《บ่วงราคะ》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

ตู๊ด...เสียงอินเตอร์คอมดังขึ้น พริ้มเพรากดปุ่มแล้วกรอกเสียงลงไป “ค่ะบอส”“แฟ้มสีขาวบนโต๊ะเป็นสัญญาจ้างงาน อ่านทุกบรรทัดแล้วค่อยเซ็น”“รับทราบค่ะบอส”“มื้อค่ำไม่ต้องสั่งอาหาร ผมจะไปกินข้างนอก อ้อ...ช่วยเคลียร์งานของเมื่อวานก่อนกลับด้วย”“ค่ะ...บอส” พริ้มเพราเอ่ยเสียงลอดไรฟัน การเป็นบอสนี่ช่างดีจริงๆ สั่งๆๆ ช่างสั่งเหลือเกินหญิงสาวเปิดหาแฟ้มสีขาวที่เขาบอก เปิดดูสัญญาจ้างงานที่มีแต่ตัวหนังสือเป็นพรืด ให้ตายเถอะ แค่มองก็ตาลายแล้วแกรกๆเสียงวาดเส้นเป็นลายเซ็นพริ้มเพรา ปรากฏบนเอกสาร ไม่ต้องอ่านมันละ เหนื่อย! จะกฎเหล็กแค่ไหนเธอก็ต้องอยู่ให้ได้ งานคือเงิน เงินคืองาน เธอต้องอดทน!..........มาร์คินยังทำงานต่อเงียบๆ จนถึงหกโมงเย็น วันนี้พริ้มเพราถูกร้องขอให้อยู่ทำโอที เนื่องจากมณีนุชมีธุระเรื่องลูกชายวัย 5ขวบ เวลาหกโมงเย็นควรจะเป็นเวลาอาหารค่ำ และเธอยังมียาที่ต้องรับประทานต่อเนื่อง ทว่าสิ่งที่เธอได้รับประทานและอุ่นท้องมากที่สุดในตอนนี้ก็คือน้ำเปล่าแอ๊ด...ประตูถูกเปิดออกเร็วๆ ก่อนที่ร่างสูงของมาร์คินจะปรากฏขึ้น เขาดูเนือยๆ คงจะเหนื่อยจากงานที่สุมเต็มโต๊ะ แต่เชื่อเถอะว่ายังไงเขาก็ยังหล่อ“ค

“เคลียร์บิลให้หน่อยค่ะ คือว่า...เงินฉันไม่พอ” อ้อมแอ้มบอกเขาอย่างอายๆ มาร์คินอมยิ้มแล้วส่ายหัว หยิบการ์ดสีทองออกมายื่นให้บริกรอีกรอบหนึ่ง“ดื่มไวน์ไหม ผมเลี้ยง”พริ้มเพราส่ายหน้า “ไม่ค่ะ ฉันยังไม่หายไข้ดี” เธอว่ามาร์คินสั่งไวน์มาขวดหนึ่ง นั่งละเลียดมันพร้อมๆ กับมองหน้าผู้ช่วยเลขา มันรื่นรมย์เกินจะกล่าว เพราะตอนนี้หล่อนถอดแว่นสายตาอันหนาเตอะออกแล้ว“ฉันขอโทษที่พูดไม่ดีกับคุณนะคะ มันเป็นอาการข้างเคียงของคนที่เพิ่งฟื้นไข้น่ะ” เธอแก้ต่าง ยกมือนวดหัวคิ้วด้วยความเมื่อยล้า พอถอดแว่นออกก็เห็นหน้ามาร์คินไม่ชัดเท่าไหร่ หน้าเขาเหมือนภาพวาดสีน้ำมันเบลอๆ ที่คนสายตาสั้นเท่านั้นถึงจะเข้าใจ เธอไม่อยากใส่คอนแทคเลนส์ตอนนี้เพราะใกล้จะได้เวลานอนแล้ว“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือ แล้วคุณ...แค่มาทานข้าวจริงเหรอ” คำถามนั้นทำเอาพริ้มเพรากลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ“เอ่อ...ขอโทษนะคะ ขอไวน์อีกแก้ว” เธอร้องขอจากบริกร กลิ่นไวน์ที่ถูกเทลงแก้วกำลังยั่วต่อมอยากของเธออยู่ ให้ตายสิ ไวน์แพง ผู้ชายก็หล่อ เหลือก็แค่รสชาติเท่านั้น และเธอกำลังจะได้ลิ้มรสมันแล้ว “อืม...ดีจัง” เธอว่าแล้วกระดกไวน์เสียเกลี้ยงแก้ว มาร์คินรินให้หล่อนอีกโดย

