All Chapters of เพื่อนร้ายองศารัก: Chapter 31 - Chapter 40

คาบเรียนวันนี้รู้สึกเวลาเดินช้ากว่าปกติอย่างไรอย่างนั้น หรือว่าอาจารย์สอนเลยเวลา เธอเกือบเอื้อมมือไปทางขวาของตัวเอง ชินกับการจับมือองศามาดูเวลาจากนาฬิกาเรือนแพง พอคิดได้ว่าระหว่างเราบาดหมางกันเล็กน้อยเลยเบ้ปากใส่มือสวยหยิบสมาร์ตโฟนดูเวลา พึ่งจะเข้าบ่ายสอง เวลาอีกเหลือเฟือกว่าจะเลิกคลาส ทว่าดวงตาสีน้ำตาลกลับเห็นข้อความแฟนหนุ่มที่ส่งมา(พี่ออม ผมขอโทษที่วันนี้อาจไม่ได้ไปเที่ยวกับพี่ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย ปวดหัวนิดหน่อย อย่าโกรธผมเลยนะที่อ่อนแอ ไว้หายดีแล้วผมจะชดเชยให้พี่)ออมอ่านข้อความของแฟนหนุ่มแล้วนอยด์ แต่แอบเป็นห่วงเขาที่ไม่สบาย ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่เขาบอกว่าตัวรุ่ม ๆ และไม่ได้ไปเรียน ตอนนี้เธอกำลังกระวนกระวายอยากไปหาแฟนเวลาไม่สบายแล้วไม่มีคนดูแล ทรมานมาก เพราะเธอเคยผ่านมาแล้ว ตอนนี้ยิ่งต้องหมั่นดูแลสุขภาพให้ดี ป่วยนิดหน่อยกินยาเลย“มึงเป็นอะไรออม นั่งไม่นิ่ง”“กูเป็นห่วงนีล เขาส่งข้อความว่าไม่สบาย กูชิ่งตอนนี้เลยได้ปะ”“ใจเย็น มันแค่ไม่สบาย ไม่ใช่ใกล้ตาย”“มึงมีแฟนนี่ เวลาน้องไอไม่สบายมึงยังจะนิ่งดูดายโดยไม่ทำอะไรเลยรึไง นีลอยู่ห้องคนเดียว กูเป็นห่วง”ออมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เพราะ

“ฉันห่วงตัวผิดด้วยเหรอ หรือต้องทำตัวง่ายเหมือนอีนั่นที่มันกำลังนอนแบให้นายแทงอยู่” ชี้นิ้วอย่างใส่อารมณ์ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโทสะที่เดือดดาล“นี่! คิดว่าตัวเองดีนักรึไง นีลบอกกับฉันตลอดว่าเธอโคตรน่าเบื่อ แตะหน่อยก็ไม่ได้ ถามจริงผู้ชายคนไหนจะทนคบกับผู้หญิงไร้รสนิยมอย่างแก” ผู้หญิงข้างกายลุกขึ้นนั่งเชิดหน้าพร้อมเยาะเย้ย เบะปากพูดหวังให้ออมเจ็บใจ แค่เปิดประตูเห็นฉากที่กำลังเอากัน ก็คงปรี้ดแตกแล้ว เหอะ ทำเป็นเก่งออมควบคุมอารมณ์ตัวเอง ไม่ฟิวส์ขาดเข้าไปกระชากหัวมาตบ “อ๋อ นายชอบอะไรที่มันง่าย ๆ จริงด้วยแค่เอ่ยปากว่าอยาก ก็ถ่างขาให้กระแทกงี้ ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ง่ายให้ใครแทงมั่วซั่วเหมือนสัตว์ อีกอย่างรสนิยมของฉันกับเธอมันต่างกันจริง ๆ”“แกว่าใครเป็นสัตว์ คิดว่าตัวเองวิเศษขนาดไหน สารรูปเฉิ่มจืดชืดขนาดนั้น ไม่รู้ว่านีลคบได้ยังไง เสียชาติเกิดจริง” ผู้หญิงข้างกายนีล กอดชายหนุ่มแสยะยิ้มสะใจที่ได้ครอบครอง ซ้ำยังเย้ยหยันให้อีกฝ่ายอย่างออมเสียใจที่โดนแย่งแฟน“แล้วมึงอะ มันขอคบเหรอถึงได้อ้าขาให้มันเอา ทำตัวราคาถูกให้มันเอาฟรี ๆ แบบนี้เหรอเรียกว่าสูงส่ง มึงไม่ต่างอะไรกับอีตัวที่เที่ยวยั่วแหกขาให้คนอื่นเอ

