《บ่วงราคะ》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

พริ้มเพรายิ้มแหยๆ คำปลอบของเพื่อนไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย มาร์คินไม่ได้แค่หน้าตาดี แต่เขาหล่อเหลาและรวยมาก ที่สำคัญก็คือ เขามีบางอย่างที่น่ากลัวจนเธอไม่อยากเข้าใกล้อีกแล้ว“เขาสมบูรณ์แบบแหละ แต่ฉันคบเขาไม่ได้”“ทำไมยะ” กมลศักดิ์ใคร่รู้พริ้มเพราเลือกคำตอบที่ปลอดภัยที่สุดมาตอบเพื่อน “เขา...เป็นบอสฉันเอง”“หา!?” สองสาวอุทานพร้อมกัน“นั่นแหละ ฉันเผลอปีนขึ้นเตียงเจ้านาย ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่สองครั้งเลย”สองสาวส่ายหน้าระอา ชะตากรรมของเพื่อนรักมาถึงจุดจบแล้ว“แกตาย ทั้งราษฎร์งานหลวงแกตายแน่นังพริ้ม” กมลศักดิ์เตือนด้วยหวังดี แบบนี้ไม่ดีแน่ๆ “ใช่ ฉันก็ไม่โอเค กลางวันโดนเขาจิกหัวใช้ กลางคืนยังต้องปรนเปรอเขาบนเตียงอีก เสียเปรียบว่ะแก” กุ้งนางเสริม“เออ....ฉันก็ว่างั้น ตอนนี้เลยตกลงกันว่าจะเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องไปเรื่อยๆ จะไม่มีเรื่องอย่างว่าขึ้นมาอีก”สองสาวพยักหน้าหงึกๆ หลายครั้งที่ละครแซ่บๆ มักจบเศร้า เราต้องทำใจ“เฮ้อ...อุตส่าห์ได้เปิดซิงทั้งที เจอคนดีๆ ที่พร้อมจะไปต่อกับเราก็ไม่ได้ เซ็งชะมัดเลย” ว่าแล้วไถลร่างลงนอน มีเพื่อนสาวทั้งสองนอนขนาบข้าง พวกหล่อนไม่พูดไม่จา ราวกับว่ากำลังสงบนิ่งเพื

พริ้มเพราพยักหน้าแล้วยิ้มกว้าง แสงจากหน้าจอมือถือที่วางอยู่ส่องขึ้นมาถึงใต้คาง มีคนโทรเข้าสินะ“นังพริ้ม รับสายสิ” กุ้งนางบอกเพื่อนพลางกระดกแก้วเหล้าสีอำพันคนถูกท้วงก้มมอง เบอร์ไม่คุ้นเลยต้องรับสายด้วยอยากรู้ว่าใครโทรมา “ฮัลโหล”พริ้มเพรารับสาย แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ อันที่จริงปลายสายอาจพูดอะไรบางอย่างแต่เธอไม่ได้ยิน ที่นี่เสียงดังมากๆขณะเดียวกัน คนที่โทรเข้ามา จากที่กำลังจะอาบน้ำก็คว้าเอากุญแจรถแล้ววิ่งลงมาข้างล่าง ไม่ได้อยากเดือดเนื้อร้อนใจหรอกนะ แต่อยากไปดูให้เห็นกับตาว่าหล่อนอยู่ที่ไหนกันแน่“พริ้มเพรา! อยู่ไหน!”“ฮะ!? อะไรนะ นั่นใคร ได้ยินไม่ชัดเลยค่า พรุ่งนี้ค่อยโทรมาใหม่น้า พริ้มไม่ว่าง เหล่ผู้ชายอยู่ค่า!”ตู๊ด...พริ้มเพรากดตัดสายอย่างนึกสนุก ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรบ้าง แต่น้ำเสียงอย่างนั้นมันก็คุ้นๆ อยู่ คงไม่ใช่มาร์คินหรอกนะ เขาจะโทรหาเธอทำไมตอนใกล้สี่ทุ่มของวันเสาร์อย่างนี้กำลังนึกถึงบอสเพลินๆ เหล้าผสมแก้วหนึ่งก็ถูกวางลงตรงหน้า พริ้มเพราตาเบิกโต บริกรร่างสูงจึงกระซิบบางอย่าง“มาการิต้าแก้วนี้ จากคุณผู้ชายตรงโน้นครับ”บริกรหนุ่มชี้แจง หญิงสาวหันไปมองตามที่อีกฝ่ายบอก บุรุ

“เออๆ ฉันขอโทษ ดูนังพริ้มสิ ได้ผู้ชายแล้วลืมเพื่อน เอาไงดียะ” กมลศักดิ์ถามรัวๆ กุ้งนางไม่รู้จะทำไงดีเหมือนกันไม่ใช่แค่กุ้งนางกับกมลศักดิ์ที่กำลังกังวลเรื่องพริ้มเพรา แต่กับอีกคนที่จอดรถอยู่ห่างออกไปก็เป็นห่วงพริ้มเพราไม่แพ้กัน มาร์คินพยายามต่อสายหาหล่อน แต่หล่อนไม่รับสายเลย..........ครืดๆ ครืดๆเสียงโทรศัพท์ในมือยังสั่นครืดๆ ไม่หาย พริ้มเพราอยากรับสายสักนิด แต่ติดที่ผู้ชายกำลังรุกอยู่ ตอนนี้เธอนอนแผ่อยู่บนเตียง มีคชาคร่อมร่างอยู่ข้างบน เขาซุกไซ้ปลายจมูกกับซอกคอของเธอ ทั้งสูดดมและดูดดึงผิวเนื้อข้างลำคอไม่หยุด เขารุกอย่างรวดเร็วและมีชั้นเชิง ราวกับว่าไม่ได้พบพานมนุษย์ผู้หญิงมาสักชาติหนึ่ง ให้ตายเถอะ! เธอควรสยิวกิ้วหรืออะไรเทือกนั้นแต่ทำไมรู้สึกประหลาดๆ นี่เธอปอดแหกใช่ไหม ใช่! เธอไม่อยากทำแล้ว ไม่นะ! อีกิ๊บอีกุ้งช่วยเพื่อนด้วย!ครืดๆ ครืดๆโทรศัพท์สั่นไม่หยุดเลย ทว่าคราวนี้ไม่ใช่เบอร์ของเพื่อนๆ เธอพยายามดิ้นหนีแต่คนบนร่างก็แข็งแรงเหลือเกิน“คชาคะ คชา! ฉันต้องรับสายนี้ค่ะ แป๊บหนึ่งได้ไหม!” “ฮื่อ...รับสายเลย พูดเลยที่รัก แต่ผม...จะไม่หยุด!”พริ้มเพราหน้าตื่น รีบหาจังหวะปาดหน้าจอโทรศัพท

