กลับมาเถอะความรัก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

นีนนารามองเขาเป็นเชิงบอกว่า “เตือนแล้วนะ” และยังไม่ทันไรแว่นตาของคุณพ่อในมือลูกสาวก็ลอยหวือปลิวไปนอนนิ่งในกระถางต้นไม้หน้าลิฟต์ โดยมีเด็กหญิงตบมือเปาะแปะเป็นเชิงชอบใจณรัฐมองตาค้าง ส่วนคนเป็นแม่หัวเราะอย่างอดไม่ได้ เธอเดินไปหยิบมันมาส่งคืนให้เขาและรับตัวลูกที่โผมาหาทันที“เราต้องขึ้นบ้านกันแล้วค่ะ คุณกลับไปเถอะ” ณรัฐรับแว่นไปหย่อนใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ต ขณะที่หัวเราะอย่างไม่รู้จะทำอะไรดีกว่านั้น “โอเคครับ เดี๋ยวผมโทรมาคุยเรื่องทนายนะ” คืนนั้นณรัฐโทรมาเรื่องที่เขาเกริ่นไว้จริงๆ ชายหนุ่มต้องการจัดการเอกสารของลูกให้เรียบร้อยก่อนที่แกจะเข้าโรงเรียน ซึ่งทนายคนใหม่แนะนำว่าให้ตรวจดีเอ็นเอของนาเนียร์และตัวเขาเองเพื่อยืนยันความเป็นพ่อลูก และยื่นต่อศาลเพื่อขอเพิ่มชื่อบิดาในใบเกิดและจดทะเบียนรับรองบุตรนอกจากนั้นเขายังเล่าเรื่องของทนายที่รับคำสั่งจากแม่เขาเอง ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นอย่างไร โดยที่ไม่ได้คิดฟอกขาวความผิดของใครแม้แต่ตัวเขาเองที่ผิดที่สุดในเรื่องนี้เมื่อเขายอมรับผิดอย่างไม่มีข้อแม้อะไร นีนนาราเองก็เริ่มอ่อนลงโดยที่ลึกๆ เธอก็รู้ตัวว่าเรื่องเมื่อสองปีก่อนเธอเองก็ม

สองแม่ลูกออกจากห้องไป ประตูปิดลงเบาๆ ห้องกลับมาเงียบเหมือนเดิม บุรฉัตรยืนอยู่ที่โต๊ะครู่หนึ่ง ก่อนจะถอดถุงมือทิ้งลงในถังแล้วพิงโต๊ะเล็กน้อย“มึงยังเหมือนเดิมเลยนะ” เขาพูดขึ้นลอยๆ โดยไม่หันไปมองณรัฐที่ยังไม่ทันออกไปหันมามอง “อะไร”บุรฉัตรหันมามองตรงๆ คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มแล้ว “เก่งในห้องผ่าตัด” เขาหยุดนิดหนึ่ง“แต่เรื่องความรัก…” สายตานิ่งนั้นมองทะลุไปถึงอะไรบางอย่าง“มึงโง่ชิบหายเลยว่ะ”บรรยากาศนิ่งสนิทณรัฐไม่ตอบทันที เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ “กูรู้แล้ว”บุรฉัตรมองเขาอีกวินาทีหนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “งั้นก็ดี ขอให้แก้ไขทันนะมึง หลานกูน่ารักมาก”เขาหันกลับไปจัดการเอกสารต่อ แต่ปากก็ยังพูด “อย่างน้อยมึงก็ยังมีโอกาสอยู่” ณรัฐยืนนิ่งอีกครู่หนึ่ง “ขอบใจมากว่ะ” “ตอนนี้คุณหมอพาคุณนีนนาราและลูกไปตรวจดีเอ็นเอแล้วครับคุณหญิง น่าจะเริ่มดำเนินการทางกฎหมายเรื่องการขอรับรองบุตร” ทนายรายงานคุณหญิงเรไรทางโทรศัพท์ หลังจากที่เขาได้รับมอบหมายให้ติดตามความเคลื่อนไหวของณรัฐคุณหญิงฟังแล้วกำโทรศัพท์แน่น ทำไมนะลูกชายคนโตจึงไม่ได้ดังใจขนาดนี้ สงสัยจะต้องใช้ไพ่ตายใบสุดท

“ผมจัดการให้พี่แล้วนะ” มาวัชร์บอกทันทีที่เจอณรัฐ เขาส่งคีย์การ์ดใหม่ให้อีกฝ่ายและมองอย่างสงสัย“ขอบใจมาก” ณรัฐรับสิ่งนั้นหย่อนใส่กระเป๋าเสื้อ“ตกลงพี่ออกจากบ้านจริงๆ เหรอ” มาวัชร์ถามต่อไม่อ้อมค้อม “แล้วเรื่องนามสกุลล่ะต้องเปลี่ยนด้วยหรือเปล่า” “ก็ว่าจะเปลี่ยนนะ” ณรัฐตอบง่ายๆ ไม่ได้มีท่าทีลำบากใจ“แล้วรถล่ะ” หุ้นส่วนรพ.ถามต่อทันที บอกตัวเองว่าถามไว้เผื่อภรรยาถาม ไม่ได้อยากรู้เรื่องของณรัฐสักหน่อย“รถคันนี้แม่ซื้อให้ ฉันส่งคืนแม่ไปแล้ว” ณรัฐตอบตามตรง “ส่วนบัตรเครดิตมันเป็นของฉันอยู่แล้ว” “ก็ซื้อใหม่ พี่สนใจรุ่นใหม่ตัวท็อปไหม ยี่ห้อเดียวกับคันเก่าพี่ผมรู้จักดีลเลอร์นะ” มาวัชร์เสนอ“ขอบใจ ส่วนห้องที่นายเปลี่ยนให้ใหม่ติดกับห้องหนิงใช่ไหม” ณรัฐไม่ตอบเรื่องรถเขาย้ำอีกครั้งเรื่องคีย์การ์ด“ใช่ๆ ติดห้องหนิงดีนะที่มีว่างอยู่ นี่แม่ก็ยังแปลกใจว่าทำไมพี่ทิ้งห้องข้างบนที่ใหญ่กว่ามาอยู่ข้างล่าง แต่ผมมันรู้ใจพี่ไงว่าพี่อยากอยู่ใกล้ลูกเมีย จะได้ง้อถนัด” มาวัชร์พูดด้วยสีหน้าเบิกบานใจ พลางยกนิ้วให้“ว่าแต่พี่โคตรไอดอลผมเลย เท่มาก ออกจากตระกูลแบบเท่ๆ” มาวัชร์พูดจบแล้วก็สะ

