“โอ๊ะโอ...ดีจัง คุณพริ้มคนสวยก็อยู่หรือครับ”พริ้มเพราก้มหัวให้ศรุต อย่างไรเสียเขาก็เป็นเจ้านาย“วันนี้ฉันนั่งรถไฟฟ้ามาค่ะ พอไม่ต้องเจอรถติดเลยมาถึงที่ทำงานเร็วหน่อย”“นั่นสิครับ สมัยนี้รถราเยอะจริงๆ นี่ถ้าคอนโดฯ ไม่อยู่ใกล้บริษัทละก็ คงมาสายไม่เว้นแต่ละวันแน่ๆ”เลขาหมาดๆ ยิ้มให้อีกฝ่าย ยกกาแฟจนหมดถ้วยแล้วพลิกข้อมือดูนาฬิกา“ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ขอกาแฟให้ผมสักแก้วนะครับ”พริ้มเพราฝืนยิ้มรับคำ แล้วลงมือชงกาแฟให้ศรุตตามที่เขาร้องขอ “นายนั่นเป็นยังไงบ้าง” คนถูกถามสะดุ้งเล็กน้อย เครื่องชงกาแฟสดยังทำงานเบาๆ ก่อนที่น้ำกาแฟสีนิลจะร่วงรินลงมาช้าๆ “ก็ดีค่ะ บอสจัดการปัญหานั้นได้ดี” ตอบพลางเติมส่วนผสมลงในแก้วกาแฟของศรุต“นั่นสินะ เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแท้ๆ ยังไปเดินห้างกับดาราใหญ่ได้อีก” พริ้มเพราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะชื่นชม สมเพช หรือว่าอะไรแน่ เธอดูคนคนนี้ไม่ออก เหมือนไม่มีอะไร เหมือนเป็นแค่ผู้ชายท่าทีเจ้าชู้กรุ้มกริ่มธรรมดา แต่ก็น่าติดตามว่าตกลงแล้วเขาเป็นคนอย่างไรกันแน่ “ไม่มีเรื่องอะไรหนักหนาเกินไปถ้าเรามีสติไม่ใช่หรือคะ”“นั่นสินะ” ศรุตว่าแล้วยื่นมือไปหาพริ้มเพราหญิงสาวส่งถ้วยกาแฟที่ชงเสร็จ
閱讀更多
