All Chapters of กลับมาเถอะความรัก: Chapter 1 - Chapter 9

“หนิง…?” ชื่อของเธอหลุดออกจากปากเขาอย่างไม่ตั้งใจและนั่นไม่ใช่คำเรียกขานระหว่างหมอและผู้มารับบริการ แต่เป็นสรรพนามที่บอกว่าพวกเขารู้จักกันนีนนาราชะงักเธอราวจะช็อกไปแล้ว เธอมองเขานิ่งแต่ภาวะที่เจอแต่ปัญหามาสองวันทำให้เธอหมดแรง“สวัสดีค่ะ… คุณหมอ”ณรัฐต้องใช้เวลาสองสามวินาทีเพื่อดึงสติกลับมา เขามองเด็กหญิงในอ้อมแขนเธออีกครั้งแล้วหัวใจก็หล่นวูบ เพราะเขาจำเธอได้ดี“น้องนาเนียร์” แพทย์หนุ่มขยับตัวรวดเร็ว “ขอผมดูน้องหน่อยนะครับ เป็นไข้รึเปล่า ตากฝนมาไหม”เขาพูดด้วยน้ำเสียงแพทย์เต็มรูปแบบ กลบเกลื่อนความรู้สึกในใจการตรวจเป็นไปอย่างรวดเร็ว เด็กหญิงไม่มีไข้ ไม่มีอาการติดเชื้อรุนแรง แต่เห็นชัดว่าอ่อนเพลียขาดน้ำเล็กน้อยและพักผ่อนไม่เพียงพอ“ช่วงนี้ผมยังไม่แนะนำให้เดินทางนะครับ” ณรัฐพูดหลังตรวจเสร็จ“เด็กยังเพลียมาก อีกอย่างสภาพอากาศไม่เสถียร เสี่ยงเกินไป”นีนนาราหน้าเสีย “แต่หนิงอยากกลับกรุงเทพฯ ให้เร็วที่สุดค่ะหมอ ที่นี่ค่าใช้จ่าย...”“ค่าใช้จ่ายผมดูแลให้ก่อนก็ได้” ณรัฐพูดทันที ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลกเธอส่ายหน้าแรง “ไม่ค่ะ… หนิงรับไว้ไม่ได้”บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที มาวัชร์

หญิงสาวบอกอีกฝ่ายและวางสายหันมารับร่างเด็กหญิงที่ลุกมากอดแม่ทันทีที่ลืมตา“แม่จ๋า” “ขาลูก ไปอาบน้ำกันนะคะ แต่งตัวสวยๆ แม่จะพาไปกินขนม” เธอพูดกับลูกอย่างอ่อนโยนคำว่ากินขนมทำให้เด็กหญิงลืมตาหัวเราะร่วน “ไปจ้า ไปไป ไปกินหนมนะค้า” “ได้ยินคำว่าขนมไม่ได้เลย ตาสว่างอารมณ์ดีทันที” นีนนาราจับลูกมาฟัดแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว เด็กหญิงดีดตัวหนีหัวเราะสดใสลั่นห้องจากนั้นเธอก็ถูกมารดาหิ้วตัวไปอาบน้ำจนเปียกปอนกันทั้งแม่ทั้งลูก “คุณหมอเป็นอะไรคะ ทำไมดูใจลอยไปพักก่อนดีไหมคะ” เสียงเจ้าหน้าที่อาสาในเต็นท์หน้าศูนย์อพยพที่หาดใหญ่ถามณรัฐ เมื่อเขาทำเอกสารหลุดมือเหมือนคนนอนน้อยชายหนุ่มส่ายหน้าทันที “เปล่าครับ ผมทบทวนว่าคำนวณโดสยาเมื่อกี้ถูกรึเปล่าเฉยๆ” คนถามทำหน้าเข้าใจ “อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงพยาบาลก็ต้องรีเช็คอยู่แล้ว แต่หมอก็ไม่เคยพลาดนี่คะพี่ว่าคุณหมอทำงานหนักไปแล้วล่ะ เดี๋ยวหมดคิวนี้ไปพักก่อนดีกว่าค่ะ หมอแชมป์มาเปลี่ยนกับหมอพอดี”เธอพูดถึงแพทย์เด็กที่เข้ามาสมทบในเต็นท์พอดี “พี่หมอรัฐไปกินข้าวเถอะครับ ผมดูแลตรงนี้ต่อเอง” ชายหนุ่มรุ่นน้องเอ่ย เขามาทันได้ยินพี่เจ้าหน้าที

