ตอนที่ 13 ขายผัก

ตอนที่ 13 ขายผัก

ดวงตะวันส่องลงตรงกลางศีรษะแดดร้อนระอุเหงื่อเริ่มไหลเต็มใบหน้า ซานหลงเหลือบมองเจินเหยียน วางจอบลงไว้ที่พื้น ปัดมือเช็ดเอาดินออกย่างกรายเข้าไปหานางพลางล้วงเข้าไปในกางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อที่ใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา เจินเหยียนชะงักไปชั่วขณะทว่าไม่ได้ไม่ได้สั่งห้ามให้เขาหยุดกระทำ สายตาของนางหันไปจ้องมองดวงตาดำขลับของเขาที่จ้องมองนางช่างอบอุ่นเหลือเกิน ยิ่งจ้องมองใกล้ ๆ ในยามที่มีท่าทีสงบยิ่งไม่น่าเชื่อว่าบุรุษตรงหน้าจะเป็นคนสติไม่ดี

“คงจะร้อนน่าดู ดูสิเหงื่อเต็มใบหน้าเลยฮูหยินหยุดลงมือทำก่อนนะขอรับ ข้ากลัวท่านจะจับไข้”

“ซานหลงเพียงแค่นี้ข้าสบายมาก อีกไม่นานก็ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ ดูเหมือนวันนี้อากาศอบอ้าวเย็นนี้ฝนคงกระหน่ำลงมา ข้าอยากทำให้เสร็จก่อนที่ช่วงเย็นจะได้ปลูกผักลงดิน ทันฟ้าทันฝน”

“เช่นนั้นข้าจะช่วยท่านเองขอรับ” ซานหลงยิ้มกว้าง ค่อย ๆ เลื่อนมือต่ำลงมาเก็บเอาผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋า เดินไปจับจอบอย่างเข้มแข็งช่วยขุดดินทำแปลงผัก เจินเหยียนมองตามแผ่นหลังยิ้มบาง ๆ หัวใจเต้นตึกตัก ไม่คิดเลยว่าซานหลงจะอบอุ่นและเป็นห่วงนางมากขนาดนี้ ก่อนที่นางเองจะลงมือทำงานอย่างตั้งใจเช่นเดียวกัน ทั้งสองช่วยกันเพียงไม่นานเมล็ดผักก็ถูกหว่านลงดินอย่างที่เจินเหยียนตั้งใจ ท้องฟ้าที่เคยสว่างจ้าเริ่มก่อตัวมืดสลัว ลมพัดกระโชกแรงพร้อมกลิ่นอายฝนที่ตกกระทบพื้นดิน เจินเหยียนดีใจยิ้มกริ่มพลางตะโกนบอกให้ซานหลงเก็บอุปกรณ์เข้าเรือน

“ซานหลงตอนนี้ดูเหมือนฝนกำลังจะตกจากไม่ไกล ข้าว่าเราเก็บของเข้าเรือนกันเถอะ ช่างดีเหลือเกินปลูกผักเสร็จมีฝนตกโปรยลงมาพอดี สวรรค์ช่างใจดีกับข้ายิ่งนัก”

“ฮูหยินของข้าเป็นคนดี มีสวรรค์คอยคุ้มครอง ท่านมีความสุขข้าก็มีความสุข” ซานหลงยิ้มระรื่นเก็บของตามคำสั่งของเจินเหยียน

1 เดือนต่อมา

เจินเหยียนออกมาอยู่กับซานหลงได้ครบหนึ่งเดือน ชีวิตของนางแม้ไม่ได้สุขสบายแต่ในทุกๆ วันนางมีความสุข มีทั้งเสียงหัวเราะและรอยยิ้มเมื่อมีซานหลงอยู่เคียงข้าง ระหว่างช่วงที่รอผักเติบโตทั้งสองพากันขึ้นเขาหาหน่อไม้และสมุนไพรไปขายที่ตลาด โดยมีผู้เฒ่าจูเป็นผู้ชี้แนะ แม่ไก่ที่ผู้เฒ่าจูมอบให้ออกไข่แทบทุกวันทำให้เจินเหยียนมีอาหารไม่ขาดตู้กับข้าว

“ท่านลุง ท่านป้า พี่ชายพี่สาววันนี้ข้ามีผักที่ข้าปลูกเองกับมือมาขาย ราคาจับต้องได้ไม่แพงเจ้าค่ะเพียงไม่กี่เหวินเท่านั้น ท่านอาท่านไม่สนใจหรือเจ้าคะ” เสียงเล็กแหลมตะโกนกวักมือเรียกชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเพื่อให้เข้ามาดูผักที่นางเอามาขาย เสียงของนางดังกระฉ่อน ทุกคนต่างสนใจผักของนางทั้งสดและปลอดแมลงกัดกิน ต่างต้องสายตาของคนที่เดินผ่าน และมีลูกค้าเก่า ๆ ที่เคยซื้อผักกับหน่อไม้ของนางอยู่แล้วรีบเดินเข้ามาสอบถามทันที

