”
“งานเทศกาลหรือ ? ไม่เคยขอรับ”
“ดีเลย เช่นนั้นเท่ากับว่าข้ากับเจ้าไปเที่ยวงานเทศกาลเป็นครั้งแรก ว้าวตื่นเต้นจังรีบเดินมาเร็วเข้า” เจินเหยียนย่างเท้าเร็วกว่าเดิม จนซานหลงต้องวิ่งตามหลัง เขาเห็นรอยยิ้มของนางก็เผลอยิ้มตามเมื่อมองแผ่นหลังของสตรีที่แน่วแน่นางนี้ พลางหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ
‘ฮึ ฮึ รอยยิ้มของนางที่มีความสุขข้าชอบยิ่งนักอยากให้นางยิ้มและมีความสุขเช่นนี้ตลอดไป’
ตอนที่ 25 ความจริงไม่นานก็มาถึงแคว้นเฟิงหยุน ทุกคนต่างออกมาต้อนรับคุณชายและต้อนรับเจินเหยียนเป็นอย่างดี ปฏิบัติต่อนางดีเสียกว่าเรือนตระกูลเซี่ยเป็นไหน ๆ“พวกเจ้าดูแลเซี่ยเจินเหยียนภรรยาข้าให้ดี พานางไปเปลี่ยนอาภรณ์และพักผ่อนในห้องที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้”“เจ้าค่ะคุณชาย” สาวรับใช้โค้งตัวคำนับคุณชายผายมือให้เจินเหยียนเดิมตามพวกนางไปห้องพัก ยามนี้เจินเหยียนเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะมาต่อกลอนกับซานหลง จึงยอมเดินไปส่วนซานหลงเขาแยกจากนาง ไปหาท่านพ่อท่านแม่แจ้งเรื่องที่นางจะมาอยู่ที่นี่ ต่อจากวันนี้ และยังให้คนของเขาไปจัดการซื้อตัวชิงชิงให้มาดูแลเจินเหยียนที่นี่ เขาหวังว่านางจะมีรอยยิ้มให้เขาอีกครั้ง และมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่หลังจากจัดการเสร็จสิ้นเขากลับห้องของตนเองอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ สองเท้าย่างกรายไปหานางที่ห้องคิดว่าป่านนี้นางคงสงบสติอารมณ์พร้อมที่จะรับฟังเรื่องทั้งหมดจากเขาแล้วภายในห้องกว้างใหญ่ของใช้มากมายถูกตกแต่งอย่างสวยงาม เจินเหยียนถูกสาวใช้จับอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ ยามนี้นางกำลังจ้องมองตนเองผ่านกระจกเงา ใจล่องลอยวันนี้ช่างมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายจน
ตอนที่ 24 ชำระแค้นใต้เท้าเซี่ยสั่นเทาไปทั้งตัวดาบในมือหล่นลงพื้น ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แต่ทว่าฮูหยินเซี่ยไม่เชื่อคุณชายเฉินห่าวเทียนที่ยกเลิกงานมงคล จะเป็นชายคนนี้ได้อย่างไรกัน“ใต้เท้าเซี่ยลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ข้าไม่มีทางเชื่อเจ้าโกหกหลอกลวงใช่หรือไม่ ? คุณชายของเจ้าจะเป็นชายคนนี้ได้อย่างไร เลอะเลือนเสียจริง เจ้านี่สติไม่ดีทุบให้ตายก็คงตายตรงนี้ไม่มีทางที่จะเก่งกาจเหมือนคำกล่าวขานเลืองลือเกี่ยวกับคุณชายเฉินห่าวเทียน อีกทั้งใบหน้าของมันก็ไม่ได้มีบาดแผลเหมือนคุณชายเฉินห่าวเทียนเสียหน่อย”“ฮูหยินเซี่ยท่านเคยเห็นหรือว่าข้าเฉินห่าวเทียนมีใบหน้าเป็นเช่นไร