ตอนที่16 เดินเที่ยวงาน

ตอนที่16 เดินเที่ยวงาน

จวบจนตะวันจะลาขอบฟ้าเสียงเรียกชื่อซานหลงดังคับเรือนอีกครา

“ซานหลงเมื่อไหร่จะออกมาเสียที หรือจะให้ข้าช่วยแต่งกายให้” เจินเหยียนตะโกนเรียกหน้าห้องนอนหลังจากที่นางกับซานหลงแยกกันแต่งตัวด้วยตนเอง ซานหลงยื่นมือออกมาจับประตูท่าทางเคอะเขินไม่กล้าจะออกมาให้เจินเหยียนได้เห็น

“ข้าไม่กล้าก้าวเท้าออกไป ชุดมันแปลก ๆ ขอรับ”

“ออกมาได้แล้ว ชักช้าเดี๋ยวจะไม่ทันเวลา” เจินเหยียนจับมือดึงกายของเขาออกมาครานั้นนางชะงักไปชั่วครู่ตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า ต้องขยี้ตาตนเองครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่เชื่อสายตา อาภรณ์สีครามช่างเหมาะกับเขาเสียจริง ราวกับคนละคนที่นางเห็นอยู่ในทุก ๆ วัน

“ท่านเองก็ว่าข้าแปลก ๆ ใช่หรือไม่ ข้าไปเปลี่ยนใส่ชุดเดิมของข้าจะดีกว่า” เขากำลังจะหันหลังเดินเข้าห้อง เจินเหยียนจับแขนเอาไว้ทันที

“มิใช่นะ เจ้านะดูดีมาก ๆ เลยคิดไม่ผิดที่ซื้ออารมณ์ให้เจ้าใหม่ แต่เหมือนขาดอะไรไปนะ อืม..?” เจินเหยียนจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าไตร่ตรองว่าร่างกายของเขาเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง

“คิดออกแล้ว เจ้ามานี่กับข้าครู่หนึ่งข้าจะเปลี่ยนโฉมให้เจ้าเอง” นางพาเขาไปนั่งหน้าคันฉ่องปล่อยปอยผมของซานหลงลง ค่อย ๆ สางเส้นผม หวี่จับทรงผมอีกครั้งจนยามนี้บุรุษสติไม่ดีหากไม่มีผู้ใดบอกหรือไม่ล่วงรู้คงคิดว่าเขาคือคุณชายบ้านรวย หรือบัณฑิตเป็นแน่ใบหน้าหล่อเหลายิ่งกว่าทวยเทพเสียอีก 

“นะ..นั่นมันใช่ข้าหรือ?”

“ใช่นะสิ ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าเจ้าใบหน้างดงาม เลิกชื่นชมแล้วเดินทางไปงานเทศกาลกันเถอะ ทำงานเหนื่อย ๆ ต้องรู้จักเที่ยวหาความสุขเสียบ้าง” เอ่ยจบทั้งสองก็ออกเดินทางไปที่แม่น้ำซุ่ย สะพานถูกตกแต่งด้วยโคมไฟส่องสว่างงดงาม ผู้คนครึกครื้น เสียงกลอนดังสนั่น แรก ๆ เจินเหยียนตื่นตาตื่นใจ เดินไปทางใดเสมือนมีสายตาจับจ้องตลอดเวลา

‘มองอะไรกันนะ ถึงรู้ว่างดงามแต่มองเช่นนี้ก็รู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก’ เจินเหยียนคิดในใจ แต่เมื่อเหลือบไปมองรอบ ๆ กลับพบว่าผู้ที่ถูกจ้องมองคือซานหลงต่างหาก และคนที่จ้องมองคือสตรีน้อยใหญ่ ลมหายใจเริ่มติดขัด หัวใจสั่นระรัวอย่างไม่ชอบใจ หันควับไปมองใบหน้าของซานหลงอีกครั้ง แต่เขากลับยิ้มระรื่นให้นางอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ยิ่งเขายิ้มสตรีมากมายต่างพากันกรี๊ดกร้าด ราวกับต้องมนต์สะกด ร่างกายเจินเหยียนร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก ไม่ชอบใจเลยสักนิด

“เจ้ายิ้มอะไรนักหนา ไม่เคยยิ้มหรือไง หุบยิ้มเดี๋ยวนี้”

“ข้าไม่ได้ยินคำพูดของท่านเลยขอรับ” จังหวะนั้นเสียงกลองดังขึ้นระรัวทำให้ซานหลงไม่ได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของเจินเหยียน นางเขย่งเท้าทั้งสองข้างเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งแต่เหมือนจะไร้ประโยชน์เมื่อเห็นใบหน้าที่คิ้วขมวดเข้าหากัน นางจึงยื่นมือขึ้นไปคล้องคอของเขาเพื่อให้เขาโน้มตัวลงมา พูดข้างหูอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ข้าบอกว่าข้าไม่ชอบให้เจ้ายิ้มให้ผู้อื่น มิใช่สิ ข้าไม่ชอบให้เจ้ายิ้มให้สตรีอื่นนอกจากข้า ต่อจากนี้เจ้าห้ามยิ้มให้ผู้ใดเข้าใจหรือไม่” ซานหลงกระตุกยิ้มมุมปาก กระซิบข้างหูของนางแผ่วเบาทว่าได้ยินกึกก้องไปทั้งโสนประสาท

