ตอนที่ 14 มาเย้ยหยัน

ตอนที่ 14 มาเย้ยหยัน

 

“สตรีเมื่อครู่นิสัยไม่ดี ทำไมต้องทำเช่นนั้นด้วย ทำขนมที่ฮูหยินให้ข้าตกลงพื้นน่าเสียดาย”

“นางก็เป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คนตระกูลเซี่ยร้ายกาจทุกคน..ยกเว้นข้าเพียงผู้เดียว นี่ขนมของข้าเจ้าเอาไปสิ”

“แล้วท่านจะขอรับ”

“ข้าเคยกินขนมอร่อย ๆ มามากมายเอาไว้วันข้างหน้าเราเอาผักมาขายข้าจะซื้อให้เจ้ากินอีก อันนั้นเจ้าเอาไปกินก่อนเถอะนะ”

“แบ่งกันขอรับ ข้าแบ่งให้ท่าน มีของอร่อยต้องแบ่งให้ท่านด้วย หากท่านมีความสุขข้าก็มีความสุข หากท่านเสียใจข้าก็เสียใจด้วย” ซานหลงแบ่งขนมครึ่งหนึ่งยื่นให้เจินเหยียน นางกระตุกยิ้มในความไร้เดียงสาและน่าเอ็นดูของเขา เหมือนเด็กชายไม่มีพิษมีภัย นางยื่นมือไปจับขนมมากินพร้อมเอ่ยขอบคุณเขาอีกครั้ง

“ขนาดเจ้าสติไม่ดียังรู้จักแบ่งปัน เป็นเช่นเจ้าก็ดีเช่นกันไม่ต้องเดือดร้อน ไม่ต้องแย่งชิงอะไรกับผู้ใด เรากลับเรือนกลับเถอะ วันนี้ต้องฉลองในวันดี ๆ ที่ขายผักได้ดี อย่าให้เรื่องของคนตระกูลเซี่ยมาทำลายวันดี ๆ ของเราเลย กลับถึงเรือนเจ้าไปชักชวนผู้เฒ่าจูมากินอาหารเย็นที่เรือนร่วมกัน”

“ได้เลย ๆ” ซานหลงดวงตาเป็นประกายอีกครา เมื่อได้ยินว่าจะฉลอง เจินเหยียนยิ้มบาง ๆ พลางครุ่นคิด ไม่รู้ว่าการที่พบเจอเสวี่ยหลานวันนี้นางจะยอมหยุดแค่เพียงเท่านี้หรือหาเรื่องมาให้นางปวดหัวในวันข้างหน้า ทว่ายามนี้นางไม่เคยมีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ร้ายมานางจะร้ายกลับ

รุ่งเช้าวันต่อมา

เจินเหยียนตื่นแต่เช้าตรู่เช่นอย่างทุกวัน นางใช้ซานหลงไปให้อาหารไก่ที่คอกส่วนนางไปรดน้ำผัก เพื่อดูว่าพรุ่งนี้เช้าจะเก็บไปขายที่ตลาดได้หรือไม่ นางวางแผนเป็นอย่างดีไม่ได้ปลูกผักพร้อมกันไปซะทุกอย่างแต่เลือกระยะเวลาห่างกันช่วงหนึ่งเพื่อที่จะได้มีผักไปขายได้ต่อเนื่อง ในส่วนของอาหารเช้านางไปเรียนรู้และหัดปรุงอาหารจากผู้เฒ่าจู เพราะอาหารที่นางรู้จักจะมีเพียงแค่อาหารไทย ยากนักที่จะปรุงให้ถูกปากของซานหลงและเครื่องปรุงที่จำกัด นางจึงจำเป็นต้องเรียนรู้ โชคดีที่ผู้เฒ่าจูเอ็นดูเจินเหยียนช่วยเหลือนางในทุก ๆ เรื่องทำให้นางเริ่มสนิทสนมกับผู้เฒ่าจูและนับถือเป็นญาติผู้ใหญ่

