Chapter 2

“Marikit! Marikit, bumalik na ang anak ng Mayor! Si Joaquin, bumalik na!”

Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig ko ang mga sigaw ni Inay mula sa labas.

Dali-dali akong lumabas mula sa kusina, bitbit pa ang basang basahan nang salubungan ko siya sa bandang sala namin.

“Ano ba'ng nangyari at bakit—"

“Kagagaling ko lang sa palengke at sabi ni Mang Kanor ay bumalik na raw si Joaquin! Anak, nandito na siya!" putol niya sa akin na nagpalaglag ng panga ko.

“Inay… totoo po ba ‘yan?”

"Hindi ako nagbibiro, anak! Bumalik na siya! Baka ikaw ang binalikan!"

Parang tumigil ang tibok ng puso ko sa narinig. Tatlong taon. Tatlong taon ko siyang hindi nakita. Tatlong taon na ang bawat gabi ko ay parang kulang dahil hindi ko na siya nakasalamuha ulit sa basurahang iyon.

“Sigurado ho ba kayo, Nay? Baka ho iba ang narinig niyo at—”

“Siguradong sigurado ako, anak!” putol na naman niya sa akin.

Sakto namang may narinig kaming malalakas na tunog ng mga turutot na sinasabayan ng masisiglang tambol. Nagmumula iyon sa labas. Kasunod niyon ay mga hiyawan ng mga tao na para bang may pistang nagaganap.

“MALIGAYANG PAGBABALIK, JOAQUIN ALONZO!”

“WELCOME HOME, WACKY!”

Paulit-ulit ang sigawang iyon na unti-unting lumalapit sa kinaroroonan ng bahay namin.

Nagkatinginan kami ni Inay. Siya, namimilog ang mga mata, habang ako nama'y malapad nang napangiti.

Tatlong taon na ang nakakalipas simula nang gabing iyon sa basurahan. At sa loob ng tatlong taon na iyon, ang dami nang nangyari. Hindi pa rin ako tanggap ng mga tao pero isang milagro ang nangyari. Ang mismong ama ni Joaquin na kasalukuyang Mayor pa rin namin ay inalukan niya ako ng scholarship para makapagpatuloy sa highschool.

At kahit hindi sabihin ni Mayor, ramdam ko sa kaibuturan ng puso ko na may kinalaman si Joaquin doon. Siya lang naman ang nakikita kong dahilan kaya ako nabigyan ng scholarship. Siya lang ang bukod tanging hindi ako tinuring na manananggal.

Dali-dali akong lumabas ng bahay, hindi inalintana kung may madadatnan akong mga tao sa labas. Ang bahay namin ay nakatayo malapit sa pangunahing kalsada, dikit-dikit ang kabahayan dito kaya paglabas ko pa lang ay marami nang tao ang nakalabas sa kani-kanilang mga bakuran, nakiki-usyoso at nakikihiyaw.

“WELCOME BACK, WACKY BOY!" sigaw ng karamihan.

At doon, nakita ko siya.

Isang itim na Hilux ang padaan na sa harap ng bahay namin. Dahan-dahan ito kaya kitang kita ko ang pagkakatayo ni Joaquin sa likod ng sasakyan. Kumakaway siya sa mga tao.

Mas lalong lumapad ang ngiti ko nang makita ang malaking pagbabago sa itsura niya.

Kung dati ay guwapo na siya, ngayon ay mas lalo ito nadagdagan dahil lumaki ang pangangatawan niya. Halata iyon sa suot niyang simpleng puting t-shirt at maong na pantalon. Malalapad ang balikat niya at mas matikas ang tindig niya ngayon. Para siyang isang prinsipe na kababalik lang sa sariling kaharian.

Tila tumigil ang mundo ko nang sumakto ang pagtigil ng sasakyan sa tapat mismo ng bahay namin. Nagkatinginan kami. Kakaway na sana ako sa kaniya at tatawagin siya sa kaniyang pangalan nang bigla siyang nag-iwas ng tingin.

Pero muli akong nabuhayan nang makita kong pababa na siya sa sasakyan. Sa mabilis na galaw ay napaayos ako sa medyo nagulo kong buhok dahil sa hangin, sunod ay sinulyapan ko ang kasuotan ko.

Kaso nang ibalik ko sa kaniya ang tingin ko ay tuluyan na akong natigilan.

Kaya lang pala siya bumaba ng sasakyan ay dahil may isa pang puting Hilux na kararating lang mula sa kabilang direksyon.

Bumukas ang pinto ng puting sasakyan na iyon at isang babae ang bumaba. Ubod ito ng ganda. Nakasuot ito ng mamahaling damit at shades, at base sa ayos niya ay mukhang galing din ito sa ibang bansa. Lumapit ang babae sa kabababa lang din sa sasakyan na si Joaquin.

Ganoon na lang ang paninikip ng dibdib ko nang makita kong inilahad ni Joaquin ang kaniyang kamay. Inalalayan niya ang babae na umakyat sa likod ng Hilux kung saan siya nanggaling. Pagkaakyat ng babae, agad itong kumapit sa braso ni Joaquin, at sabay silang kumaway sa mga tao habang muling umandar ang sasakyan.

“Bagay na bagay sila, ’no?” rinig kong bulong ng isang kapitbahay na nasa likuran ko. “Balita ko, anak din ’yan ng isang mayamang pamilya sa Maynila. Malapit na raw silang ikasal.”

Malapit na raw silang ikasal…

Malapit na raw silang ikasal…

Malapit na raw silang ikasal…

Tila nagpaulit-ulit iyon sa pandinig ko habang pinapanood ko ang sasakyan nilang papalayo na sa kinatatayuan ko.

Ang saya na naramdaman ko kanina nang marinig ang balita na bumalik siya ay biglang napalitan ng isang malamig na reyalidad. Namalayan ko na lang na sunod-sunod ang pagbagsak ng mga luha ko.

Suminghap ako at dahan-dahang bumalik sa loob ng bahay. Sinalubong agad ako ni Inay at ng bunso kong kapatid, parehas nakangiti pero agad din napawi nang makita ang itsura ko.

Bumalik na nga talaga si Joaquin... pero kasama naman niya ang babaeng papakasalan niya.