หากการได้รู้ว่าตัวเองมีลูกแบบไม่ทันตั้งตัวนั่นเหมือนเขาถูกชกจนเห็นดาว แต่วันนี้เขาเพิ่งรู้ว่าเรื่องมันหนักหนากว่านั้นมาก นีนนาราต้องหอบลูกน้อยที่อายุได้เดือนเดียวย้ายออกไป หลังจากถูกไล่ออกจากห้องที่เขาสัญญาว่าจะยกมันให้เธอ ความรู้สึกใจสลายเป็นอย่างไร เขาก็ได้รู้จักมันวันนี้เองวันรุ่งขึ้นเขาตัดสินใจไปทำงาน และได้รู้ว่าตอนนี้ลลินาแอดมิทอยู่ที่โรงพยาบาลด้วย จึงตัดสินใจไปเยี่ยมเธอและตั้งใจจะถามเรื่องนีนนารากับเธอ เพราะจำได้ว่ามาวัชร์เคยบอกว่าภรรยาเป็นเพื่อนบ้านกับนีนนาราลลินาถามตรงๆ ว่าเหตุใดเขาจึงถามถึงเรื่องของนีนนารา เขาจึงต้องบอกตรงๆ ว่า เขาคิดว่านาเนียร์เป็นลูกของเขา และนั่นก็ทำให้หญิงสาวตวัดสายตามองราวจะโกรธเคืองแทนเพื่อน แต่ในที่สุดเธอก็ยอมให้ข้อมูลมาบ้าง“ลิลคงบอกอะไรมากไม่ได้ค่ะ ถ้าเรื่องส่วนตัวของหนิงยังไงลิลก็ต้องถามเธอก่อนว่าสะดวกให้คุณหมอทราบไหม” เธอพูดตรงไปตรงมา “แต่รวมๆ ลิลบอกได้ว่าปกติหนิงอยู่กับนาเนียร์สองคนค่ะ” ณรัฐหน้าเผือดลง ล‍ลิ‍นาพูดต่อ “ตอนลิลแพ้ท้องหนักๆ เขาก็เข้ามาช่วยหลายอย่าง ช่วยพาไปโรงพยาบาล ช่วยเตรียมของกินให้ บางทีก็ทำอาหารแล้วแบ่งกันหรือมาก

เธออุ้มนาเนียร์ออกจากลิฟต์ เลขานุการของวันวิสาข์ลุกทันทีที่เห็นเธอ “คุณหนิงมาแล้วเหรอคะ คุณวันใหม่รออยู่เลยค่ะ” “มาแล้วค่ะ” เธอตอบอย่างอัธยาศัยดี การได้พบกันหลายครั้งทำให้เกิดความคุ้นเคยมากพอที่จะคุยกันอย่างสบายๆ บานประตูห้องทำงานของวันวิสาข์เปิดออกพอดี หญิงสาวหน้าตาสะสวยดูคล่องตัวในชุดผู้บริหารหญิงที่ทะมัดทะแมงก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม"มาแล้ว นาเนียร์คนสวยของป้า” วันวิสาข์เอื้อมมือไปรับร่างเด็กหญิงที่โผจากอกแม่มาหาเธอ “ไปห้องรับรองกันเถอะหนิง วันนี้พี่มีเมนูใหม่อยากให้ช่วยชิม ว่าจะเอาลงร้านรัญจวนด้วย”ร้านรัญจวนที่ว่า คือร้านอาหารไทยแบบพรีเมี่ยมที่เปิดให้บริการให้คอนโดที่นีนนาราพักอยู่ และถือเป็นอีกกิจการหนึ่งของตระกูลโชติภิวรรธ“ได้เลยค่ะพี่วันใหม่” สองสาวกับเด็กหญิงหนึ่งคนเดินกันไปคุยกันไปจนถึงห้องรับรอง เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบหญิงวัยกลางคนสองคนนั่งในนั้นอยู่ก่อนแล้ว“อ้าวคุณแม่ คุณป้าเรไรสวัสดีค่ะ” วันวิสาข์ทักทาย คุณหญิงเรไร ณรัติกุล เธอแนะนำนีนนาราและนาเนียร์ให้ผู้ใหญ่รู้จักตามมารยาท“คุณป้าคะ น้องนาเนียร์พรีเซนเตอร์ของรพ.เราปีนี้ค่ะ กับคุณหนิงเป็นคุณแม่ของน้อ

“เรารู้จักกันในงานมินิคอนเสิร์ตในรพ. ตอนนั้นหมอรัฐเป็นเรสสิเด้นท์ที่นั่น ส่วนเราไปเป็นพาร์ตไทม์ของอีเว้นท์ ก็รู้สึกว่าเขาให้เกียรติเราดี สุภาพ หน้าตาดี ก็หมออะเนอะใครๆ ก็อยากมีแฟนเป็นหมอ พอเขาขอคบเราก็เลยตกลงต่อมาเขาบอกว่าไม่อยากให้เราทำงานหนัก จะขอดูแลเรา ดูแลค่าใช้จ่าย ค่าเทอม เงินใช้ส่วนตัว แต่ขอให้ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ดูแลบ้านให้เขา ทำกับข้าว เราจะได้มีเวลาไปเรียนมากขึ้น เราก็โลกสวยมากตอนนั้นมีแฟน ได้อยู่ด้วยกัน เหมือนเป็นสามีภรรยา โลกนี้เป็นสีชมพู” นีนนาราหัวเราะแต่แววตาเจ็บช้ำกับอดีต“พอเราเรียนจบ เขาก็บอกว่าต่อโทก็ดีจะได้หางานง่าย เขาจะส่งเอง แต่พออยู่ด้วยกันได้สี่ปีเราเรียนโทปีสุดท้ายเราก็เครียด ตัวเขาเองก็คงเครียดเพราะเป็นปีสุดท้ายของหมอศัลย์เหมือนกัน เราเริ่มทะเลาะกัน เขาเองก็หงุดหงิด ไม่กลับห้องบ่อยๆ ตอนนั้นเราก็วีนรู้สึกว่าทำไมเอาฉันมาทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียวนานๆ บางทีสองอาทิตย์เราไม่เจอกันเลยนะลิล แล้วเขาก็ไม่โทรหา พอเราโทรไปก็ไม่รับสายบอกว่ายุ่ง”นีนนาราหยุดเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่รู้ตัว “ตอนนั้นเราอาจจะท้องด้วย หรืออาจจะนิสัยไม่ดีจริงๆ สุดท้ายเขาก็บอกเลิกบอกว่าถ้าอ