“ฮูหยินข้าให้อาหารไก่เสร็จแล้วขอรับ ให้ข้าช่วยอะไรอีกไหม”

“ข้าก็เสร็จแล้ว เรากลับเข้าเรือนกินอาหารเช้ากันเถอะ วันนี้ต้องไปตัดไม้ไผ่มาทำค้างแตงกวา”

“ดี ๆ ขอรับตอนนี้ท้องของข้าแสบร้อนไปหมด” ทั้งสองพากันเดินมาที่เรือนก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสตรีที่นางไม่คิดว่าจะมาเยือนถึงที่นี่ยืนคอยอยู่หน้าเรือนด้วยสีหน้าขยะแขยง รังเกียจและสมเพช ความรู้สึกที่ส่งผ่านแววตามิอาจจะปกปิดได้แม้แต่น้อย ร่างกายเจินเหยียนสั่นเทากำมือแน่นรีบย่างเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด

“พวกท่านมาทำอะไรที่นี่ ข้าไม่ได้มีธุระกับพวกท่านเชิญออกไปจากเรือนของข้า”

“แหม ๆ ปีกกล้าขาแข็งจริง ๆ สภาพของเจ้าช่างดูไม่ได้แม้แต่น้อย นี่จะหรือรังรักของเจ้ากับสามีของเจ้า ฮ่า ฮ่า แทนที่จะแต่งกับคนร่ำรวยเสมือนมารดาของเจ้า ยอมเป็นอนุแลกกับการอยู่อย่างสุขสบาย เจ้ารักศักดิ์ศรีดีเหลือเกินนะ ยอมอยู่กินกับคนสติไม่ดีมากกว่าความสุขสบาย ข้าได้ยินมาจากเสวี่ยหลาน เจ้ารู้หรือไม่ว่านางกลับไปที่เรือนไปแจ้งต่อข้าว่าเจ้านะทุกข์ยากเพียงใด แม้แต่อาภรณ์ยังขาดและทรุดโทรมยิ่งกว่าผ้าเช็ดพื้นของตระกูลเซี่ย ร่างกายของเจ้าผอมลงไปมาก นางเป็นห่วงเจ้าร่ำไห้อ้อนวอนให้ข้าพามาหาเจ้า นี่สินะพี่น้องไม่อาจตัดขาด พวกเจ้ายกอาหารเช้าไปให้เจินเหยียน ข้าทำทานกับสุนัขและให้อาหารสัตว์เดรัจฉานบ่อย ๆ ข้าจะทนเห็นเด็กที่ข้าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กอดอยากได้อย่างไร” ฮูหยินเซี่ยกวักมือไปข้างหน้าให้สาวใช้ยกสำรับที่นางเตรียมมามอบให้แก่เจินเหยียนทว่ายามนี้ร่างกายของเจินเหยียนสั่นเทาด้วยความโกรธ เมื่อนางถูกเปรียบเทียบกับสัตว์ นางเดินตรงไปหาสาวใช้ที่ยกสำรับกำลังจะก้าวเท้าเข้าเรือน ปัดสำรับหล่นลงพื้นเกลื่อนกลาด

“อย่าได้เอาของสกปรกเข้ามาในเรือนของข้า ข้ามิใช่สัตว์และข้าไม่เคยอดอยาก อย่ามาแสดงความเห็นใจในยามนี้ มาทางใดจงกลับไปทางนั้น เสวี่ยหลานเจ้าอยากเห็นว่าเรือนของข้าเป็นเช่นไร ชีวิตของข้าเป็นเช่นไรยามนี้เจ้าก็เห็นแล้ว กลับไปเสียทีข้าเกลียดคนตระกูลเซี่ยจนไม่อยากแม้แต่จะเหยียบเงาอยู่ร่วมโลก”

