เพื่อนร้ายองศารัก のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

องศาขับรถพาเธอไปหาที่สงบคุยกัน ไม่พ้นโรงจอดรถของคอนโด ทั้งสงบและเงียบสงัดออกจะส่วนตัวในเวลาแบบนี้ ยิ่งกลางคืนคนเข้าออกน้อย หากแต่ก็มีบางส่วนน้อย แสงไฟเปิดสว่างส่องเข้ามาในรถเห็นอะไรต่อมิอะไร ซึ่งระหว่างเดินทางมือไม้อยู่ไม่เป็นสุข บีบต้นขาขาวเนียนทั้งยังจะล้วงเข้ากลางกายอีก เพราะเธอใส่กางเกงเลยยากที่สอดมือเล่นกับใจกลางกายสาว“ถอดกางเกงเถอะบี๋ เบ๊บล้วงไม่ได้”“อย่าทะลึ่ง ถอดหมดมันก็โป๊ดิ”“อายอะไรก็อยู่ในรถ มีแค่เบ๊บที่เห็น”เมื่อไม่ได้ดั่งใจร่างสูงก็งอแงออกมา ให้หญิงสาวถอดกางเกงนั้นออก ซึ่งเธอก็ว่าง่ายช่วยสานความต้องการของเขา ทว่าเธอไม่ได้นั่งบนตักอย่างเดิม นั่งหันหลังไปทางประตูพิงตัวจนส่วนล่างแอ่นขึ้น อ้าขากว้างโชว์สิ่งล่อตาล่อใจที่อยู่ภายใต้แพนตี้จิ๋ว“นั่งแบบนี้ เบ๊บอดใจไม่ไหวสิคะบี๋ ให้เลียปะ?”“มาดิ๊ อยากปล่อยใส่ปากเบ๊บอยู่”ขาเรียวยกวางบนบ่ากว้างสะกิดเชิงว่ามาสิ! ชายหนุ่มดันลิ้นก่อนจะไล้จูบต้นขาเนียนลากริมฝีปากมาถึงรอยแยกของใจกลางกายอ่อนไหว กดปากลงบนชั้นในที่กั้นความชื้นแฉะด้านใน นิ้วเรียวแหวกแพนตี้จิ๋วไปด้านข้าง กลีบเนื้อฉ่ำวาวหยาดเยิ้มด้วยน้ำหวานลื่นใสร่างหนาก้มตัวลงฉกชิมความห

องศาเห็นรายชื่อปรากฏบนหน้าจอของคนโทรมาแล้วถึงกับอมยิ้ม กลับไปนั่งที่เดิมก่อนจะกดรับสายทันที เขาแนบสมาร์โฟนระหว่างหูกับไหล่กว้าง มือก็ดึงกางเกงสวมใส่“ครับ สุดที่รักของผม”ออมเหลือบตามองเขาโดยไม่พูดอะไร เขาหันมาทางเธอยกยิ้มพร้อมส่งนิ้วมาแตะบนเนินสาวที่เธอกำลังใช้ทิชชูเช็ดคราบน้ำของทั้งสองคนอยู่ หญิงสาวใจแป๋วขึ้นมาที่เขาเรียกปลายสายว่าสุดที่รัก ทั้งที่พึ่งเอากับเธอหยก ๆ ตอนนี้กำลังคุยกับอีกคนด้วยหน้าเบิกบาน เป็นใครโทรมาก็ไม่บอกเธอของซึมก่อน“คิดถึงจังเลยครับ วันนั้นกลับบ้านไม่เจอกันเลย”องศาคุยหวานน้ำเสียงอ่อนนุ่มนวล พลางเหลือบมองเธอเล็กน้อยไล้ลงมาที่กลีบเนื้อสีสด เขาใช้นิ้วร้อนแตะมันหยอกเย้า ในขณะที่ปากก็พูดกับคนในโทรศัพท์หญิงสาวเห็นดังนั้นมองค้อนใส่ จับมือเขาที่ซุกซนเกิน เพราะตอนนี้คลึงเม็ดเล็กใจกลางกายสาวอยู่ เธอหยิกมือเขาพยายามดึงออกจากตรงนั้น ทว่าไม่เป็นผล เธอทั้งกัดปากตัวเองระงับเสียงครางที่จะหลุดออกมาให้คนอื่นได้ยิน“อื้อ!” ออมหลุดครางในลำคอเมื่อนิ้วร้อนตวัดปุ่มกระสันแรงขึ้น มือสองข้างกำแน่นที่แขนของเขา จิกเล็บยาวจนเป็นรอยก็ไม่ยอมดึงออก ใบหน้าสวยเหยเกเพราะความกระสัน เขาทั้งบดระร

@คอนโดองศาออมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เรียบร้อย สวมเสื้อยืดตัวโคร่งความยาวของชายเสื้อเกือบถึงหัวเข่า ขนาดไซซ์ที่ต่างกันของเขากับเธอเห็นได้ชัด องศาไม่เพียงแค่ตัวใหญ่ร่างสูง ไอ้ลูกรักก็ทั้งอวบและยาวจนคับแน่นน้องสาวเธอด้วยหญิงสาวส่องตัวเองในกระจก คอเสื้อมันกว้างมือสวยดึงลงมาข้างหัวไหล่โพสต์ท่าอวดหุ่นดี ยิ้มสวย ไม่วายที่จะอวยถึงขนาดของว่าที่แฟน พูดถึงแล้วก็เขินหน้าแดงซ่านเม้มปากแน่นกลบเกลื่อน เดี๋ยวเขามาเห็นหาว่าเธอบ้าอีกองศาอาบน้ำทีหลัง นุ่งผ้าขนหนูยืนพิงขอบประตูห้องน้ำมองคนตัวเล็กที่ระริกระรี้ ใบหน้าหล่อหยักยิ้มด้วยความเอ็นดู มือหนาเสยผมไปข้างหลังจนน้ำกระเซ็น เขาสระผมเช็ดผมหมาด ๆ แต่น้ำก็ยังเกาะรำไรปลายผม“ถ้าอวดท่าเบื่อแล้ว ช่วยมาเช็ดผมให้เบ๊บหน่อยดิ๊”ออมสะดุ้งตัวชะงัก ส่องเขาผ่านกระจกที่ยืนเท่หน้าห้องน้ำ หญิงสาวกัดปากล่างหยักลึกจนแก้มบุ๋ม ร่างสวยถอยหลังหมุนตัวเดินเนิบนาบเชื่องช้ามาหาเขา ข้างบนโนบราห่อไหล่เวลาเคลื่อนไหว ส่วนล่างเธอไม่ได้ใส่แพนตี๋เพราะมันไม่มีให้ใส่ จึงปึงปังดีดกะโหลกไม่ได้“มีมือก็ทำเองสิ”ออมกอดอกกลอกตามองไปทางอื่น ความกวนที่ไม่ได้ใช้หลายวัน คืนนี้ก็ขอสักหน่อย แถม

ตอนเย็นของวันต่อมาองศาพาออมกลับบ้านใหญ่ ตามสัญญากับคุณย่าอ่อนว่าจะพาคนมาให้รู้จัก อีกฝ่ายตื่นเต้น เพราะตั้งแต่เกิดมานอกจากเพื่อน หลานชายไม่เคยพาใครมาแนะนำสักคน ยิ่งผู้หญิงด้วยแล้วไม่ต้องพูดถึง“เบ๊บ บ้านใหญ่มากอะ”“แต่ก่อนอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ ปู่ย่า พ่อแม่แล้วก็เบ๊บ หลังจากเหตุการณ์หลายปีที่แล้ว ทั้งบ้านเหลือคุณย่ากับเบ๊บสองคน ส่วนปู่จากไปตั้งแต่เบ๊บยังเป็นเด็ก”องศากุมมือบอบบางเข้ามาด้านในบ้านหลังใหญ่ หรือเรียกอีกชื่อคือคฤหาสน์ ตั้งแต่เขาขับรถข้ามรั้วมา หญิงสาวมองตาเป็นประกายด้วยความมหึมา ราวกับเด็กน้อยพึ่งออกมาเจอโลกกว้างที่ไม่ใช่แค่คลุกคลีอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม“งั้นเราสองคนก็เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกันนะสิ”ออมเอ่ยหยอกเย้ากับคนข้างกาย เธอเองก็ไม่มีครอบครัว แม้แต่ญาติผู้ใหญ่คนเดียวก็ไม่เหลือ หากพูดถึงญาติห่าง ๆ ไม่เคยเหลียวแล มองว่าเธอเป็นตัวถ่วง ส่วนเกินที่ไม่มีใครเอา ตัดญาติขาดมิตรนานแล้ว“แบบนี้ปะ โชคชะตากำหนดให้ได้เจอกัน”“เลี่ยนว่ะเบ๊บ ต่อหน้าคุณย่าอย่าเรียกแบบนี้นะ เขิน”คำเรียกนี้เหมาะตอนอยู่ด้วยกันสองคน ออมถูกพามานั่งห้องโถงใหญ่ของบ้าน โซฟาที่ประดับราคาเหยียบล้านจนเธอเกร็งตัวจะหย

คุณย่าอ่อนจับมือหญิงสาวกุมเอาไว้ พลางตบหลังมือเบา ๆ ยามพูดคุยเรื่องหลานชายตัวเอง มีทั้งข้อดีและข้อเสียเพื่อให้ออมรู้ คนเราไม่ได้สมบูรณ์แบบไปทุกเรื่อง และไม่ได้บกพร่องไปสะทุกอย่าง“ย่าเองก็ไม่รู้ทำยังไง หลังจากพ่อแม่ขององศาจากไป ทุกอย่างวุ่นวายจนย่ารับมือไม่ทัน แต่คิดเสมอว่า ต่อให้โลกจะถล่ม คนแก่คนนี้ต้องเลี้ยงดูหลานคนเดียวให้รอด”ความอัดอั้นที่อยู่ในใจมานานค่อย ๆ ระบายออกมาพร้อมน้ำใสที่เอ่อคลอออกมา คุณย่าอ่อนรู้สึกสิ้นหวังมาก เธอไม่เคยทำงานบริษัท บริหารงานไม่เป็น พอทุกอย่างมันบีบบังคับ ทำให้คนอ่อนแอคนหนึ่งฮึดสู้ทั้งงานบริษัทและเลี้ยงองศาไปด้วย ท่านประคองสองเรื่องสำคัญด้วยกำลังที่ตัวเองมี คนถึงบอกว่า ตราบใดที่แสงตะวันโผล่ดิน ชีวิตของคนเรายังมีความหวังเสมอ“ตอนนี้ย่าอายุมากแล้วคงอยู่ได้ไม่นาน”“ยังแข็งแรงอยู่เลยนะคะ อย่าพูดแบบนี้เดี๋ยวองศาได้ยินจะเสียใจ”คุณย่าหลุดขำออกมา ก็จริงตามที่ยัยหนูออมว่า พูดแบบนี้ทีไรองศาทำหน้างอนบอกจะไม่กลับบ้าน หากยังพูดคำนี้ เขาไม่ชอบมาก เพราะอยากให้ท่านสุขภาพแข็งแรงอายุยืนยาวอยู่ช่วยเลี้ยงเหลนนาน ๆ“ย่าต้องอยู่เพื่อเห็นหลานชายคนเดียวเป็นฝั่งเป็นฝา”“คุณย่า