กลับมาเถอะความรัก의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

หนึ่งปีหลังจากวันที่ลูกแฝดลืมตาดูโลก ชีวิตของณรัฐและนีนนาราก็เดินเข้าสู่จังหวะที่มั่นคงขึ้นอย่างแท้จริงบ้านที่เคยมีเพียงเสียงของแม่กับลูกสาวคนหนึ่ง ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ของเด็กเล็ก และเสียงเรียก พ่อ/แม่/นาเนียร์ ที่ดังสลับกันทั้งวันนาเนียร์โตขึ้นมากในฐานะพี่สาวตอนนี้เธออายุสี่ขวบเศษ เรียนอนุบาลสองและยังเป็นพรีเซนเตอร์ของรพ.โชติภิวรรธเหมือนเดิม เธอยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กที่ชอบให้พ่ออุ้มชอบให้แม่กอด และยังชอบไปค้างบ้านคุณปู่คุณย่าในคืนวันศุกร์ แต่ขณะเดียวกันก็เริ่มมีมุมของพี่สาวที่อยากช่วยแม่เลี้ยงน้อง อยากร้องเพลงให้น้องฟัง และอยากให้ทุกคนรู้ว่าเธอรักน้องทั้งสองคนมากแค่ไหนและทุกคนในบ้านก็ยังรักษาสัญญาเดิม ไม่ว่าใครจะเห่อเด็กแฝดแค่ไหน ก็ไม่มีใครลืมว่า ก่อนน้องจะเกิดขึ้นมา นาเนียร์คือหัวใจดวงแรกของบ้านนี้“วันนี้หนูสวยไหมคะคุณแม่”เด็กหญิงหมุนตัวอยู่หน้ากระจกในชุดเดรสสีขาวฟูฟ่องที่คุณย่าเป็นคนเลือกให้เองนีนนาราที่ยืนอยู่ด้านหลังยิ้มออกมา ขณะช่วยจัดโบเล็ก ๆ บนผมลูกสาว“สวยที่สุดเลยค่ะลูก”“สวยกว่าคุณแม่ไหมคะ”เสียงถามนั้นทำให้ณรัฐที่ยืนอุ้มลูกสาวคนเล็กอยู่ไม่ไกลหล

หลังแต่งงาน ณรัฐและนีนนาราตัดสินใจย้ายเข้ามาอยู่บ้านใหญ่ตามคำขอของพ่อแม่ตอนแรกนีนนารายังกังวลอยู่บ้างบ้านใหญ่เคยเป็นสถานที่ที่เธอรู้สึกเกร็ง แม้ช่วงหลังจะคุ้นเคยขึ้นมาก แต่การมาอยู่จริงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งทว่าไม่นานเธอก็พบว่า ทุกอย่างไม่ได้ยากอย่างที่คิด คุณหญิงเรไรไม่ได้เข้ามาควบคุมชีวิตเธออย่างที่เคยกลัว ตรงกันข้ามท่านให้พื้นที่ ให้ระยะห่าง และค่อยๆ กลายเป็นคนที่เธอคุยด้วยได้มากขึ้นทุกวันเช้าวันหนึ่ง นีนนาราเข้าไปในครัวเพื่อดูว่าอาหารเด็กเตรียมไว้เรียบร้อยหรือยังคุณหญิงเรไรเดินตามเข้ามาพอดี “อันนั้นไม่ต้องทำ เดี๋ยวคนครัวเขาจัดการเอง”“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ หนิงอยากดูเองนิดหน่อย”“อยากดูก็ดู แต่อย่าลงมือทุกอย่างเอง” ท่านพูดเหมือนเอ็ด “เธอมีลูกสามคนแล้วนะ ต้องเก็บแรงไว้บ้าง”นีนนาราหัวเราะเบา “ค่ะคุณแม่”คุณหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม “วันนี้จะทำคลิปอะไร”นีนนาราเงยหน้าทันที “คุณแม่อยากดูเหรอคะ”“ไม่ได้อยากดู” ท่านตอบทันที “แค่ถามเฉย ๆ”นีนนารากลั้นยิ้ม “วันนี้ว่าจะถ่ายคลิปนาเนียร์ช่วยรดน้ำผักค่ะ แล้วให้แกเก็บผักไปทำไข่เจียว”“ไข่เจียวใส่ผัก เด็กกินไหม”“ถ้านาเนียร์ช่วยทำเอง