วันเสาร์ต่อมาเสียงน้ำกระทบผิวน้ำดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ที่สระว่ายน้ำของสโมสรในคอนโดเต็มไปด้วยเด็ก ๆ ที่กำลังเรียนว่ายน้ำ เสียงหัวเราะ เสียงโค้ชเป่านกหวีด และเสียงน้ำสาดกระเซ็น ทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวานาเนียร์ยืนอยู่ริมสระเด็กเล็ก ใส่ชุดว่ายน้ำสีชมพูอ่อน มีเสื้อเข้ารูปปิดช่วงอกตามแบบเด็กผู้หญิง ท่อนล่างมีกระโปรงระบายรอบสะโพกดูน่ารักตามแบบที่เด็กๆ ชอบ“หนูลงได้เลยนะคะ เดี๋ยวครูจับให้” โค้ชย่อตัวลงพูดกับเธอ วันนี้สระว่ายน้ำโซนเด็กเล็กมีทุ่นกั้นจากเด็กโตชัดเจน และมีเด็กลงชื่อร่วมกิจกรรมประมาณ 5-6 คนเท่านั้น เด็กหญิงพยักหน้าใมมือยังกอดห่วงยางเล็กๆ อยู่ไม่ยอมปล่อย แต่ก็ยังไม่ก้าวลงสระสักที ดวงตากลมโตหันมองไปด้านหลังเหมือนจะเช็คให้แน่ใจว่าแม่ยังอยู่ที่เดิม“แม่ขา…”นีนนารายืนอยู่ไม่ไกล มือถือผ้าเช็ดตัวกับขวดน้ำไว้ เธอยิ้มให้ลูก“ไม่ต้องกลัวค่ะลูก แม่อยู่นี่ แม่รอนะคะ”ข้าง ๆ กัน… ณรัฐยืนอยู่ด้วย เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่ตั้งแต่ต้นไม่ได้มายืนทีหลัง… ไม่ได้มาทีเผลอแต่มาตั้งแต่เริ่มในมือเขาถือกระเป๋าเป้ใบเล็กที่ใส่ของใช้ของลูก แม้จะยังดูไม่ชินกับหน้าที่ใหม่แต่เขาก็เต็มใ

ณรัฐทำตามแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเด็กสองขวบจะกินเองได้จริงไหม ตัวเขาเองเป็นหมอก็ยังเห็นหลายบ้านเลี้ยงลูกแบบคอยเดินตามป้อนไปตลอดจนเข้าเรียน“หมอใส่ผ้ากันเปื้อนให้ลูกก่อนนะคะ” หญิงสาวชี้ไปที่ผ้ากันเปื้อนที่มีลักษณะเหมือนเอี๊ยม สำหรับสวมคล้องคอเวลาเด็กรับประทาน สวมเสร็จนาเนียร์ก็คว้าช้อนไว้ในมือทันที ตามองอาหารในถาดตรงหน้าตาวาว“กินได้เลยค่ะลูก” คนเป็นแม่บอกเมื่อเธอนั่งลงบนโต๊ะ หญิงสาวเลื่อนถ้วยซุปให้ณรัฐ เขามองจานข้าวตรงหน้าด้วยความตื้นตันที่เธอเตรียมเผื่อเขา “ไม่กินเหรอคะ ถ้าไม่หิวก็ไม่ต้องกินก็ได้นะ” นีนนาราถามเมื่อเขานั่งนิ่ง ณรัฐรีบบอก“กินครับกิน ผมแค่ดีใจที่หนิงทำเผื่อ” เธอละสายตาจากลูกมามองเขาแวบหนึ่ง “ฉันแค่มีมารยาทค่ะ”คนฟังหัวเราะ แม้ว่าจะรู้ว่าเธอตั้งใจจิกกัดแต่เขาก็ยังดีใจอยู่ มื้อนั้นอร่อยที่สุดในความรู้สึกของเขา ยี่สิบนาทีผ่านไปยังมีเสียงช้อนกระทบจานดังแผ่ว ๆ นาเนียร์กำลังตั้งใจกินคำสุดท้ายของตัวเองในจังหวะนั้นเสียงโทรศัพท์ของณรัฐก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอ สีหน้าที่ผ่อนคลายเมื่อครู่อันตรธานไปทันที“ครับ ผมณรัฐครับ” น้ำเสียงที่พูดจริงจังไม่เหมือนเวลาที