กลับมาเถอะความรัก のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ณรัฐตัดสินใจที่จะเลิกรับบทคนช่วยเหลือนีนนารา และเป็นคนที่ยืนข้างเธอแทน เขาเลิกพูดเรื่องจะให้อะไรเธอแต่เปลี่ยนเป็นการช่วยดูแล ช่วยเลี้ยงลูก ช่วยเล่นเป็นเพื่อนลูกในตอนที่เขาเลิกงานเพื่อให้หญิงสาวมีเวลาส่วนตัวบ้าง“ผมช่วยไหม หนิงจะตัดมาทำอะไร” เขาถามเมื่อเห็นเธอหยิบกรรไกรมาตัดใบเคลจากหลายกระถางที่ปลูกเรียงกันที่ระเบียง“ว่าจะทำใบเคลอบกรอบเป็นขนมให้ลูกค่ะ” เธอตอบเรียบๆ มองเขาที่ตามมาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆเขาหยิบเคลในกระถางอีกใบมาดูก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “อันนี้ตัดแบบเดียวกันไหมครับ”คำถามธรรมดาแต่ทำให้นีนนาราชะงักเล็กน้อย เพราะเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อนเธอหันไปมอง รับรู้ว่าเขาไม่ได้พยายามเพื่อช่วยให้เสร็จ แค่ถามในสิ่งที่เธอทำเพื่อจะเข้าใจและทำเป็นบ้าง เป็นครั้งแรกที่นีนนารารู้สึกว่าเขากำลังแสดงให้เห็นถึงความเคารพในตัวตนของเธอ“ใช่ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะยื่นกรรไกรอีกอันให้ณรัฐรับมาแล้วเริ่มตัดอย่างไม่แน่ใจ ใบเคลบางใบขาดไม่สวยบางใบหลุดติดก้านยาวเกินไป จนเขาหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง เขาผ่านการจับมีดผ่าตัดในห้อง OR ที่พลาดไม่ได้แม้แต่ระดับมิลลิเมตร แต่กลับตื่นเต้นกับการตัดผัก

เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย “การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมันไม่ใช่ตราบาปนะหนิง แต่มันคือการที่เราถอยจากความสัมพันธ์ของคนรักและยังคงสถานะแม่ไว้ได้ คำว่าแม่มันหมายถึงชีวิตที่เราให้ใครสักคน ด้วยความรักไม่ใช่เหรอ”นีนนาราถอนหายใจเบา ๆ เหมือนกำลังชั่งใจระหว่างความกลัว…กับสิ่งที่ตัวเองอยากเป็น“หนิง” ลลินาเรียก“ถ้าหนิงไม่เอาเพราะไม่อยากทำ เราจะไม่พูดอะไรเลยนะ แต่ถ้าหนิงลังเลเพราะกลัวว่าไม่คู่ควร”เธอสบตาเพื่อนตรง ๆ “อันนี้เราจะไม่ยอม”ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่เหมือนเดิม นีนนารายิ้มบาง ๆ “รู้แล้วว่าทำไมต้องมาปรึกษาลิล”ลลินาหัวเราะ “เพราะเราพูดตรงไง แล้วก็…” เธอหรี่ตามอง “เรารู้จักหนิงดีพอ ว่าจริง ๆ แล้วหนิงอยากทำ”นีนนาราไม่ได้ตอบแต่สายตาของเธอ…เปลี่ยนไปเล็กน้อย“ดิฉันอยากให้คุณใช้สิทธิ์วีโต้เรื่องที่คุณพ่อจะตั้งให้นีนนาราเป็นเฮ้าส์แอมบาสเดอร์ค่ะ” คุณหญิงเรไรเปิดฉากคุยเรื่องนี้กับสามี ทันทีที่พลเอกวัฒนากลับมาถึงบ้านชายสูงวัยหันกลับมามองภรรยาอย่างเหนื่อยใจ “ผมว่าอะไรที่ทำแล้วมันไม่ได้ผล หรือไม่ดีกับใคร คุณควรหยุดดีไหมคุณหญิง” คำเตือนตรงๆ นั่นทำให้คุณหญิงหันขวับมามองสามี