นีนนารามองภาพตรงหน้าอย่างเผลอยิ้ม เด็กสามคนโตขึ้นเร็วมากจริง ๆ จากวันที่นาเนียร์ยังตัวเล็กวิ่งกอดขาเธอ วันนี้ลูกสาวคนโตกำลังเข้าเรียนมัธยมปีที่หนึ่ง ส่วนลูกแฝดก็เริ่มมีโลกของตัวเองชัดเจนขึ้นทุกวันเนโอเป็นเด็กช่างสงสัย ชอบถาม ชอบทดลอง และมักใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่กับหนังสือสารานุกรมหรือคลิปวิทยาศาสตร์ส่วนนีซตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เด็กหญิงชอบร้องเพลง ชอบเต้น ชอบเล่าเรื่อง และมักเป็นคนพาพี่ชายออกจากโลกส่วนตัวเสมอ“แล้วถ้ามันกลายเป็นผีเสื้อแล้วล่ะ” นีซถามทั้งที่ยังยืนห่าง ๆ“ผมจะปล่อยมันครับ” เนโอตอบทันที “สัตว์มันต้องอยู่ในธรรมชาติ”คำตอบนั้นทำให้ณรัฐเลิกคิ้วนิดหนึ่งก่อนมองลูกชาย “ใจดีเหมือนแม่นะเรา”“ผมว่าผมเหมือนพ่อมากกว่า” เด็กชายตอบทันที“ตรงไหนครับ” คนเป็นพ่อถามต่อ“ชอบวิทยาศาสตร์”ณรัฐหัวเราะออกมาเต็มเสียง “อันนี้จริง”นีนนาราหันมามองพ่อลูกแล้วยิ้ม “งั้นวันนี้คุณนักวิทยาศาสตร์ช่วยแม่รดน้ำผักด้วยนะคะ”“ได้ครับ”“แล้วหนูล่ะ” นีซถาม“นีซช่วยแม่เก็บพริกไหม”“ได้ค่ะ” เด็กหญิงยิ้มกว้างทันที “แต่หนูไม่จับหนอนนะ”“ไม่มีใครบังคับเธอหรอกจ้ะ”นาเนียร์พูดขำๆ ก่อนเดินไปเปิดสายยางเพื่อ

เนโอที่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ มาตลอดพูดขึ้นบ้าง “จริง ๆ ผมว่าเด็กทำงานก็ไม่ดีนะ มันกระทบพัฒนาการ”ทุกคนหันไปมองด้วยสีหน้าเหมือนถูกช็อตฟิลด์“ลูกอ่านอะไรมาน่ะ” ณรัฐถามขำ ๆ“paper ครับ” เนโอยังคงท่าทางจริงจัง“กินข้าวให้หมดก่อนนักวิจัย” นีซรีบแซวพี่ชาย “แล้วอย่าลืมว่าวันนี้เวรพี่ล้างจานแล้วค่อยไปอ่านเปเปอร์ต่อ” จากนั้นเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะอาหารเมื่อถึงโรงพยาบาลโชติภิวรรธ โดยรอบมีบรรยากาศคึกคักกว่าปกติ เจ้าหน้าที่หลายคนที่ทำงานมาตั้งแต่สมัยนาเนียร์ยังเป็นพรีเซนเตอร์และ Brand Ambassador พวกเขาต่างเข้ามาทักทายครอบครัวณรัติกุลอย่างอบอุ่น“นาเนียร์โตเป็นสาวแล้วนะ”“สวยเหมือนคุณแม่เลย”“สูงมากลูก”เด็กสาวยกมือไหว้ยิ้มหวานอย่างมีมารยาท ณรัฐยืนมองอยู่ไม่ไกลแล้วรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก เมื่อก่อนลูกยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กวิ่งกอดขาเขาอยู่เลยแต่วันนี้… ลูกสาวเขาเริ่มแต่งหน้าอ่อนๆ เริ่มมีคนมอง เริ่มมีคนชมว่าสวย และสิ่งเหล่านี้มันทำให้เขาไม่สบายใจอย่างประหลาด“คุณพ่อ”เสียงเรียกทำให้เขาหันกลับมา นาเนียร์ยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเดรสสีขาวเรียบหรูสำหรับออกงาน “วันนี้หนูโอเคไหมคะ”ณรัฐนิ่

สุดท้ายหลังดูห้องอยู่พักใหญ่ ณรัฐก็มาหยุดอยู่ที่ห้อง Duplex Premium สองห้องนอน ตึก 5 ห้องนี้เพดานสูง โปร่ง กระจกบานใหญ่ มองเห็นวิวมหาวิทยาลัยชั้นล่างมี living room ขนาดใหญ่ ครัวเล็ก โต๊ะอาหาร และห้องนอนอีกหนึ่งห้องชั้นบนเป็น master bedroom พร้อมมุมทำงานและระเบียงเล็ก ๆนาเนียร์เดินดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมามองพ่อ “มันใหญ่ไปไหมคะ”“ไม่หรอก” ณรัฐตอบทันที “เผื่อน้องมาค้าง”“ใช่ หนูจะมาแน่ๆ” นีซรีบยกมือ“ผมด้วย” เนโอพูดบ้าง “ถ้าผมสอบเข้าสาธิตเจพีได้ จะมาอยู่เป็นเพื่อนพี่” เนโอพูดถึงการสอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าผ่านแน่นาเนียร์หัวเราะ“ยังไม่ทันย้ายเลย จะมากันแล้วเหรอ”“ก็หนูกลัวพี่นาอยู่คนเดียวแล้วจะเหงานี่” นีซพูดเสียงอ้อนนีนนารามองห้องอย่างชอบใจ “พี่หมอ ห้องนี้ดูโอเคดีนะคะ”ณรัฐพยักหน้าจริง ๆ เขาตัดสินใจตั้งแต่เห็นระบบรักษาความปลอดภัยแล้ว ที่สำคัญไม่ใช่ penthouse ที่อยู่ชั้นเดียวกับกลุ่มบ้านโชติภิวรรธ และเย็นวันนั้นทุกอย่างก็ถูกจัดการอย่างรวดเร็วเมื่อท่านนายพลวัฒนารู้เรื่อง ก็สั่งให้คนช่วยจัดการเรื่องเอกสารทันที ส่วนคุณหญิงเรไรกำชับคนดูแลเรื่องเฟอร์นิเจอร