องศาคลายกอดพาออมไปนั่งพักในรถขุนเขา ชายหนุ่มจัดการเรียกประกันพร้อมรถมายกรถของเขาไปส่งซ่อม ถือฟาดเคราะห์ไปแล้วกัน อะไหล่ของรถสามารถซื้อซ่อมแซมได้ ส่วนคนหากเสียหาย อะไหล่ไม่มีให้เปลี่ยนระหว่างรถกับเธอ แน่นอนว่าเขาเป็นห่วงเธอมากกว่า แต่ด้วยที่กำลังน้อยใจและงอนอยู่ ก็ขอรับบทเป็นคนเย็นชาเหมือนเดิมละกัน“กูขอโทษเรื่องรถ มึงจะให้กูชดใช้ยังไงบอกมาได้เลย” เมื่อองศาขึ้นรถเตรียมขับออกไป ออมเอ่ยขึ้นบอกว่าพร้อมชดใช้ คันนั้นแพงมาก ขายเธอคงใช้หนี้ไม่หมดใบหน้าหวานยังแดงซ่าน คราบน้ำตายังเกรอะกรัง ดวงตากลมโตยังคงผลิน้ำใส ๆ เอ่อล้นเต็มเบ้าตา“มึงมีเงินเยอะขนาดนั้น?” เขาไม่ได้อยากดูถูก จะพูดอะไรต้องคำนึงถึงตัวเองด้วย สำหรับเขาไม่ต้องการอะไรจากเธอ นอกจากหัวใจ“ถึงกูไม่มีเงินเยอะขนาดนั้น แต่กูชดใช้อย่างอื่นได้”“อะไรล่ะ? ร่างกาย?”องศาเอ่ยขึ้นพลางหยุดรถรอไฟแดง ข้างหน้ามีโรงพยาบาลตั้งใจว่าจะพาตรวจสุขภาพเพื่อนสนิทด้วย เผื่อมีบาดเจ็บที่อื่นอีกนอกจากหน้าผาก“ขายกูจะได้เท่าไร ไม่พอใช้หนี้หรอก ให้กูทำงานชดใช้ก็ได้”“ค่อยคุยเรื่องนั้น ถึงโรงพยาบาลละ”“มาทำไม” ออมเอ่ยถามเขา ทว่าไม่ได้รับคำตอบ นอกจากปลดล็อกประตูแ