นีนนาราได้รับหนังสือบอกเลิกการเป็นนางแบบในสังกัด พร้อมสั่งจ่ายเช็คเป็นค่าชดเชยมาให้เธอจำนวนหนึ่ง ถ้อยคำในนั้นสุภาพเป็นทางการและไม่มีช่องให้โต้แย้ง เป็นเพียงการแจ้งให้ทราบไม่ได้ขอความคิดเห็นจากเธอเธออ่านจนจบแล้ววางมันลง เพราะว่าเตรียมใจไว้แล้วจึงไม่มีความตกใจ กลับมีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่เธอคุ้นเคยดี“อย่างน้อย…” นีนนาราพึมพำเบาๆ “ครั้งนี้เขาก็ปล่อยตรง ๆ”และมันย่อมดีกว่าการถูกดองไว้โดยไม่มีทางไปไหน แต่อีกคำถามหนึ่งก็ดังขึ้นมาในใจ เธอจะต้องเจอเหตุการณ์ที่ตัวเองไม่มีโอกาสได้เลือก ไม่มีโอกาสได้ตัดสินใจในความสัมพันธ์อีกกี่ครั้ง ทั้งๆ ที่ตอนเริ่มต้นเธอเองก็ร่วมตัดสินใจเดินไปด้วยกัน ช่างเหมือนกับตอนที่เธอถูกณรัฐบอกเลิกไม่มีผิด เขาแค่มาบอกให้ทราบว่าเขาจะไป เขาไม่เคยถามว่าเธอคิดอย่างไร ไม่เคยถามว่าเธอจะโอเคไหมเพราะเขาคิดแทนมาทั้งหมดแล้วสายตาเธอเลื่อนไปหยุดที่กรอบรูปบนโต๊ะ ดวงหน้าเล็กๆ ที่ยิ้มอย่างเต็มที่นั้นทำให้เธอยิ้มตาม ตอนนั้นเธอเหลือแค่ลูก... และคราวนี้ก็เช่นกันวันเวลาผ่านไปรวดเร็ว เดือนต่อมาวาระพิเศษของบริษัทเรื่องการแต่งตั้ง House Ambassador ของจิระโลจิสติกก็ผ่านม

“หนิงคิดว่า…” เสียงของเธอเรียบแต่มั่นคง“หนิงเป็นคนที่เลือกจะรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำค่ะ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยและพูดต่อ “ต่อให้มันจะไม่ใช่ทางที่ง่าย หรือไม่ใช่ทางที่คนอื่นเลือก” สายตาของเธอยังคงนิ่ง“หนิงไม่เคยเลือกทำอะไรเพื่อให้ตัวเองได้ประโยชน์โดยที่คนอื่นต้องเสียเปรียบ”ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง“และหนิงคิดว่า…” เธอพูดต่อ“องค์กรที่ต้องดูแลสิ่งสำคัญระดับประเทศ คงต้องการคนที่คิดแบบนั้นค่ะ”จีรสุดามองเธอนิ่งสายตานั้นไม่ได้นุ่มนวลแต่มีประกายความนับถือ และไม่ได้กดดันเหมือนตอนแรก เธอเพียงพยักหน้าเล็กน้อย“อาเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ” ไม่มีคำถามต่อแต่คำตอบนั้นเพียงพอแล้วปลายโต๊ะเจ้าสัวจิวนั่งเงียบ สีหน้าของชายชรามีแววพอใจกับสถานการณ์ตรงหน้าณรัฐมองนีนนาราเงียบๆ เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่าที่ตรงนี้ มันเหมาะสมกับความเป็นเธอจริงๆจบพิธีลงนาม สมาชิกครอบครัวคนอื่นๆ รวมทั้งณรัฐและนีนนาราก็ย้ายมานั่งพักที่ห้องพักผ่อนของผู้บริหาร “ยินดีที่รู้จักครับคุณพี่สะใภ้” เจตน์ ลูกชายของจีรสุดาและมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับณรัฐเอ่ยกับนีนนารา ชายหนุ่มมองเด็กหญิงที่พี่ชายอุ้มอ

ต่อมาที่โรงพยาบาลโชติภิวรรธ เตียงคนไข้ถูกเข็นผ่านประตูฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว ทีมแพทย์เข้ารับตัวทันที“BP ต่ำครับ”“ไข้สูง 39.5”“ส่งเลือด ตรวจเชื้อ”ณรัฐยืนอยู่ด้านนอกห้องฉุกเฉินได้ยินคำรายงานต่างๆ มือเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว นาเนียร์ยืนเกาะขาเขาเงียบ ๆ สีหน้ายังตกใจ “คุณแม่จะหายไหมคะ…”เสียงเล็กๆ นั้นทำให้เขาหลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะก้มลงมองลูกสาว“หายค่ะลูก” เขาตอบทันทีโดยไม่ลังเล “แม่หนูแค่เหนื่อยมากเกินไป เดี๋ยวก็หายนะคะ ไม่ร้องนะ”ที่ทางเดินร่างสูงใหญ่ของท่านนายพลเดินเข้ามาเร็วๆ “หนิงเป็นยังไงบ้างลูก” ท่านถามลูกชายพร้อมกับที่ก้มลงอุ้มร่างเล็กของหลานสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน“รอฟังผลอยู่ครับพ่อ แต่น่าจะพักผ่อนน้อยเป็นหลัก” เขาตอบกว้างๆ มองดูลูกที่พ่ออุ้มอยู่“ไม่ต้องห่วงลูกนะ เราก็ดูแลหนิงไปส่วนนาเนียร์พ่อดูแลให้เอง” ท่านพูดเหมือนรู้ใจลูกชาย แต่ณรัฐไม่แน่ใจว่ามันจะดีหรือเปล่า เขาเกรงว่าหากนีนนาราตื่นขึ้นเธอจะต้องถามหาลูกแน่ๆ“เราทำหน้าที่ไปก่อน แล้วนี่กินอะไรหรือยังวันนี้” ท่านนายพลเปลี่ยนเรื่อง“ยังเลยครับ แต่ของนาเนียร์เมื่อกี้ผมวานพยาบาลไปซื้อนมมาให้แกได้กินไปบ้างแล้ว” ณรัฐย