“ข้าไม่คิดยิ้มให้สตรีใดนอกจากท่าน” คำพูดที่หนักแน่นทำให้หัวใจของเจินเหยียนเต้นแรงระรัว จังหวะนั้นพลุถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้า ทำให้นางไม่ได้ตั้งตัวตกใจสะดุ้งแทบล้มทั้งยืน มือหนารีบโอบเอวของนางเอาไว้แน่นประคองไม่ให้นางล้มลง เสียงหัวใจของเจินเหยียนดังออกมาข้างนอกเสี้ยววินาทีนั้นหูของนางแทบไม่ได้ยินเสียงอันใดนอกจากเสียงหัวใจของนางที่เต้นตึกตัก นางอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งและอบอุ่น ไม่คิดเลยว่าแผ่นอกของเขาจะแน่นและบึกบึนถึงเพียงนี้ นางเริ่มหวั่นไหว เงยหน้ามองเขาอีกครั้งแสงพลุประกายสว่างจ้า ดวงตาดำขลับที่จ้องมองนางอย่างอ่อนโยน ทำให้นางถูกเขาดึงดูด มือเรียวคล้องคอของเขาลงมาอีกครา เขย่งเท้าจุบที่ริมฝีปากของเขาเบา ๆ ก่อนจะผละออกด้วยความตกใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้นางผละริมฝีปากออกง่าย ๆ กระชับแขนโอบเอวแน่นกว่าเดิม บดขยี้ริมฝีปากของเขาอย่างหนักหน่วงสอดลิ้นเข้าไปในโพลงปาก ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยลมหายใจอุ่น ๆ รสจูบที่ไม่เคยได้สัมผัสทำให้นางอ่อนระทวยไปทั้งตัวเผยอริมฝีปากให้เขาได้เชยชมความหอมหวาน แสงสว่างของพลุหยุดลงเสียงโห่กรี้ดของผู้คนดังสนั่นอีกครั้ง ร่างใหญ่ค่อย ๆ ปล่อยนางออกจากอ้อมแขน ถอดริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่งแทบไม่อยากจะจบลงเพียงเท่านี้แต่ก็ต้องพยายามหักห้ามหัวใจตนเอง

“ฮูหยินข้าผิดไปแล้ว ข้าขอโทษที่แตะต้องท่าน ท่านลงโทษข้าได้เต็มที่” เขาก้มหน้าลงต่ำมือประสานกันยกขึ้นเหนืออก เจินเหยียนมิได้โกรธ แต่ตกใจเสียมากกว่าเมื่อครู่เขาเหมือนเป็นคนปกติทุกประการ ต่างจากตอนนี้เป็นคนละคน หัวใจของนางยังคงเต้นแรงใบหน้าแดงระเรื่อ รีบหันหนีกลัวเขาจะเห็น

“ข้าจะลงโทษเจ้าได้อย่างไรในเมื่อข้าเป็นคนเริ่ม นี่ข้าทำอะไรลงไปน่าอายชะมัด” เจินเหยียนเอ่ยจบเดินหันหลังหนีซานหลงทันที

“ฮูหยินรอข้าด้วยขอรับ” ซานหลงยกมือลูบริมฝีปากยิ้มกว้างอย่างพอใจ ก่อนจะรีบเดินตามหลังนางไปติด ๆ

‘ต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ ทำไมหัวใจเต้นแรงกับคนสติไม่ดีอย่างนี้ด้วย นี่ข้ารู้สึกดีกับเขาอย่างนั้นหรือ? ไม่หรอก ๆ แค่เพียงบรรยากาศพาไปเท่านั้นใช่แล้วบรรยากาศเป็นใจ ฟู่ ๆ หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกช้า ๆ อ้าก ๆ ๆ ๆ ทำไมหัวใจสั่นไหวไม่หยุดแบบนี้กัน เอาแต่คิดถึงยามที่เขาจูบด้วยเล่า’ 

เจินเหยียนคิดในใจความรู้สึกเริ่มตีกันอย่างสับสน ตอนนั้นเองเจินเหยียนยื่นมือมาจับมือของนางเอาไว้แน่น หัวใจของนางราวกับมีระเบิดกำลังถูกจุดเต้นระบำอยู่ภายใน

“คนเยอะข้าตามท่านไม่ทันแล้วขอรับ ข้ากลัวหลงกับท่านจะรีบเดินไปไหนกัน” เพียงคำพูดแค่นี้กลับทำให้ใบหน้าของนางแดงระเรื่อถึงใบหู หัวใจแทบระเบิดออกมาร่างกายร้อนราวกับมีเปลวไฟกำลังโหมกระหน่ำ

“ข้าหิวน้ำนะ ร้อนอากาศร้อน ใช่แล้วข้าหิวน้ำ” เจินเหยียนเอ่ยติด ๆ ขัด ๆ ร้อนวูบวาบเอาแต่จ้องมองริมฝีปากอีกฝ่ายไม่หยุดก่อนจะเหลือบไปเห็นร้านขายน้ำหวาน นางรีบวิ่งไปที่ร้านน้ำโดยที่มือของทั้งสองไม่ปล่อยจากกัน