Chapter 5

Alas-nuwebe na ng gabi nang ihatid kaming mga scholar ng puting van pabalik sa school bago kami tuluyang nakauwi sa kani-kaniya naming bahay. Sa buong biyahe, hindi nawala ang ngiti sa labi ko. Kung kanina ay pasan ko ang mundo, ngayon ay parang lumilipad na ako sa ulap sa sobrang saya.

“At… ang ganda mo lalo…”

Paulit-ulit na nag-e-echo sa pandinig ko ang boses ni Joaquin. Hindi ko akalain na pagkatapos ng tatlong taon, iyon ang unang sasabihin niya sa akin. Parang lahat ng pangungutya nina Jace sa school ay biglang nabura ng limang salitang iyon.

“Nay! Inay, nandito na po ako!” masigla kong tawag pagpasok ng pinto.

Sinalubong ako ni Inay na nag-aayos ng mga plastik na bote sa gilid. “O, Marikit, mukhang maganda ang mood natin, ah? Kumusta ang pagtulong sa Mansion?”

Agad akong tumabi kay Inay at kinuwento ang nangyari. Mula sa pagtawag sa akin ni Mayor hanggang sa paglapit ni Joaquin at ang biro nito tungkol sa pakpak ko. Hindi ko rin nakalimutang sabihin ang sinabi ni Mayor na magkamukha kaming mag-ina, na parehas magaganda.

“Talaga? Sinabi ni Mayor ‘yun?” Bakas ang gulat at isang hindi maipaliwanag na saya sa mukha ni Inay. “Nakakataba naman ng puso.”

“At si Joaquin, Nay… ang gwapo-gwapo niya na po lalo. Pero ganoon pa rin siya, palabiro pa rin,” dagdag ko, ramdam ang pamumula ng pisngi.

“Mabuti naman kung ganoon, anak. Ikinatutuwa ko na naging maayos ang pagkikita niyo,” nakangiting sabi ni Inay. Tumayo siya at kinuha ang kaniyang lumang jacket at sako. “O siya, aalis na muna ako. Aagahan ko lang mangalakal ngayon sa may kabisera. Parang uulan kasi, mahirap na kapag nabasa ang mga karton, bumibigat pero mababa naman ang presyo.”

“’Sama na po ako,” prisinta ko.

“Huwag na, anak. Napagod ka sa Mansion. Magpahinga ka na lang at may pasok ka pa bukas,” pagtanggi niya.

Naglalakad na siya patungo sa pintuan kaso agad din siyang napahinto. Mahigpit siyang napahawak sa hamba ng pinto at unti-unting napa-upo habang sapo ang kaniyang tiyan.

“Nay! Anong nangyayari?” mabilis akong lumapit sa kaniya.

“A-ang tiyan ko… Marikit… parang hinihiwa sa sakit,” hirap na sagot niya.

Sumikbo ang matinding kaba sa dibdib ko nang makita ang pamumutla ng mukha niya habang may namumuo ng pawis sa noo niya.

Ang ulcer na naman siguro niya. Nitong nakaraang mga linggo, palagi na lang siya inaatake nito.

“Nay, humiga na po kayo. Ako na ang lalabas. Kaya ko naman po, e,” sabi ko at inalalayan na siya sa kaniyang higaan.

“P-pero Marikit, ayos lang ako…”

“Huwag na po matigas ang ulo, sige na po."

Binitbit ko na ang dadalhin sana niyang sako saka lumabas na ng bahay. Tama si Inay na parang uulan dahil sa lamig ng hangin na sumalubong sa akin, pero dala ang maliit na flashlight, nagpatuloy na ako sa paglalakad patungo sa gilid ng highway. Pinili ko sa malaking tambakan ng basurahan malapit sa mga kainan kung saan maraming tinatapon na lata at bote.

Focus lang ako sa paghalungkat. Nakayuko ako, ang kalahati ng katawan ko ay halos nasa loob na ng malaking drum ng basura para lang maabot ang isang tumpok ng mga lata ng soda sa ilalim.

“Konti na lang… makaka-isang sako rin ako,” bulong ko sa sarili ko habang nakatingin sa halos mapuno ko nang sako.

