“แต่ว่าไม่เป็นไรนะคะ” นีนนาราพูดสวนขึ้นมา “หนิงพอมีเงินที่ได้จากเซ็นสัญญากับที่โมจ่ายมาเป็นค่าชดเชยค่ะ” เธอพูดด้วยท่าทางที่บอกว่า ‘ไม่เป็นไร หนิงดูแลคุณได้’ “ว่าแต่โมนั่นจ่ายมาเท่าไหร่ พี่ก็ลืมถาม ถ้าไม่สมน้ำสมเนื้อพี่จะไปทวงเพิ่มให้” ณรัฐถามท่าทางขำๆ “ห้าแสนค่ะ” เธอตอบ “น้อยเนอะ แต่ก็นั่นล่ะดีกว่าเขาไม่ยกเลิกสัญญาแล้วดองงานหนิงไปเรื่อยๆ” “จริงๆ ก็ควรจะได้สักล้าน แต่ก็นั่นล่ะพี่ว่าห้าแสนก็พอที่เราจะยอมจบเพราะหนิงได้อิสระกลับมา” ณรัฐออกความคิดเห็น ก่อนที่เขาทำท่าจะนึกอะไรออก“อ่อ วันนั้นที่เจอแพร วันสุดท้ายที่เราอยู่โรงพยาบาล ทำไมหนิงทำท่าแปลกๆ” คำถามของเขาทำให้หญิงสาวเงียบไป ก่อนจะมองเขาตรงๆ “หนิงไม่ได้แปลกค่ะ แต่คิดว่าหมอแพรเขาต่างหากที่แปลก”คำพูดนั้นให้ชายหนุ่มงงมากกว่าเดิม แต่ก็ไม่ขัดอะไรฟังเธอพูดต่อ “คือเมื่อสามปีก่อนตอนที่เรายังไม่เลิกกัน หมอแพรทักหาหนิงบ่อยค่ะ”นั่นทำให้เขางงกว่าเดิม หรือว่าแพรวาสนใจเมียเขาหรือว่าเธอเป็นหญิงรักหญิงกันแน่“เธอเคยมาเล่าว่าสงสารหนิงที่คบกับพี่หมอ เพราะพี่เจ้าชู้มากๆ ค่ะ” เธอเล่าทำให้ณรัฐร้องเฮ้ย “ไม่ใช่นะหนิง พี่เนี่ยนะเจ้า
閱讀更多