“แม่นางผักของเจ้าสดและน่ากินจริง ๆ ข้าเอาผักอันนี้ 1 มัด นั่นอีก1 มัด”

“ได้เลยเจ้าค่ะท่านป้า ข้ารับรองผักข้าทั้งสดทั้งสะอาดเช่นเดียวกับหน่อไม้ที่ข้าเคยขายให้ท่าน ทั้งหมด 2 เหวินเจ้าค่ะ” เจินเหยียนยื่นผักให้พร้อมแจ้งราคาเมื่อคนอื่นได้ยินผักราคาถูกรีบปลี่เข้ามาเลือกซื้อกันอย่างมากมาย ความเหนื่อยที่เจินเหยียนเฝ้าดูแลรดน้ำหายไปในพริบตาเมื่อเห็นผักที่เอามาวันนี้ขายจนหมดเกลี้ยง

“ผักของเราหมดแล้ว วันนี้เจ้าช่วยข้าขายผักคงเหน็ดเหนื่อยสินะ ก่อนกลับเรือนข้าจะซื้อขนมอร่อย ๆ ให้เจ้าเป็นการตอบแทนดีหรือไม่ หรือจะไปกินอาหารที่โรงเตี๊ยมดีนะ แต่ว่าเราต้องประหยัดวันนี้เอาเป็นขนมก่อนนะ”

“อะไรที่ท่านให้ข้าดีใจทั้งนั้นขอรับ เพียงท่านยิ้มข้าก็สุขใจแล้ว” ซานหลงใบหน้าแดงระเรื่อจ้องมองใบหน้าของนางที่ยิ้มเบิกบาน

“เช่นนั้นเราเดินทางกลับเรือนกัน ระหว่างทางเดินมานี่ข้าเห็นร้านขนมตรงด้านนู้นน่ากินทั้งนั้นเลยเราไปกันเถอะ” เจินเหยียนจับตะกร้ามือถือเอาไว้ ยื่นมืออีกข้างไปจับมือของซานหลง ทำราวกับว่าเขาเป็นเด็กให้เดินตามหลังเพราะกลัวหลงทาง โดยไม่ได้หันมามองเลยว่าคนที่ถูกจับมือนั้นใบหน้าแดงระเรื่อ ยิ้มกว้างเพียงใด

เดินมาถึงร้านรีบสั่งขนมตรงหน้า

“พี่ชายข้าขอซื้อขนมนี่สองชิ้น” นิ้วเรียวชี้ไปที่ขนมเซาปิ่งทำมาจากแป้งผสมมันเทศก่อนจะนำมาทอด มีทั้งไร้ไส้และสอดไส้

“แม่นางจะเอาแบบใดหรือ ? มีทั้งแป้งล้วนและใส่ไส้หากใส่ไส้จะมีไส้ถั่วเหลือง กับเผือกขอรับ”

“ซานหลงเจ้าเลือกซิว่าต้องการแบบใด ส่วนข้าขอไส้ถั่วเหลือง”

“ข้าขอเช่นนาง” ซานหลงชี้นิ้วมาที่เจินเหยียนและตอบกลับว่าจะเอาเช่นเดียวกับนาง คนขายหยิบขนมใส่กระดาษก่อนจะยื่นให้แก่เจินเหยียน

“สองเหวินขอรับ” เจินเหยียนรับขนมยื่นให้ซานหลงก่อนจะล้วงนำถุงเงินที่นางขายของได้เมื่อครู่ นับสองเหวินตามราคาและยื่นให้พ่อค้าร้านขนม

“นี่เจ้าค่ะ” เมื่อจ่ายแล้วทั้งสองก็พากันเดินกำลังจะกลับเรือน ดวงตาของซานหลงจ้องมองขนมประกายแวววาว เจินเหยียนหยิบขนมจากมือของเขา หยิบและยื่นให้แก่เขาหนึ่งชิ้น

“เจ้าคงอยากลิ้มรสแล้วสินะ เอานี่ของเจ้าขนมต้องกินเวลาร้อน ๆ ถึงจะอร่อย”

“ฮูหยินของข้าใจดีจริง ๆ ท่านเองก็กินด้วยกันสิขอรับ”

