กลับมาเถอะความรัก のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ทันทีที่คำพูดหลุดออกไปทั้งตัวท่านเองก็เงียบลงเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกมา “มีค่ะ” แม่บ้านเองรับคำแล้วรีบถอยออกไปนาเนียร์เงยหน้าขึ้น“วุ้นเป็ดเหรอคะ” ดวงตากลมใสเป็นประกายขึ้นมาทันที “หนูชอบค่ะ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นคุณหญิงเรไรชะงักก่อนจะเบือนหน้าหนีเล็กน้อย“ก็… ทำไว้เฉย ๆ”น้ำเสียงเรียบกลับมาอีกครั้ง “ไม่ได้ทำให้ใครเป็นพิเศษหรอก”เด็กหญิงพยักหน้าอย่างเข้าใจในแบบของเด็ก แล้วก็ยิ้มกว้าง “ขอบคุณค่ะคุณย่า”คำเรียกนั้นทำให้มือของคนฟังหยุดนิ่งไปทันที คุณหญิงไม่ตอบแต่ก็ไม่ได้ดุหรืออะไร ท่านเพียงแค่หันหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนอะไรบางอย่างในแววตา“พ่อหนูโทรมาแล้ว หนูอยู่กับคุณย่าก่อนนะ” นายพลวัฒนาพูดขึ้นเขาลุกจากโซฟาเพื่อไปรับสายลูกชาย“ข้างบนห้องมีเสื้อผ้าหนูนะนาเนียร์” คุณหญิงบอกหลังจากสามีเดินออกไปแล้ว“ข้างบนเหรอคะ” เด็กน้อยทำหน้างงๆ “ใช่จ้ะ คุณปู่สั่งให้คนไปซื้อมาเผื่อหนูต้องอยู่ที่นี่สักสองสามวัน” “ข้างบนเป็นยังไงคะ” นาเนียร์ยังติดใจกับคำว่าข้างบน เธออยากรู้ว่าจะมีห้องแบบที่เธออยู่กับแม่ที่คอนโดหรือไม่“เดี๋ยวหนูขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เห็นลูก”

“ใช่ พ่อเล่าเมื่อคืนผมว่าจะบอกคุณก็เห็นว่าหลับอยู่ พอเช้ามาก็ลืมอีก” ณรัฐหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดคลิปที่บิดาส่งมาให้ มันเป็นคลิปจากกล้องวงจรปิดในห้องนั่งเล่นของที่บ้าน ในวันที่มารดาของเขาเข้ามาคุยกับนาเนียร์ตั้งแต่วันแรกที่เด็กหญิงไปบ้าน“ดีจังค่ะ อย่างน้อยท่านก็เมตตาลูกของฉัน” นีนนาราไม่ลืมว่าคุณหญิงเคยทำท่าเอ็นดูนาเนียร์ในวันแรกที่ได้พบกัน จนกระทั่งเมื่อท่านรู้ว่าแกเป็นลูกของเธอตั้งแต่วันนั้นท่านก็ไม่มองหน้าเด็กหญิงอีกณรัฐนิ่งไปครู่ใหญ่ “ผมรู้ว่าที่ผ่านมาแม่ก็ทำไม่ดีกับหนิงไว้มาก ซึ่งมันก็เป็นเพราะผมด้วยที่ทำแย่ๆ กับหนิงก่อน แต่... ท่านก็คงยังอาจจะพอมีความเมตตาให้เด็กเล็กๆ อยู่นะ” ช่วงบ่ายของวันต่อมาเสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านอย่างคุ้นเคย ณรัฐก้าวลงจากรถ มือหนึ่งถือกระเป๋าเอกสาร อีกมือถือกล่องพลาสติกใบไม่ใหญ่นักจากท้ายรถ ของด้านในกล่องเป็นชุดนักเรียนตัวเล็ก รองเท้า และของใช้จำเป็นของนาเนียร์ ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงของคุณหญิงเรไรดังขึ้นจากห้องรับแขกท่านนั่งอยู่ที่เดิมท่าทางเรียบร้อยเหมือนไม่ได้รอใคร“ครับแม่” ณรัฐวางของลงบนโต๊ะ “ผมเ

“อ่อ มิน่าพี่รัฐถึงต้องลางานไปดูแล” เธอพยักหน้าทำท่าเข้าใจ “จริงๆ ก็ดีใจนะคะที่รู้ว่าพี่รัฐกับหนิงกลับมารักกันอีกครั้ง ดีใจด้วยจริงๆ ค่ะ” เธอพูดต่อสีหน้ายิ้มแย้ม“ขอบใจมาก เรามีลูกด้วยกันแล้วด้วยเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักมาก วันหลังแพรคงได้เจอ” ณรัฐเล่าถึงลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“มีลูกด้วยกันแล้วเหรอคะ ไวจังพี่หมอก็เพิ่งกลับมาไม่นานนี่ แล้วไม่เห็นมีใครบอกแพรเลย” แพรวาทำน้ำเสียงแปลกใจ“มันมีหลายเรื่องยุ่งๆ น่ะคะพี่แพร” นีนนาราพูดกลางๆ ขณะที่ณรัฐพยักหน้าเห็นด้วย“ใช่ อย่างตอนนี้หนิงเป็นไข้หวัดใหญ่ คุณปู่คุณย่าเลยรับหลานไปเลี้ยงเอง จนกว่าหนิงจะหายดี” สีหน้าของแพรวามีความตกใจแต่ก็ปรับเป็นปกติในวินาทีต่อมา “คุณปู่คุณย่าก็คงหลงหลานเป็นปกติสินะคะ เด็กผู้หญิงก็แบบนี้” “หนิงไปนั่งพักก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวผมจัดการตรงนี้อีกนิดก็เสร็จแล้ว” ณรัฐพูดขึ้นพลางหยิบกระเป๋าขึ้นมา“ค่ะ” หญิงสาวขยับตัวไปนั่งที่โซฟาเงียบ ๆแพรวาหันไปมองตามเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาหาณรัฐ “พี่รัฐยังเหมือนเดิมเลยนะคะ ดูแลคนอื่นเก่งเหมือนเดิม”คำพูดนั้นเหมือนคำชม… แต่กลับทำให้บรรยากาศบางอย่างในห้องนิ่งลง ณรัฐไม่