มีเพียงแค่คำกล่าวขานปากต่อปากเท่านั้น จริงสิเมื่อครู่ข้าเห็นใบหน้าของเจินเหยียนภรรยาของข้าเขียวคลำแม้จะมีผงแป้งปกปิด อีกทั้งแขนของนางมีรอยแดงเต็มไปหมด ระหว่างสองวันที่ผ่านมาท่านคงรังแกนางสินะ โหว่เหวินโม่จับมือของฮูหยินเซี่ยวางลงบนไม้นั่น ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าการที่กระทำผู้อื่นเป็นเช่นไร อีกทั้งยังกล้าลงมือทำร้ายภรรยาของข้า” ลูกน้องจับกายของฮูหยินคุกเข่าลงตรงหน้าคว้ามือทั้งสองข้างของนาบลงที่แผ่นไม้“ตัดมือของนางทิ้งเสียทั้งสองข้าง บังอาจใช้มื
ตอนที่ 23 ชิงตัวเจ้าสาวความหวังของเจินเหยียนจบสิ้นลงเดินทางมาได้ไม่ไกล นางคว้าปิ่นออกมาศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอุ่น ๆ หลับตานึกถึงพ่อแม่ของตัวเอง“พ่อคะแม่คะ หากครั้งนี้หนูตัดสินใจถูกขอให้หนูได้กลับไปหาพวกท่านทั้งสองด้วยนะคะ แต่หากผิดพลาดก็คงเป็นโชคชะตาที่อาภัพของหนูเอง ตายมาแล้วครั้งหนึ่งครั้งนี้ก็คงไม่เจ็บปวดเหมือนครั้งก่อนหรอกใช่มั้ย” เสียงแผ่วเบาเอ่ยออกมาราวกับอ้อนวอนสวรรค์ สองมือจับที่ปิ่นมั่งคงหลับตากัดฟัน กำลังใช้แรงที่มีทั้งหมดแทงปิ่นเข้าที่ลำคอครืด ตึง!! ครานั้นเองเกี้ยวที่นางนั่งมาโคลงเคลง ทำให้เอนเอียง จนเกี้ยวหล่นลงพื้น เสียงข้างนอกดังเอะอะโวยวาย ปิ่นในมือของเจินเหยียนหลุดหล่นลงพื้น นางลืมตาขึ้นมาเปิดผ้าคุมใบหน้าออก“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น หรือว่าสวรรค์ยังไม่ให้ข้าตาย” เจินเหยียนค่อย ๆ คลานออกมาจากเกี้ยวได้เห็นภาพตรงหน้า หัวใจของนางเต้นแรงระรัว ดวงตาร้อนผ่าวน้ำใส ๆ ไหลอาบแก้ม รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้น“เจ้าไปอยู่ที่ใดมา ข้าคิดว่าเจ้าทิ้งข้าไปแล้วเสียอีก อึก ฮื้อ ๆ หากช้ากว่านี้แม้เพียงนิด เจ้าคงไม่เห็นหน้าข้าอีกแล้ว” ซานหลงกระโดดลงจากหลังม้าลงมาโอบกอดเจินเหยียนแนบแน่น
ตอนที่ 22 สิ้นหวังจะหนีฝั่งด้านซานหลงเขาแทบนั่งไม่ติดเป็นห่วงเจินเหยียนเหลือเกินไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะเป็นอย่างไร ยิ่งเขาคิดถึงตอนที่ฮูหยินเซี่ยมาเยือนที่เรือน แววตาของนางเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น เขาอยากจะบุกไปแย่งชิงตัวเจินเหยียนเสียยามนี้“ท่านคงร้อนใจสินะขอรับถึงนั่งไม่ติดเช่นนี้ ไม่ต้องเป็นกังวลถึงเพียงนั้น อย่างไรคุณหนูเซี่ยเจินเหยียนก็เป็นบุตรสาวคนโตของใต้เท้าเซี่ย เดิมทีข้าได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเขารักนางและเอ็นดูนางมากเช่นกัน