Chapter 3

"Huy, Miss Manananggal! Baka gusto mong bilisan ang paglalakad!"

Isang malakas na tawanan ang sumunod sa sigaw na iyon ni Jace, ang kaklase kong babae na walang ibang ginawa kundi bwisitin ang buhay ko simula nang pumasok ako rito sa San Lazaro National High School.

Grade 10 na ako, at sa loob ng dalawang taon na pagiging scholar ni Mayor, hindi man lang nabawasan ang pangungutya nila sa akin.

Hindi ko na lang pinansin at nagdire-diretso ako sa paglalakad habang yakap ang mga libro ko. Sanay na ako. Sanay na ako sa pag-uugali nilang ito. Iniisip ko na lang na hindi sila love ni God kaya ganito sila sa akin.

Pero ang hindi ko napaghandaan ay ang ingay sa loob ng classroom. Halos lahat ay abala sa iisang topic lang.

"Nakita niyo ba 'yung kasama ni Sir Wacky kahapon? Ang ganda, 'di ba? Parang artista!" tili ni Sofia, ang muse ng klase namin.

"Balita ko, doon sila nagkakilala sa London. Business partner daw ni Mayor ang tatay nung babae. Bagay na bagay sila, parehas may itsura!" dagdag pa ng isa.

Umupo ako sa pinakalikod, sa sulok kung saan walang gustong tumabi sa akin. Sumisikip ang dibdib ko sa bawat salitang naririnig ko. Hindi na kasi natigil ang usaping iyon kahit nakadalawang subject na kami.

Buong umaga, para akong nakalutang. Wala akong masyadong naintindihan sa mga lecture namin dahil paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang imahe ni Joaquin na inaalalayan ang babaeng iyon sa Hilux. Iyong paraan ng pagtingin niya sa babae, sobrang layo kung paano niya ako tingnan noong gabing tinulungan niya ako sa basurahan.

"Marikit, ayos ka lang? Ang pula-pula kasi ng mata mo. Umiyak ka ba?"

Napatingin ako sa katabi ko. Si Laila, ang tanging kaklase ko na hindi natatakot makipag-usap sa akin. Hindi siya naniniwala sa mga kwento-kwento tungkol sa akin, marahil dahil bago lang din ang pamilya nila rito sa San Lazaro.

"Ayos lang, Laila. Medyo kulang lang sa tulog," pagsisinungaling ko.

"Dahil ba sa pangungutya na naman nila sa'yo sa gate?" mahina niyang tanong. "Nandoon kasi ako kaya narinig ko. Huwag mo na silang pansinin."

Nginitian ko siya. “Ayos lang talaga ako. Salamat."

Pagkatapos ng ikatlong subject, biglang tumunog ang speaker sa hallway.

"Calling all Mayor's Scholars from Grade 10. Please proceed to the Faculty Office immediately. I repeat, all Grade 10 Mayor's Scholars, proceed to the Faculty Office now."

Naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko. Ito na 'yun. Alam ko na kung para saan ito. Bawat taon, ang mga scholar ni Mayor ay tinatawag para magbigay ng serbisyo bilang pasasalamat sa libreng matrikula at allowance. At narinig ko kanina kay Jace na magpapa-welcome party ang pamilya Alonzo para sa pagdating ni Joaquin. Tingin ko ay doon kami isasabak.

"O, hayan na. Tawag na ang mga alipin!" parinig ni Jace nang tumayo ako. "Marikit, galingan mo ang paglilingkod ha? Baka mamaya, mahati katawan mo doon."

Muling nagtawanan ang mga kaklase ko. At katulad ng lagi kong ginagawa, hindi ko na lang ito pinansin at agad na akong nagtungo sa labas.

Naglakad ako patungo sa Faculty Office kasama ang apat pang scholar mula sa ibang section. Pagdating namin doon, bumungad sa amin si Ms. Reyes, ang head ng scholarship committee. Seryoso ang mukha nito habang may hawak na listahan.

"Good morning, students," bati niya sa amin. "Alam niyo naman kung bakit kayo naririto. Bilang mga scholar ng ating butihing Mayor, inaasahan namin ang inyong buong suporta para sa gagawing pagtitipon sa Mansion ng mga Alonzo bukas ng gabi."

Napatuwid ako ng tayo, pero ang mga kamay ko ay nanginginig sa gilid ng palda ko. Sabi ko na nga ba.

"Dahil malaki ang inihandang party para sa pagbabalik ni Sir Joaquin, kailangan namin ng extra hands para sa preparasyon. May kutob ang buong staff na hindi lang welcome party ang gaganapin. Baka doon na rin ianunsyo ang magiging kasal nila ng fiancée niya. Mamayang hapon, pagkatapos ng huling klase niyo, diretso kayo sa Mansion. Kayo ang tutulong sa pag-aayos ng garden, paglalatag ng mga lamesa, at pagtulong sa catering staff."

Narinig ko ang mahinang reklamo ng isang kasama ko, pero ako, nanatiling tahimik kahit nagsisimula na naman kumirot ang puso ko.

"And specifically for you, Marikit," tumingin sa akin si Ms. Reyes. "Pinapa-assign ka ni Mayor sa loob ng mansion. Ikaw ang inatasan na tumulong sa pag-aayos ng mga kubyertos at pag-aasikaso sa mga VIP guests dahil ikaw ang pinaka-presentableng tingnan sa inyong lahat."

"Ma'am, bakit po ako?" mahina kong tanong.

"Direct instructions 'yan mula sa opisina ni Mayor. Huwag ka nang magtanong. Isipin mo na lang na ito ang kabayaran para sa dalawang taon na libreng pag-aaral mo," madiing sagot ni Ms. Reyes.

Gusto ko pa sanang umapila kahit wala naman akong karapatan pero sa huli ay tumango ako.

Kung doon nga ako maa-assign, malaki ang posibilidad na magkita kami ni Joaquin kung sakaling ichi-check niya ang takbo ng preparasyon. Ayos na sana sa akin iyon… pero kasi iniisip ko pa lang na kasama niya ang fiancée niya habang nakaangkla sa kaniya ang babae, para na akong hihimatayin sa sakit.

Tatlong taon akong umasa na magkikita kami. At sa tatlong taon na ’yun, lagi kong ini-imagine na ako ang nasa lagay ng babaeng ’yun.

"Oh sha, sige. Pagdating ng alas-kwatro, may susundo sa inyong van sa gate ng school. Huwag kayong mali-late."

Lumabas ako ng Faculty Office na tila pasan ang buong mundo. Ang pangarap kong makita ulit si Joaquin ay parang naging isang bangungot na lang sa akin. Wala naman akong planong mang-agaw kasi kahit lagi kong nai-imagine na magiging kami, alam ko naman na imposible iyon mangyari. Nasasaktan lang ako dahil sinampal na ako ng katotohanan ngayon.

Bumalik ako sa classroom na mas matamlay pa kaysa kanina. Nadagdagan pa iyon dahil silang mag-fiancée na naman ang pinag-uusapan ng mga kaklase ko.

Hayy. Ano kaya ang nararamdaman ng fiancée niya ngayon? Masaya? Sobrang saya? Walang mapaglalagyan ang saya?

Isang Joaquin Samuel Alonzo ang mapapangasawa niya. Bukod sa sobrang guwapo, sobrang bait pa, at higit sa lahat… mahal na mahal pa ng mga tao dito. Ang swerte ng babae! Sana ako na lang siya.