หมับ!มาร์คินคว้าเอาแขนเรียว ดึงหล่อนเข้าหา โอบเอาร่างพริ้มเพราอย่างสนิทชิดเชื้อ จนกายท่อนบนของหล่อนเลื่อนมาอยู่บนเบาะเดียวกับคนขับ“บอส? จะทำอะไร ปล่อยนะ”กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ช่างเร้าอารมณ์เกินจะกล่าว ยามได้กอดกายสาวมีหรือจะปล่อยไปง่ายๆ “มันกอดอย่างนี้ใช่ไหม”คนถูกถามส่ายหน้า แต่พอถูกกอดแน่นขึ้นอีกก็จำต้องพยักหน้ารัวๆ ดวงตาของมาร์คินดุกร้าวยิ่งกว่าเก่า“มันทำอะไรอีก”พริ้มเพราทำปากขมุบขมิบ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “จะ...จูบ อื้อ...” สิ้นคำสารภาพ ริมฝีปากร้อนๆ ก็ประทับลงมา ลิ้นเรียวเกี่ยวตวัดเอาลิ้นของเธอไปดูดชิม รสหวานจากการสัมผัสแผ่ซ่านในโพรงปากราวกับมีสายไหมนุ่มนิ่มละลายอยู่ในนั้น พริ้มเพราวาดแขนโอบคอเขาทันใด ไม่ได้สนด้วยซ้ำว่าร่างกายส่วนหนึ่งยังค้างอยู่บนเบาะข้างๆ เมื่อยกายก็ช่างปะไร ถ้าต้องปล่อยจูบของบอสไป เธอได้ขาดใจตายเป็นแน่“แฮ่กๆ แฮ่กๆ” คนสวยหอบถี่ๆ เมื่อการจูบมาราธอนสิ้นสุด พวงแก้มเธอเห่อร้อน ร้อนไปทั้งใบหน้าแล้ว“ผู้ชายคนอื่นจูบหนึ่งที ผมจะจูบสอง ถ้าคนอื่นจูบสอง ผมจะจูบสาม เข้าใจนะ”พริ้มเพราพยักหน้ารัวๆ สมองเบลอนิดๆ เพราะรสจุมพิตสูบวิญญาณ อันที่จริงเธอน่าจะถามว่าเขามีสิทธิ์สั่ง

พริ้มเพรามองท่าทีแล้วไม่ค่อยไว้ใจ อะไรยังไง เธอต้องคุยกับเขาเพราะเขามีตำแหน่งสูงกว่าแค่นั้นหรือ“อ้อ...ผมชื่อศรุตครับ เป็นหนึ่งในกรรมการบริหารของบริษัท แล้วคุณ...”“พริ้มเพราค่ะ เรียกพริ้มเฉยๆ ก็ได้” บอกกล่าวแล้วมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ไม่อยากส่งมือออกไปจับทักทาย แต่ก็เกรงว่าจะเสียมารยาท อย่างไรเสียผู้ชายคนนี้ก็ตำแหน่งสูงกว่าเธอติ๊ง!ลิฟต์เปิดออกในที่สุด พริ้มเพราก้าวออกมา ยังไม่มีใครมาทำงานนอกจากเธอ ศรุตยังตามเธอมา นี่ไม่ใช่ทางไปห้องทำงานเขาเสียหน่อย ฝั่งนี้นับจากลิฟต์เข้ามาเป็นพื้นที่ของท่านประธานทั้งหมดนี่นา“คุณพริ้ม”“คะ?”“อ่า...พอดีผมรีบจนไม่ได้ดื่มกาแฟมาน่ะ แล้วเช้าขนาดนี้เลขาผมก็คงยังไม่เข้ามาด้วย คุณช่วยชงกาแฟให้ผมสักแก้วได้ไหม ขออเมริกาโน่เข้มๆ น้ำตาลไม่ต้องนะ”พริ้มเพราลังเล แต่สุดท้ายก็ตอบรับกลับไป เธอวางสัมภาระรวมถึงถุงกระดาษใบหนึ่งไว้บนเก้าอี้ มีเดรสตัวสวยของปาลิดาอยู่ข้างใน ใช่...เธอควรคืนเขา นี่ไม่ใช่ของเธอเขลาสาวเริ่มงานในเช้าวันจันทร์ด้วยการชงกาแฟให้คนที่ไม่ใช่เจ้านาย ศรุตเอ่ยขอบอกขอบใจเธอใหญ่ ออกจะมากเกินไปด้วยซ้ำ เขาเจรจาอยู่หลายความราวกับถ่วงเวลาหาเรื่องคุย เธอไ