พอนึกถึงคำสอนยายน้ำตาก็พรั่งพรูออกมามากมายด้วยความคิดถึง ออมก้มหน้าลง บีบมือตัวเองแน่น ตัวสั่นคลอนเพราะแรงสะอื้น ความว่างเปล่าในห้องประกอบเสียงร่ำไห้ยิ่งตอกย้ำว่าเธอโดดเดี่ยวขนาดไหน“ร้องทำไม” เสียงทุ้มจากองศาเอ่ยถามขึ้น เขาลงไปข้างแป๊บเดียวขึ้นห้องมาเห็นร่างบางนั่งร้องไห้บนโซฟา หนักขนาดไหนถึงไม่ได้ยินว่าเขาเปิดประตูห้องเข้ามา“…” ออมเงยหน้าขึ้น เป็นอีกครั้งที่เธอก้มหน้าร้องไห้แล้วเสียงแรกที่เรียกคือเขา นึกว่าจะทิ้งเธอไปแล้วเสียอีก หญิงสาวลุกขึ้นแนบชิดเข้าหาแผงอกแกร่ง ซบหน้ากลางอกกำยำ มือทั้งสองข้างยกขึ้นโอบกอดร่างหนา“กูนึกว่ามึงทิ้งกูกลับคอนโดซะอีก”“บอกแล้วไงว่าแป๊บเดียว แล้วร้องไห้ทำไม จิ้งจกในห้องมึงตาย?” องศาพูดกวน ๆ พลางมือหนาวางลูบหลังบอบบาง ฟุ้งซ่านอะไรขนาดนี้ก็ไม่รู้ทำอย่างกับโดนนอกใจอย่างไรอย่างนั้น“ตายจริงๆ หมายถึงความรักที่กูเอาไปลงเล่นครั้งนี้”ออมพูดเสียงอู้อี้ในอ้อมกอดองศา เธอไม่โกรธหรอกที่เขาพูดกวน บ่งบอกว่าเขาเองไม่ได้ตั้งใจทิ้งให้เธออยู่คนเดียวด้วย หญิงสาวคลายกอด ยกมือปาดน้ำตาและเช็ดน้ำมูกที่ไหลซึม พลางมองถุงในมือของเขา“เลิกร้องไห้ได้ละ ล้างหน้าล้างตาแล้วมากินข้าว

ทางด้านขององศาเขาขับรถมาส่งเจ้าของถึงคอนโด ขุนเขาลงมารับกุญแจด้วยสภาพเหมือนคนพึ่งตื่นนอนและสภาพอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนจัดหนักกับแฟนเด็กของมัน ทำเอาคนโสดที่รอมีแฟนอย่างเขาหมั่นไส้มาก“รู้งี้กูน่าทิ้งกุญแจไว้ที่ล็อบบี้ จัดเลยมึงอ่ะ” องศาโยนกุญแจให้เพื่อนสนิท อีกฝ่ายรับเต็มมือใหญ่“อย่าอิจฉากู จีบเพื่อนมึงให้ติดแล้วจัดซะ” ขุนเขาพูดน้ำเสียงแหบห้าวแฝงความเจ้าเล่ห์ สงสารคนที่เก็บความใหญ่เอาใช้กับคนที่รัก ดันคนนั้นกลับมีแฟน ที่งี้มันก็หงอยตามเจ้าของ“เชี่ยเอ๊ย ถ้าโสดกูไม่ว่า”“เออใช่ ยัยออมเป็นไงบ้างล่ะ”“ดีขึ้นละ เมื่อคืนร้องจนตาบวม” เขานึกภาพของออมที่ร้องไห้จนตาบวมแล้วสงสารจับใจ เกิดอุบัติเหตุแค่นั้นทำไมต้องทำเหมือนโดนแฟนนอกใจก็ไม่รู้“แล้วมึงปลอบยังไง” ขุนเขากดยิ้มมุมปาก จ้องตาเพื่อนสนิทตรงหน้า“กูไม่ปลอบคนดื้อหรอกนะ ปล่อยให้ร้องแม่งจนพอใจ”“เหรอ อย่างมึงเนี่ยนะทนเห็นยัยออมทรมานตัวเองลง เอาควายมานั่งฟังมันยังส่ายหน้า เฮอะ”องศากัดฟันเกลียดคนรู้ทัน หากไม่มีปัญหากันซะก่อน แน่นอนว่าเขาปลอบประโลมนอนกอดถึงเช้า ช่วยไม่ได้นี่อยากเอาแต่ใจนัก สั่งสอนสักหน่อยให้จำ“มึงเป็นควายสินะถึงคุ