นั่งลงก่อนเถอะ” ลูกน้องคนสนิทได้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนายท่านเดินไปเดินมาเสียหน้ากังวลคิดไม่ตก“ข้าจะอดทนนั่งได้อย่างไร จิตใจของข้าร้อนรุ่มไปหมดจนแทบไม่เป็นอันจะกินเพราะพวกเจ้าดูแลนางไม่ดี ถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ ข้าบอกแล้วใช่มั้ยให้จับตาดูนางทุกฝีก้าว”“ช่วงนั้นข้าเกิดเจ็บท้องกระทันหันไม่คิดว่าใต้เท้าเซี่ยจะบุกมาที่เรือนหลังจากไม่มาเยือนอีกเลยเป็นเวลานานขอรับ”“เฮ้อ! น่าโบยหลังพวกเจ้าให้หักเสียทุกคน แต่ว่าข้าต้องใช้กำลังพวกเจ้าเอาไว้เมื่อไหร่ที่งานเสร็จสิ้นอย่าคิดว่าข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป รุ่งเช้าเตรียมคนของเราให้พร้อม อีกวันหนึ่งข้าจะไปทวงฮูหยินของข้าคืน” ซานหลงกัด
ตอนที่ 21 น่าสมเพชดวงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ริมฝีปากของเจินเหยียนแห้งผากคอแห้งไม่ได้กินน้ำตั้งแต่ถูกจับตัวกลับมา จะเดินไปหยิบเองก็ถูกมัดตรึงเอาไว้ สายตาจ้องไปที่ประตูรอการกลับมาของชิงชิง ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าจนจะมือดสลัวเหตุใดป่านนี้นางยังไม่กลับมา ในใจของเจินเหยียนเริ่มร้อนรุ่มกลัวว่าชิงชิงจะถูกจับได้ว่าแอบออกไปตึง! เสียงประตูถูกเปิดเข้ามา บนใบหน้าของเจินเหยียนปรากฎรอยยิ้มคิดว่าชิงชิงกลับมาแล้ว แต่เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาใบหน้าของนางพลันเปลี่ยนสี“น่าสมเพชจริง ๆ หมดสภาพจนดูไม่ได้ จิ จิ เจ้านี่นะดูสิสายตาที่มองมาที่ข้ายังจองหองไม่เปลี่ยนแปลง”“มาทางใดออกไปเดี๋ยวนี้ข้าไม่ต้องการพบทั้งสองคนที่มีจิตใจเหี้ยมโหด”“ฮ่า ฮ่า ดูสิคำพูดคำจา ทั้ง ๆ ที่ตัวเองจนตรอกขนาดนี้” ฮูหยินเซี่ยเดินเข้ามาใกล้ยื่นมือไปจับที่ปลายคางของนางให้เงยมองนางอย่างชัดเจน “ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ข้าเกลียดเหลือเกินแววตาและใบหน้าของเจ้า ที่เหมือนมารดาของเจ้าราวกับคน ๆ เดียวกัน ข้าอุตส่าห์กำจัดมารหัวใจอย่างมารดาของเจ้าไปได้แล้ว เหตุใดเจ้าไม่ตายตามไปด้วย ดวงแข็งจริง ๆ ข้าวางยานางให้คลอดยากและอยากให้ตายระหว่างคลอด แต่กลับดวงแข็งรอด
ตอนที่ 20 เขาต้องมาช่วยข้าแน่ ๆเจินเหยียนตั้งสติ จะมาร้องไห้ฟูมฟายก็ไร้ประโยชน์ และนางเชื่อว่าซานหลงไม่ยอมแน่ ๆ หากรู้เรื่องนี้ เจินเหยียนปาดน้ำตา ดันกายของชิงชิงออกจากตน“ชิงชิงข้ามีเรื่องต้องให้เจ้าช่วย เจ้าแอบออกไปที่เรือนหลังหมู่บ้าน จงไปแจ้งเรื่องนี้กับถูซานหลงว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า