เช้าวันต่อมานีนนาราออกจากห้องนอน เธอเห็นณรัฐหลับอยู่บนโซฟาเบดที่ดึงเบาะออกมาเป็นที่นอน จึงเดินเลี่ยงไปดูต้นไม้ที่ระเบียงเป็นเช้าวันที่ตื่นขึ้นมาที่บ้านและไม่ต้องเตรียมอะไรให้ลูกอย่างที่เคย จึงทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ เพราะไม่ชิน หญิงสาวหยิบสายยางเปิดน้ำและรดน้ำผักในกระถาง จับดินดูก็เห็นว่าไม่แห้งเหมือนมีคนรดน้ำให้ทุกวัน“ผมมารดน้ำให้ทุกวัน ยกเว้นวันแรกที่คุณแอดมิท” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เธอสะดุ้งในทีแรก“ขอบคุณนะคะ” “ผมไม่เคยรู้เลยว่าหนิงชอบปลูกต้นไม้” เขาถามตรงๆ ตอนที่อยู่ด้วยกันก็ไม่เคยเห็นเธออยากปลูก“จริงๆ อยากหากิจกรรมให้ลูกทำด้วยกันค่ะ เผื่อทำเป็นคอนเท้นต์ได้ด้วย อะไรที่ทำแล้วเพื่อความมั่นคงหนิงก็อยากทำค่ะ” เธอยิ้มและตอบด้วยท่าทางสบายๆ ไม่ได้รู้สึกเจ็บกับเรื่องในอดีตอีกแล้ว“แล้วพอลองปลูกมันก็งามจริงๆ ค่ะ เลยลองปลูกไปเรื่อยๆ ลูกเพจชอบ นาเนียร์ชอบ คลิปที่ตัดผักมาทำอาหาร เก็บพริก หัวหอม มาทำน้ำพริกยอดวิวพุ่งมากเลยนะคะ”เมื่อพูดถึงกิจกรรมที่ทำกับลูกเธอก็พูดได้ยาวๆ “ยิ่งคนดูเขาเห็นตั้งแต่ตอนเราเพาะกล้า ความรู้สึกคงเหมือนช่วยกันปลูกมาตั้งแต่แรก พอเก็บเกี่ยว

“พี่หมอคะ” มืออีกข้างของเขาก็เลื่อนไปดึงกางเกงของเธอหลุดพ้นสะโพกไปแทน ไวจนนีนนาราห้ามไม่ทัน “เรากลับมาเป็นครอบครัวกันอีกครั้งนะครับหนิง ให้โอกาสพี่อีกครั้งนะคราวนี้พี่จะไม่ทำให้หนิงเสียใจเลย” เมื่อเธอไม่ตอบ มือแข็งแรงจึงเชยคางเรียวไว้บดจูบลงมาอย่างร้อนแรง เขาดึงตัวเธอให้นั่งคร่อมบนตักเขา จนรับรู้ถึงตัวตนของเขาที่กำลังขยายตัวเต็มที่ กดสะโพกผายให้เบียดบดกับหน้าขาของตนเอง นีนนาราตัวสั่น ผิวที่ปกติขาวผ่องแดงไปทั้งตัวด้วยโลหิตสูบฉีดทั้งร่าง “พี่หมอคะ..” เธอขอร้องเสียงแผ่ว สติเธอกำลังกระเจิง "บอกสิว่าไม่รักพี่แล้ว ถ้าหนิงพูดคำเดียวว่าไม่รักพี่พี่จะหยุด" นีนนาราอ้ำอึ้ง เธอกำลังจะอ้าปากพูด หากแต่ณรัฐประกบปากจูบลงมาเสียก่อน ชายหนุ่มสอดลิ้นร้อนๆ เข้ามาในปากเธอ ดูดดึงเกี่ยวพันลิ้นอ่่อนนุ่ม มือข้างนึงรั้งเอวคอดไว้อีกข้างเลื่อนลงไปด้านล่าง ดึงขอบบิกี่นี่ไปข้างนึง สอดนิ้วเข้าไปที่เนินเนื้ออิสตรีที่กำลังชุ่มฉ่ำ กรีดนิ้วไปตามรอยแยกแผ่วเบา สอดลึกเข้าไปตามความคับแคบจนแทบขาดใจร่างของหญิงสาวสะท้านด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกจนร้อนฉ่าไปทั้งตัว มือบางที่ตอนแรกดึงมือเขาออกจากจุดสงว