“ให้ตายเถอะ! นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย!” ศรุตลุกจากโซฟาตัวนั้น เหงื่อเขาแตกพลั่กๆ มือข้างขวาสลัดยิกๆ หลังมือยังเป็นรอยแดงปื้นใหญ่ เขาไม่ใช่บุรุษที่นิยมการเตะต่อย แค่หมัดเดียวเลยทำเอาเจ็บร้าวไปทั่วหลังมือ“มาร์...มาร์ได้ยินอาไหม มาร์!?”มาร์คินพยักหน้าให้อาสาว กวาดตามองไปรอบๆ จึงเห็นว่าไม่ได้อยู่ลำพัง มณีนุช พริ้มเพรา รวมถึงศรุตก็อยู่ด้วย“มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่!” ศรุตถามเสียงดังพริ้มเพรากุมมือสั่นๆ ของตัวเองไว้ รวบรวบความกล้าแล้วกล่าวออกไป “มะ...มี มีบางอย่างถูกส่งมาให้บอสค่ะ ฉันเก็บมันออกไปข้างนอกแล้ว”ศรุตเดินออกไปดู ได้ยินเสียงเขาสบถหยาบๆ อยู่หลายคำ ก่อนจะโผล่หน้าเข้ามาอีกครั้ง เขาส่ายหัวให้กับคนที่นอนสิ้นแรงอยู่บนโซฟา สองมือของผู้บริหารใหญ่ค้ำไว้ที่สะเอว หายใจเร็วแรงมากกว่าปกติพริ้มเพรามองศรุตอย่างพิจารณา เขาหน้าตาดีเชียวล่ะ ผิวขาวจัด อายุน่าจะห่างจากเธอหลายปี เขาน่าจะสามสิบแปดเป็นอย่างต่ำ แต่โดยรวมแล้วยังไม่แก่หรอกนะ เขาเป็นคนรูปร่างดีไม่น้อย ถ้าเจอกันในผับมืดๆ สักหน่อย คงเดาไม่ได้ว่าเขาอายุเท่าไหร่กันแน่ ตอนนี้เธอมองไม่ออกว่าเขาแค่โกรธ ไม่พอใจ หรือว่าจะ...สมน้ำหน้า“เก่งซะทุกอย่าง ย
閱讀更多
