กลับมาเถอะความรัก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ความแปลกสถานที่ทำให้นาเนียร์เกาะปกเสื้อของพ่อไว้แน่น เธอมองไปรอบๆ อย่างสนใจ ต้นไม้ต้นใหญ่ บางต้นก็มีเฟิร์นแขวนอยู่ด้วย“สวย” เด็กหญิงชี้ “เฟิร์นเขากวางครับนาเนียร์” ณรัฐตอบ เขามองเด็กหญิงที่ดูไม้อิงอาศัยที่อยู่บนคาคบต้นจามจุรีขนาดใหญ่อย่างเอ็นดู“ชอบเหรอครับ” เขาถามต่อ แกพยักหน้าเร็วๆ และชี้ให้แม่ดูนกที่บินไปมาในบริเวณนั้น“ค่ะลูก” นีนนารามองลูกแล้วยิ้มตาม นาเนียร์มักจะสนใจสิ่งรอบข้างแบบนี้เสมอ “ที่นี่ร่มรื่นดีนะคะ” เธอเปรย“ใช่ครับ ที่นี่คุณปู่พยายามรักษาต้นไม้เก่าๆ ไว้ให้มากที่สุด” เขามองตรงไปยังบริเวณตัวบ้านที่ปู่ตงกำลังเดินมาเร็วๆ“สวัสดีครับคุณหมอ เจ้าสัวท่านตื่นแล้วจะเข้าไปเลยไหม” “สวัสดีครับปู่ตงเดี๋ยวเราเข้าไปเลย นี่หนิงกับนาเนียร์ครับ” เขาแนะนำให้คนสนิทของปู่รู้จักหญิงสาวและลูก “หนิงครับปู่ตง คนใกล้ชิดของคุณปู่ผมเอง” “สวัสดีค่ะ” นีนนารายกมือไหว้ทำให้แกรับไหว้แทบไม่ทัน “สวัสดีครับคุณๆ ไม่ต้องไหว้ผมก็ได้” แกท้วงแต่ก็ยิ้มแย้ม สีหน้าเป็นมิตรทำให้นีนนาราคลายความเกร็งลงไป“คุณหนูน่ารักมาก” ชายชรายิ้มให้นาเนียร์ก่อนจะเชิญทุกคนเข้าบ้าน “เข้าไปข้างในเถอะครับคุณๆ

นาเนียร์กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันไปมองณรัฐด้วยดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ตามวัยของแก ไม่ได้มีความซับซ้อนอะไร“พ่อ…” คำแรกออกมาเบาๆ เหมือนกำลังลองเรียกณรัฐนิ่งไปเหมือนโลกทั้งใบเงียบลง เสียงทุกอย่างหายไปเหลือแค่คำคำนั้น“ครับ… ลูก” เสียงเบากว่าทุกครั้ง เพราะกำลังรู้สึกตื้นตันที่มีอย่างกระทันหัน “พ่ออยู่นี่ครับ”เด็กหญิงยิ้มทันทีเหมือนค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจ“พ่อจ๋า”ครั้งนี้เสียงเรียกดังขึ้น ชัดขึ้นและเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอชูมือขึ้นตามนิสัยและความคุ้นเคย “อุ้มหนูหน่อย”ณรัฐหัวเราะเบา ๆ เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าถ้าแรงเกินไป เด็กหญิงจะหายตัวไป“ตัวหนักขึ้นนะเรา” เขาแกล้งพูด“หนูโตแล้วค่ะ”คำตอบเดิมของเด็กหญิงทำให้เขาหัวเราะออกมาอีกครั้ง นีนนารามองภาพนั้นเงียบ ๆ สายตาอ่อนลงอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวเธอเคยคิดว่าคำว่า “พ่อ” ที่ลูกจะได้เรียกใครสักคนในสถานะดังกล่าวอาจเป็นเรื่องยาก อาจต้องใช้เวลาหรืออาจไม่มีวันเกิดขึ้นจริงแต่ในความเป็นจริงมันกลับเรียบง่ายกว่าที่คิด เรียบง่ายจนทำให้หัวใจของใครบางคนเต็มขึ้นมาอย่างช้า ๆ ในค่ำคืนธรรมดา ๆ แบ