ข้าเชื่อว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้ข้าต้องไปเป็นของคนอื่นแน่ ๆ”“แต่ว่าคุณหนู ถูซานหลงมิใช่คนที่จะต่อกลอนกับอำนาจของใต้เท้าได้เลยนะเจ้าคะ อีกทั้งสติไม่ดีเช่นนั้นมีหวังหากมาช่วยท่านคงพบเจอแต่ความตาย”“ชิงชิงสามีของข้ามิใช่คนสติไม่ดี จงเชื่อข้าและออกไปบอกเขาให้ข้าที ยามนี้เขาคงกำลังกลับมาจากตลาดคงร้อนใจเมื่อไม่เห็นข้าอยู่ที่เรือน”“เจ้าค่ะ” ชิงชิงสงสัยแต่ก็ยอมเชื่อคำพูดของคุณหนูรีบแอบออกจากเรือนไปหาซานหลงทันทีฝั่งด้านซานหลงเขากลับมาจากตลาดพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ วันนี้เขาจะต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายให้เจินเหยียนได้กิน ทว่าเมื่อมาถึงเรือนกลับไร้เงาของเจินเหยียน ของในมือร่วงหล่นที่พื้น พลันสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าเพียงข้างเดียวของเจินเหยียนตึก ตึกหัวใจเต้นระรัวความหวาดกลัวปะทุขึ้นในใจสองเท้ารีบวิ่งเข้าไปดูในเรือน
ตอนที่16 เดินเที่ยวงานจวบจนตะวันจะลาขอบฟ้าเสียงเรียกชื่อซานหลงดังคับเรือนอีกครา“ซานหลงเมื่อไหร่จะออกมาเสียที หรือจะให้ข้าช่วยแต่งกายให้” เจินเหยียนตะโกนเรียกหน้าห้องนอนหลังจากที่นางกับซานหลงแยกกันแต่งตัวด้วยตนเอง ซานหลงยื่นมือออกมาจับประตูท่าทางเคอะเขินไม่กล้าจะออกมาให้เจินเหยียนได้เห็น“ข้าไม่กล
ตอนที่ 14 มาเย้ยหยัน“สตรีเมื่อครู่นิสัยไม่ดี ทำไมต้องทำเช่นนั้นด้วย ทำขนมที่ฮูหยินให้ข้าตกลงพื้นน่าเสียดาย”“นางก็เป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คนตระกูลเซี่ยร้ายกาจทุกคน..ยกเว้นข้าเพียงผู้เดียว นี่ขนมของข้าเจ้าเอาไปสิ”“แล้วท่านจะขอรับ”“ข้าเคยกินขนมอร่อย ๆ มามากมายเอาไว้วันข้างหน้าเราเอาผักมาขายข
ตอนที่ 13 ขายผักดวงตะวันส่องลงตรงกลางศีรษะแดดร้อนระอุเหงื่อเริ่มไหลเต็มใบหน้า ซานหลงเหลือบมองเจินเหยียน วางจอบลงไว้ที่พื้น ปัดมือเช็ดเอาดินออกย่างกรายเข้าไปหานางพลางล้วงเข้าไปในกางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อที่ใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา เจินเหยียนชะงักไปชั่วขณะทว่าไม่ได้ไม่ได้สั่งห้ามให้เขาหยุด
ตอนที่ 12 เตรียมดินซานหลงเดินเข้าใกล้เจินเหยียนสำรวจจ้องมองร่างบาง ดวงตาเอ่อคลอคล้ายจะร่ำไห้“ฮูหยินข้าขอโทษที่ดูแลท่านไม่ดี ข้าช่วยท่านไม่ได้ ข้าปกป้องท่านไม่ได้” ซานหลงใช้มือทุบตีศีรษะตนเอง จนเจินเหยียนรีบคว้ามือของเขาเอาไว้“มิใช่ความผิดของเจ้าอย่าได้โทษตนเองเลย ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายแล้ว เราเก