“นังเจินเหยียนเจ้าชักจะเกินไปแล้วนะ เสวี่ยหลานของข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นเพราะนางเป็นห่วงเจ้าจริง ๆ เห็นหรือไม่เสวี่ยหลานพี่หญิงที่เจ้าเป็นห่วงนักหนานางรู้สึกกับเจ้าเช่นไร”

“พี่หญิงข้าเพียงสงสารและเห็นใจท่านเท่านั้น เหตุใดต้องใจร้ายกับข้าเช่นนี้”

“เจ้าสิใจร้าย ฮูหยินสตรีใจร้ายนางนี้มารบกวนท่านอีกแล้ว ออกไป ออกไปจากเรือนของข้า อย่ามาทำร้ายฮูหยินของข้า” ซานหลงยืนดูพักใหญ่ก่อนจะตักน้ำมาสาดไล่ฮูหยินเซี่ยกับเซี่ยเสวี่ยหลานให้ออกไปจากเรือนของตน สิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ฮูหยินเซี่ยเกรี้ยวโกรธขึ้นมา

“เจ้าบ้านี่ชักบังอาจไม่รู้ที่ต่ำที่สูง วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้รู้สำนึก” ฮูหยินเซี่ยพยักหน้าให้บ่าวรับใช้มาจับกายของซานหลง เจินเหยียนใจเต้นระรัวหากว่านางไม่ทำอะไรเลยซานหลงต้องได้รับบาดเจ็บหนักแน่ ๆ ครานั้นสายตาของนางเหลือบไปเห็นท่อนไม้ จึงรีบคว้าไปยืนบังกายของซานหลงเอาไว้ ชู่ไม้ไปข้างหน้าอย่างเอาอย่างเรื่อง

“ลองเข้ามา และอย่าหาว่าข้าไม่เตือน พวกท่านบุกเข้ามาหาเรื่องข้าถึงที่เรือน นี่นะหรือคนชั้นสูง ช่างไร้มารยาท ช่างน่าขันจริง ๆ ซานหลงเจ้าไม่ต้องกลัวข้าจะปกป้องเจ้าเอง” เจินเหยียนไม่ว่าเปล่านางวิ่งไล่เอาไม้ฟาดขับไล่ฮูหยินเซี่ยกับเสวี่ยหลานให้ออกไปจากเรือน เมื่อบ่าวรับใช้เห็นว่านางมีอาวุธก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้รีบหลบไปข้างหลัง ฮูหยินเซี่ยใบหน้าซีดเซียวจับมือเสวี่ยหลานให้วิ่งออกมาพร้อมตะโกนต่อว่าเจินเหยียนไม่หยุดปาก

“เจ้ามันบ้า บ้าเหมือนสามีของเจ้า วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน คอยดูเถอะข้าจะกลับมาเอาคืนไม่ให้เจ้าไประวังตัวเลย”

“เอาสิ ข้าเองก็จะสู้อย่างไม่เกรงใจเช่นเดียวกัน ย้าก ๆๆ”

“กรี๊ด ๆ พี่หญิงท่านเสียสติไปอีกคนแล้ว ท่านแม่ข้ากลัวเจ้าค่ะ” เสวี่ยหลานใบหน้าซีดเซียววิ่งหนีตายออกไปอย่างไม่รีรอ เมื่อทุกคนไปกันหมดเจินเหยียนหอบเหนื่อยก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างตลกขบขัน

“ฮ่า ฮ่า เพียงแค่นี้ก็วิ่งหนีเตลิดแล้ว ข้าไม่กลัวหรอกมาเมื่อไหร่ข้าจะสู้ตาย ซานหลงปิดประตูเรือนและกลับเข้าไปด้านในกันเถอะ อย่าให้แมลงเหม็นเน่าเข้ามาได้อีก”

“อืม” ซานหลงยิ้มกริ่มมองเจินเหยียนเป็นเหมือนเทพธิดาที่ปกป้องเขาจากอันตราย ดวงตาเต็มเปรี่ยมไปด้วยความรักและเทิดทูนราวกับโลกทั้งใบของเขามีเพียงแค่นาง