“จูบหน่อย บอสขา...จูบ..จุ๊บๆๆๆ” พริ้มเพราอ้อนบอสเหมือนเด็กน้อยขอลูกอมจูปาจุ๊บ และเมื่อเด็กน้อยเสนอ ผู้ใหญ่อย่างมาร์คินก็สนองเต็มอัตรา ริมฝีปากชายตะโบมจูบพริ้มเพราอย่างหนักหน่วงและรุนแรง ให้สมกับความอยาก ให้สมกับที่หล่อนอ่อยเขาอ่อยแล้วอ่อยอีก ให้มันได้อย่างนี้สิ เขาจะรอดูว่าพรุ่งนี้หล่อนจะเป็นอย่างไรแอ๊ด...ประตูห้องถูกผลักเข้าไป ร่างสองร่างโรมรันพันตู ปากทั้งสองยังเชื่อมชิดติดกัน แลกลิ้นชุ่มฉ่ำราวตายอดตายอยาก สองมือก็ช่วยกันถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ เสื้อเชิ้ตผ้าไหมของพริ้มเพราถูกฉีกจนขาดด้วยความไม่ทันใจ เสียงเนื้อผ้าขาดแควกๆ ช่างเร้าอารมณ์หนุ่มสาว และเมื่อเหลือเพียงกายล่อนจ้อน ทั้งมาร์คินและพริ้มเพราก็ล้มลงไปบนเตียงพร้อมๆ กัน“อ๊า....พริ้ม!” มาร์คินร้องออกมาในจังหวะที่ส่งตัวตนสอดแทรกชำแรกลึก ความคับแน่นของพริ้มเพราไม่ต่างจากวันนั้นเลย เขาค่อยๆ โยกสะโพกช้าๆ พาพริ้มเพราสู่ครรลองเสน่หาอย่างที่ควรจะเป็นส่วนพริ้มเพรานั้นหรือ ได้แต่โอบกอดร่างอุ่นเอาไว้ จดจำเสียงเขา จดจำกลิ่นหอมของผิวเนื้อผู้ชาย เธอเมาแล้วจริงๆ เมามาก แต่ยิ่งเมาคนบนร่างก็ยิ่งรูปงาม ยิ่งตอนที่เขากระแทกตัวตนเข้ามาจนเธอหัวสั่นหัวคลอ

มณีนุชขยับแว่นสายตาแล้วส่ายหน้าอย่างระอา เด็กชายที่ยืนอยู่จึงได้จังหวะถาม“แม่ครับๆ”“อะไรลูก”“บ้านเรายุงเยอะเหรอ”“ทำไมลูก ไม่มีนะ แม่ติดมุ้งลวดนี่นา ถ้าวันไหนยุงเยอะก็พ่นยาให้”หนูน้อยมองพริ้มเพราแล้วมุ่นคิ้ว “แล้วทำไมพี่เขาโดนกัดล่ะ นั่นน่ะ เต็มคอเลย”พริ้มเพราตาเบิกโต ตะปบมือเข้ากับซอกคอ คุณพระช่วยด้วยเถอะ มาร์คินทำพิษเข้าแล้วมณีนุชเม้มปากแน่น มองพริ้มเพราอย่างตำหนินิดๆ“เอ่อ...ใช่ๆ พี่ถูกยุงกัดน่ะ ยุงตัวผู้ด้วย มันก็เลยเป็นรอย ฮ่าๆๆ” ตอบแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน เด็กน้อยเกาหัวแกรกๆ “งั้นฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ ขอตัวกลับเลยนะคะ สวัสดีค่ะ” พริ้มเพราร่ำลาโดยยกมือไหว้แค่ข้างเดียว ทำอย่างไรได้ มือข้างหนึ่งมีรองเท้าถืออยู่ ทว่าก้าวออกไปยังไม่ทันพ้นกรอบประตู เสียงเสียงหนึ่งก็ดังขัดขึ้น“อย่าเพิ่งไป!” มาร์คินในชุดเสื้อคลุมร้องลงมาจากระเบียงชั้นสองพริ้มเพราหันขวับ จ้องตาคนที่อยู่ข้างบน เพิ่งนึกได้หรือว่าแสดงท่าทีไม่ดีกับเธอมณีนุชมองคนทั้งสองที่กำลังห้ำหั่นกันทางสายตา“ขึ้นไปคุยข้างบนเถอะ” มณีนุชบอกพริ้มเพราหญิงสาวไม่มีทางเลือก จำต้องวางรองเท้าไว้ข้างบันไดแล้วก้าวขึ้นไป มาร์คินยังหน้าตึงๆ มองม

พริ้มเพราได้แต่ยิ้มอย่างขออภัย เธอเช่าอะพาร์ตเมนต์อยู่แถวที่ทำงานเก่ากับเพื่อนๆ แต่พอได้งานทำที่บริษัทของมาร์คินก็ยังไม่ได้หาที่อยู่ใหม่ เงินเดือนเธอเยอะขึ้น แล้วรายจ่ายก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง เลยคิดว่าจะไม่ย้าย ห่วงเพื่อนด้วยล่ะ ไม่มีเพื่อนเธอคงอยู่ไม่ได้หรอก หญิงสาวก้าวขึ้นรถเมื่อมณีนุชเข้าประจำตำแหน่งคนขับ รถคนรวยหอมกรุ่น เบาะหนังมันวับ เธอเกร็งจนนั่งหลังตรงไม่ติดเบาะ “ไม่ต้องเกร็ง คิดซะว่าฉันไม่ใช่อาของมาร์คิน แต่เป็นรุ่นพี่ที่ที่ทำงาน”ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่พริ้มเพราก็อดประหม่าไม่ได้ ยังจำสายตาของมณีนุชได้ดีตอนเห็นเธอเดินลงจากชั้นสองในชุดเสื้อเชิ้ตของมาร์คิน“ทำไมถึงได้มองฉันแปลกๆ ละคะ”มณีนุชหันมายิ้มน้อยๆ เป็นยิ้มที่พริ้มเพรายังอึ้ง หล่อนเป็นคนสวยนะถึงแม้จะเจ้าเนื้อและอายุมากแล้ว อานุชไม่ค่อยยิ้มเลย ถ้ายิ้มบ่อยๆ ก็คงดี“เธอสวมชุดของปาลิดา”“คะ? อ้อ...ใช่คนที่อยู่ในรูปของบอส...”“ใช่ รูปตรงหัวเตียงมีสองรูป คนที่ผมทองคือพี่สะใภ้ของฉัน ส่วนอีกคนคือปาลิดา ภรรยาของมาร์”“คะ!?” พริ้มเพราตาแทบถลน อะไรยังไง นี่เธอดันยุ่งกับคนที่แต่งงานแล้วเหรอ “แล้วเธอ...อยู่ไหนคะ ได้อยู่ด้วยกันหรือเปล