ซานหลงกัดหนึ่งคำเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เจินเหยียนเห็นสีหน้าของเขา นางจึงยกขนมขึ้นมากัดทว่ายามนั้นเองเสียงคุ้นเคยได้ดังขึ้นด้านหลัง

“โธ่ ๆ นี่หรือพี่หญิงของข้า ข้ามองแต่ไกล ๆ คิดว่าไม่ใช่ท่านพี่เสียอีก สภาพท่านดูไม่ได้เลยสักนิด ดูสิมอมแมมไร้สง่าราศี แล้วนี่นะหรือสามีของท่าน ท่านน่าจะกลับเรือนตั้งแต่คราวก่อนที่ข้าบอก ป่านนี้ชีวิตของท่านพี่คงจะดีกว่านี้” เสวี่ยหลานจ้องมองซานหลงตั้งแต่หัวจรดเท้าสายตารังเกียจขยะแขยงอย่างเห็นได้ชัด แถมยังเดินผ่านกายของซานหลงแสร้งชนเขาจนขนมอยู่ในมือหล่นลงพื้น

“ขนม ขนมแสนอร่อยของข้า” ซานหลงรีบก้มลงเก็บใบหน้าเศร้าสร้อยเมื่อเห็นขนมหล่นลงพื้น เจินเหยียนสูดลมหายใจจ้องมองใบหน้าของเสวี่ยหลานเขม็ง

“มันจะเกินไปแล้วนะเสวี่ยหลาน นี่สินะธาตุแท้ของเจ้า ไม่ว่าข้าจะมีสภาพเช่นไรก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเจ้าสักนิด ซานหลงไม่ต้องเสียดายเดี๋ยวข้าจะซื้อให้เจ้าใหม่ ลุกขึ้นมาเถิด” เจินเหยียนดึงแขนของซานหลงให้ลุกขึ้นไม่อยากให้เสวี่ยหลานมาดูถูกเขาไปมากกว่านี้

“โชควาสนาของคนเราไม่เท่ากันจริง ๆ สินะ เป็นถึงบุตรสาวคนโตของใต้เท้าเซี่ย แต่กลับคว้าเอาชายสติไม่ดีมาเป็นสามี หากเป็นข้า ข้าคงเลือกที่จะแต่งงานกับเฉินห่าวเทียนไปแล้ว ไม่เห็นต้องมาทนทุกทรมานลำบากอดมื้อกินมื้อเช่นนี้”

“ผิดแล้วเสวี่ยหลาน ทุกวันนี้ข้าไม่ได้ทุกข์ยากลำบากแม้แต่น้อย ข้ามีความสุขในทุก ๆ วันตั้งแต่ก้าวเท้าออกมาเรือนตระกูลเซี่ย จริงสิอีกอย่างการแต่งงานกับเฉินห่าวเทียนเป็นเจ้ามิใช่หรือที่ต้องแต่งกับเขา เหตุใดเจ้าไม่แต่งเล่า โยนการแต่งงานมาให้ข้าทำไมกัน ไปสิไปแจ้งท่านพ่อของเจ้าให้ไปเจรจาจัดงานมงคลกับเฉินห่าวเทียน และต่อจากนี้อย่ามายุ่งกับชีวิตของข้าอีก ” เสวี่ยหลานใบหน้าชาร้อนวูบวาบเมื่อถูกเจินเหยียนตอบกลับอย่างไร้ไมตรี เจินเหยียนจับมือของซานหลงเดินจากไปทันทีหลังเอ่ยจบไม่สนใจเสวี่ยหลานที่ยืนใบหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ

“ข้าไม่เชื่อ ชีวิตเคยสุขสบายจะมาใช้ชีวิตลำบากอย่างมีความสุขได้อย่างไรกัน คงไม่อยากแสดงให้ข้าเห็นว่าชีวิตของนางน่าสมเพชเพียงใดสินะ ฮึ ฮึ ต้องชักชวนท่านแม่ไปเยี่ยมเยือนหน่อยแล้ว เรือนชายสติไม่สมประกอบเช่นนั้นคงจะเป็นเพียงแค่กระท่อมหลังเล็กๆ ที่ทำจากใบไม้สินะ ฮ่าฮ่า” เสวี่ยหลานหัวเราะเสียงดัง นางไม่มีทางเชื่อและอยากเห็นด้วยตาตนเองว่าสิ่งที่เจินเหยียนเอ่ยมานั้นเป็นความจริงหรือไม่ จึงเดินทางกลับเรือนเพื่อชักชวนแสร้งทำเป็นห่วงพี่หญิงอยากไปดูที่อยู่อาศัย