Nang biglang nagliwanag ang paligid ko. Akala ko ay kung ano na. Pagtingin ko sa harap ay nagmumula ito sa dalawang headlight ng isang sasakyang paparating. Huminto ang sasakyan sa mismong tapat ko. Dahil sa silaw na dulot nito, bahagya akong napapikit at hinarangan ng kamay ang mga mata.

Isang itim na Hilux. Bumukas ang pinto ng driver’s seat at isang matangkad na pigura ang bumaba. Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang makilala ko kung sino ito. Si Joaquin…

Agad umakyat ang hiya sa mukha ko nang magkatinginan kami. Bumaba ang tingin niya sa hawak kong sako, sunod ay sa madungis ko nang damit bago niya ibinalik sa mukha ko.

“Marikit?” nagdadalawang-isip niyang tawag sa akin. Lumapit pa lalo siya hanggang sa tuluyang makita ang buong mukha ko. “Ikaw nga! Sabi ko na nga ba, e! Pero… anong ginagawa mo rito? Mag-a-alas dyes na ah?”

Mariin akong napakagat sa labi. Nakakahiya! Parang kanina lang ay sinabihan akong maganda tapos ngayon ay nakita akong… sobrang dungis na.

Yumuko ako nang husto, pilit na itinatago ang mukha ko. “Nangalakal lang po, Sir Joaquin. Umatake po kasi ang sakit ng Inay.”

Matagal bago siya nagsalita muli. Pag-angat ko ng tingin sa kaniya ay nakita kong mariin na siyang nakatitig sa akin.

“Tapos ka na ba rito? Puwede kitang ihatid?" seryoso ngunit may bahid ng ngiti niyang tanong.

Umiling agad ako. "Huwag na po, Sir! Marumi po ako, b-baka… baka madumihan ang sasakyan niyo…”

“Marikit,” seryoso niyang tawag sa akin at seryoso ulit na tumitig sa mukha ko. “Akala ko ba close na tayo? Sige na, ihatid na kita.”

Bahagyang napaawang ang bibig ko. Close? Close daw kami?

“Halika na," aniya at walang alinlangang inagaw sa akin ang sako sabay dinala sa likod ng kaniyang Hilux.

Hindi agad ako nakagalaw sa kinatatayuan ko. Nakatingin lang ako sa pigura niya habang inaayos niya ang pagkakalagay ng sako sa kaniyang sasakyan.

Ang bait talaga niya…

Ang puso ko… sobrang bilis na naman ng tibok. Gustong gusto ko talaga siya!

"Bakit nand'yan ka pa? Pasok ka na dito!”

Agad akong umalis sa kinatatayuan at lumapit na sa kaniya. Tuluyan na akong napangiti nang pagbuksan pa niya ako ng pintuan sa likuran, kaso...

“Wacky, who is she?"

Natigil ako sa pagpasok sabay napawi ang ngiti nang makita si Lauren sa loob ng sasakyan. Nakaupo siya sa mismong front seat habang nakataas ang kilay na nakatingin sa akin.

“Ah, si Marikit… kaibigan ko—”

“I don’t care. She stinks! Bakit ba kung sinu-sino na lang ang pinapasakay mo?! Are you seriously their driver?!”

Napalunok ako at tila nanigas sa pwesto bago dahan-dahang umatras para bumaba ulit, kaso…

"Lauren!” sigaw bigla ni Joaquin sa kaniyang fiancée. “I told you she's a friend! Ngayon kung ayaw mo pala na may sinasakay ako—"

“Are you sick?! You’re seriously yelling at me in front of a… beggar?!”

Bago pa lumala ang sigawan nila ay tinalikuran ko na sila at kusa kong kinuha mula sa likuran ang sako ko.

“Mauna na po ako sa inyo, Sir Joaquin at… Ma'am Lauren. Salamat po sa pag-alok,” paalam ko na.

Narinig ko pa ang pagtawag sa akin ni Joaquin pero hindi na ako lumingon. Pag-uwi ko ay iyak lang ako nang iyak. Kaso kinabukasan ay nabalitaan ko na lang na nag-break na ang dalawa at wala nang kasal na mangyayari.