All Chapters of Inlab Kay Miss Manananggal (Not a Horror Story/SPG Romance): Chapter 1 - Chapter 10

“Marikit! Marikit, bumalik na ang anak ng Mayor! Si Joaquin, bumalik na!” Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig ko ang mga sigaw ni Inay mula sa labas. Dali-dali akong lumabas mula sa kusina, bitbit pa ang basang basahan nang salubungan ko siya sa bandang sala namin. “Ano ba'ng nangyari at bakit—" “Kagagaling ko lang sa palengke at sabi ni Mang Kanor ay bumalik na raw si Joaquin! Anak, nandito na siya!" putol niya sa akin na nagpalaglag ng panga ko. “Inay… totoo po ba ‘yan?” "Hindi ako nagbibiro, anak! Bumalik na siya! Baka ikaw ang binalikan!" Parang tumigil ang tibok ng puso ko sa narinig. Tatlong taon. Tatlong taon ko siyang hindi nakita. Tatlong taon na ang bawat gabi ko ay parang kulang dahil hindi ko na siya nakasalamuha ulit sa basurahang iyon. “Sigurado ho ba kayo, Nay? Baka ho iba ang narinig niyo at—” “Siguradong sigurado ako, anak!” putol na naman niya sa akin. Sakto namang may narinig kaming malalakas na tunog ng mga turutot na sinasabayan ng m

Eksaktong alas-kwatro ay nasa tapat na kami ng gate. Isang puting van ang huminto sa harap namin, at kahit labag sa loob ko, sumakay ako. Tahimik lang ako sa tabi ng bintana habang ang apat kong kasama ay excited na nag-uusap tungkol sa kung anong pagkain ang ihahain bukas. "Sigurado ako, steak ang handa bukas! Mayaman ang mga Alonzo, eh," sabi ni Rico, isa sa mga scholar. "Sana makapagbalot tayo, 'no?" biro naman ni Sarah. Hindi ako nakisali. Ang isip ko ay nasa Mansion na. Pagpasok ng van sa matayog at eleganteng gate ng mga Alonzo, agad namin napansin ang dami ng tao—may mga nagkakabit ng garden lights, may mga nag-aayos ng mahahabang mesa, at meron namang kakapasok pa lang para siguro tumulong din. Pagbaba namin, sinalubong kami ng isang matandang babae na nakasuot ng maayos na uniporme. "Kayo ang mga scholar? Sumunod kayo sa akin." Dinala ang apat sa garden, pero gaya ng utos ni Ms. Reyes, inihiwalay ako. "Dito ka, Marikit. Sa loob ka mag-aayos ng mga kubyertos. Siguraduhin

Nagsimula na ang welcome party ni Joaquin kaya puno na ang parking area ng mga mamahaling sasakyan. Ang garden naman ay nagmistulang isang munting paraiso dahil sa naglalakihang mga kristal na chandelier na nakasabit sa mga matatandang puno ng narra.“Ladies and gentlemen, a pleasant evening to everyone! Tonight, we celebrate the homecoming of our very own, the pride of San Lazaro, Mr. Joaquin ‘Wacky’ Alonzo!” masiglang anunsyo ng emcee mula sa stage. Nagpalakpakan ang lahat, habang ang mga waiter na katulad ko ay abala sa pag-ikot bitbit ang mga tray ng champagne.Isang puting t-shirt lang ang uniform naming mga scholar. Maingat man akong nakayuko pero kanina ko pa ramdam ang mga matang nakamasid sa akin. Sinasabayan pa iyon ng mga bulungan ng ilang bisita tuwing dumadaan ako para magligpit ng ibang pinagkainan.“Iyan ba ‘yung anak ng basurera? Bakit nandito ’yan? Sayang, ang ganda sana, kaya lang ay may lahing aswang daw,” dinig kong bulong pa ng bisitang babaeng.Binilisan ko na la

“Kuya?” ulit ko sa kaniya, tila sinusubukan kung paano ito lalasa sa dila ko. Parang may kung anong kumurot sa puso ko dahil sa katotohanang hanggang doon lang ang puwang na inaalok niya sa akin. Pero sa isang katulad ko na halos itakwil na ng baryo, ang maging kapatid ng isang Joaquin Alonzo ay isa nang malaking himala. Tumawa siya nang mahina habang dahan-dahang binabagtas ng sasakyan ang madilim na kalsada. “Bakit? Hindi ba ako pasado bilang kuya? Don’t worry, hindi ako nang-iiwan sa ere. Protektado ka sa akin.” Ngumiti ako kahit hindi na ako sigurado kung napipilitan ako o ano. “H-hindi naman po sa ganoon. Nakakapanibago lang po. Anak kayo ng Mayor, baka po magalit si Mayor kapag nalaman niyang may kapatid-kapatiran kayong katulad ko.” “Huh? Bakit naman magagalit si Dad? Masyado na siyang maraming iniisip sa politika kaya baka wala lang ito sa kaniya. Baka nga ikatuwa pa niya, e,” seryoso niyang sabi. “At isa pa, hindi naman niya kailangang diktahan kung sino ang gusto kong ka

Nanatili akong sa loob ng masikip at mabahong cubicle, ni hindi na lumabas o sumilip man lang sa labas. Bawat tilian na naririnig ko sa labas ay mas lalong nagbibigay sa akin ng rason na huwag na lumabas. Ilang beses ko nang narinig na hinahanap nga ako ni Joaquin kaya pati ang ibang estudyante ay pinaghahanap na rin ako. Namamanhid na ang binti ko sa tagal kong nakatayo dito. Natuyo na rin ang kaninang basang-basa kong P.E uniform. Siguro ay lagpas apat na oras akong nandito dahil mayamaya lang din ay narinig ko ang pagtunog ng bell, hudyat na uwian na. Ang kaninang mga yabag ng napapadaang estudyante at ingay nila ay unti-unti nang nawala, hanggang sa wala na akong marinig sa labas. Nang masiguro kong nakauwi na silang lahat ay saka lang ako lumabas. Dahil sa pamamanhid ng binti ko ay iika-ika akong naglakad sa madilim na naming hallway. Ang tanging nagsisilbing liwanag na lang ay ang nagmumula sa mga streetlights sa labas. Dumeretso ako sa room namin para kunin ang bag ko, pe