สองวันต่อมา นีนนาราได้รับสายจากคุณหญิงเรไรที่ไม่ทราบว่าท่านได้เบอร์ของเธอมาจากไหน แต่หญิงสาวก็ยอมลงไปพบท่านที่ชั้นล่างคอนโดตามที่ท่านแจ้งความประสงค์มา“สวัสดีค่ะคุณหญิง” เธอทำความเคารพตามมารยาท“นั่งเถอะจ้ะ” หญิงวัยกลางคนรับไหว้ และชี้มือไปทางเก้าอี้ตัวตรงข้าม “ฉันถือวิสาสะสั่งเครื่องดื่มมาให้หนูแล้ว เพราะไม่อยากให้มีใครมาวุ่นวายตอนที่เราคุยกัน” นางพยักหน้าไปทางบริกรที่กำลังนำเครื่องดื่มมาส่ง“ค่ะ ท่านมีธุระอะไรเหรอคะ” นีนนาราถามตรงๆ เมื่อพนักงานเสริฟทำหน้าที่ตัวเองและถอยออกไปแล้ว“ฉันรู้เรื่องที่ยายหนูนาเนียร์ตรวจดีเอ็นเอเรียบร้อยแล้วนะ และก็รู้ว่าตอนนี้ตารัฐกำลังจัดการตามขั้นตอนทางกฎหมาย” นางว่าตรงๆ เช่นกัน“ค่ะ” เธอรับคำเพราะไม่คิดจะปฏิเสธ สักวันต้องมีวันนี้อยู่แล้ว“คุณหญิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบเพียงนิดเดียว“นาเนียร์เป็นเด็กน่ารักดีนะ” ท่านพูดขึ้นลอย ๆนีนนารานิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบอย่างระมัดระวังเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาไม้ไหน “ขอบคุณค่ะ”“ส่วนตัวฉันคิดว่าเธอเลี้ยงลูกได้ดีนะ”ประโยคต่อมาทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง น้ำเสี

ณรัฐออกจากห้องของนีนนาราก็ตรงกลับบ้านทันที และเหมือนว่าคุณหญิงเรไรเองก็รอลูกชายอยู่แล้ว เพราะทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน ก็พบว่ามารดากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น “แม่ครับ” ทันทีที่ได้ยินเสียงลูกชาย ท่านก็เงยหน้ามอง“กลับบ้านได้แล้วเหรอรัฐ แม่นึกว่าลูกจะเห็นผู้หญิงสำคัญจนไม่คิดกลับบ้านแล้ว” ณรัฐหน้าตึง “ผู้หญิงที่แม่พูดถึงคือลูกสาวผมและแม่ของลูกผม เป็นคนที่ผมรักทั้งคู่ครับ” “แล้วยังไงล่ะ” ท่านเปิดหนังสือพลิกหน้าต่อไปเหมือนเรื่องที่คุยอยู่ไม่ได้สำคัญอะไร “ความรักมันก็เป็นแค่เรื่องความฉาบฉวยวูบวาบ สักวันมันก็ต้องหมดไปและจะเหลือแค่ความจริงที่ยังอยู่” ท่านเงยหน้ามองลูกชายและพูดต่อ “ความจริงที่ว่าก็คือลูกกับผู้หญิงคนนั้นไม่เหมาะสมกันเลย ไม่ว่าในแง่ใดใด” ณรัฐยิ้มมุมปาก “ความรักของพ่อกับแม่หมดหรือยังละครับ” คุณหญิงชะงัก คราวนี้ท่านเหมือนจะคิดอะไรออกหลังจากที่งงอยู่ครู่หนึ่ง “อะไรนะรัฐ นี่ลูกกล้าย้อนแม่เหรอ”“ผมไม่ได้ย้อนครับ แต่แม่ก็เคยเป็นดารา เป็นนางแบบ แม่ก็เคยยืนในจุดที่หนิงยืน ผมเลยคิดว่าแม่น่าจะเข้าใจหรือเห็นใจคนที่เป็นลูกผู้หญิงด้วย

นีนนาราไม่ได้พูดเรื่องนี้กับณรัฐอีก แต่เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่น่าจะมีแนวโน้มดีขึ้นกลับแย่ลง และเธอก็ยิ่งกันตัวเองออกห่างไปมากกว่าเดิม ในเวลาที่เขามาหาลูก หญิงสาวจะปลีกตัวไปทำงานหรือทำอะไรของเธอตามลำพัง โดยที่มันทำลายภาพบรรยากาศครอบครัวที่เขาเคยหวังไว้พังจนแทบไม่กล้าคิดต่อ หญิงสาวรับรู้เรื่องคุณหญิงเรไรมาขอให้ปลดเธอและลูกออกจากทุกงานในเครือโชติภิวรรธ แต่ทางรพ.ไม่มีนโยบายทำตามคำขอของคุณหญิง แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่ได้รับผลกระทบ เพราะว่าโมเดลลิ่งที่เธอสังกัดก็ได้รับคำขอนี้ แลกกับค่าตอบแทนเป็นเงินสนับสนุนก้อนใหญ่ ทำให้เธออยู่ในสภาวะที่ยังมีสัญญาอยู่ แต่ต้นสังกัดไม่ส่งงานให้นอกจากเป็นงานที่หาเองเล็กๆ น้อยๆ และมักจะติดข้อห้ามกับสังกัดหลักณรัฐรับรู้เรื่องนี้ เขาขอคุยกับเธอจริงจัง “ผมจะหาทนายให้หนิงดีไหม คุยเรื่องนี้กับต้นสังกัดถ้าจะไม่ป้อนงานให้ก็ขอยกเลิกสัญญา” เขาไม่ได้อยากให้เธอทำงานอะไรด้วยซ้ำ ด้วยศักยภาพของตัวเองชายหนุ่มมั่นใจว่าต่อให้ไม่รับอะไรของทางบ้านมา เขาก็ดูแลเธอและลูกได้อย่างดี แต่เขาก็รู้เช่นกันว่าการทำงานของนีนนารา มันคือส