《บ่วงราคะ》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

“อ้อ...เบื่อน่ะ เซ็งๆ เลยหนีกลับ แล้วอย่าไปบอกคุณนุชล่ะ ขี้เกียจฟังเสียงบ่น”“ค่าๆ แต่มีค่าปิดปากนะคะ เข้าบ้านไปคราวหน้าซื้อขนมมาฝากด้วย”“โอเค คุณรุตจะจดไว้เลยว่าห้ามลืมขนมของน้องศิ ดีไหม”สาวน้อยพยักหน้า ยิ้มยินดีให้คุณรุต ผู้มีฐานะเป็นพ่อเลี้ยงของมาร์คิน เธอกับคุณศรุตขึ้นไปบนห้อง ประหลาดใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าศรุตอยู่ชั้นเดียวกันและห้องข้างกันกับเฌอริณ โลกช่างกลมดีแท้ ศศิกดกริ่งไปหลายรอบแต่คนในห้องไม่ยอมเปิด ศรุตเลยให้ศศิเข้าไปใช้โทรศัพท์ภายในในห้องเขา เพื่อโทรไปยังห้อง 5017 เพราะศศิไม่มีเบอร์ของเฌอริณ สองสาวคุยกันไม่กี่ประโยค ก่อนจะวางสายไป“ว่าไง เธอว่าไงบ้าง” ศรุตถาม เดินมาส่งศศิที่หน้าห้อง “เธอปวดหัวมากเลยลุกไม่ขึ้น สงสัยจะไข้หนักค่ะ เธอให้ศิกดรหัสผ่านเข้าไป” บอกศรุตแล้วยืนเก้กังอยู่หน้าห้องของเฌอริณ “แต่ว่า...กดยังไงคะ ศิทำไม่เป็น”“อ่า...ทำแบบนี้นะ เปิดฝาปิดขึ้นมาก่อน”ศศิเปิดฝาที่ปิดปุ่มตัวเลข มันขึ้นแผงตัวเลขขึ้นมาพร้อมไฟสีฟ้าสะท้อนหลังปุ่ม“กดตัวเลขแล้วกดสี่เหลี่ยม มันจะเปิดอัตโนมัติ”“อ้อ...ค่ะๆ ศิกดเลยนะคะ” ศศิกดตัวเลขตามที่เฌอริณแจ้งมา มีศรุตคอยดูแลทุกๆ ครั้งที่สาวเจ้าวา

มาร์คินดึงร่างบางเข้ามาใกล้อีกนิด จนใบหน้าเกือบติดกัน“ไม่ได้จะว่าหรอกนะ แต่ทำอะไรจะครึ่งๆ กลางๆ ไม่ได้ จูบอนุบาลอย่างนั้นมันจะไปถึงใจอะไร มานี่มา เดี๋ยวสอนให้ สอนแล้วต้องจำรู้ไหม ไม่อย่างนั้นจะถูกสอนบ่อยๆ รู้หรือเปล่า”พริ้มเพราขืนกายไว้ ก็แค่อยากแกล้งเขา คนที่เอาแต่ทำหน้ายุ่งมาตลอดสองชั่วโมงเท่านั้นเอง หญิงสาวส่ายหน้า แต่ช้าไปแล้ว คางมนของเธอถูกตรึงไว้ด้วยนิ้วอันแข็งแรง ก่อนที่มาร์คินจะมอบจุมพิตแสนดูดดื่มมาให้ อีกแล้วสินะ รสชาติลิ้นร้อนๆ ที่คราวนี้เคลือบไว้ด้วยวิสกี้รสหอมหวาน ได้ชิมลิ้มรสคราใดก็ไม่เคยอิ่มสักที เหมือนยาเสพติดที่ไม่ควรคิดลิ้มลอง เพราะเมื่อได้เสพก็จะอยากเสพอีก อยากเสพไปอีกเรื่อยๆ เหมือนที่เธอกำลังเป็นตอนนี้“อืม...หวานจัง บอสขา...หวานจังเลย อื้อ...” พริ้มเพราครางฮือเมื่อลิ้นที่ตวัดในโพรงปากได้ทิ้งรสหวานซาบซ่าน เส้นขนบนร่างเริ่มลุกซู่ชูชัน มือสองข้างที่ตั้งใจจะคล้องรอบคอเขาจำต้องเลื่อนมาค้ำยันไว้ข้างหลัง คลื่นน้ำที่พัดเข้ามาพาให้แพโยกไกว แต่มาร์คินหาสนไม่ เขารุกเธอหนักขึ้น จูบเธอแรงขึ้น และโน้มกายเข้ามาไม่หยุด แขนข้างหนึ่งของเธอเผลอยกแตะร่างเขา แล้วพอจะพากลับมาวางที่เก

พริ้มเพราแม้ร่างกายอ่อนแรงแต่ยังทำหน้าที่ดีเสมอ เธอลงจากโรงพักมาก่อนทุกคน มาช่วยเปิดประตูรถให้เจ้านาย ยังเป็นฝ่ายขับรถให้เพื่อความสะดวก พวกเธอใช้เวลาในการเดินทางเกือบชั่วโมงด้วยว่ารถติด กว่าจะถึงห้องของเฌอริณก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม หล่อนกลับห้องพักพร้อมกับผู้จัดการ สีหน้ายังไม่ค่อยดีนัก ...........บนชั้นห้าที่ร้างผู้คน มาร์คินอ้อยอิ่งอยู่กับเฌอริณที่หน้าประตู พริ้มเพรารออยู่ห่างๆ ข้างๆ คชา“คุณพริ้มหน้าซีดๆ นะครับ”“หือ? ฉันเหรอ เฮ้อ...วันนี้อยู่สองจังหวัดเชียวนะ ไม่เพลียก็บ้าแล้ว ว่าแต่...คุณริณเป็นยังไงบ้าง”บอดี้การ์ดมาดเข้มถอดแว่นดำที่พรางใบหน้าออก พริ้มเพราเลยได้เห็นแววตาของเขา มันทอดมองเฌอริณด้วยแววบางอย่างที่เธอเห็นแล้วสงสัยยิ่งนัก“เธอกลัว...กลัวมาก”“เป็นฉันฉันก็กลัว โดนขู่อย่างนั้นไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหนถึงได้กลับมานอนที่ห้องได้ เป็นฉันคงหนีไปนอนที่อื่น”“เธอบอกว่าผู้จัดการจะอยู่ด้วย” คชาหมายถึงผู้จัดการของเฌอริณที่ขับรถตามมาตั้งแต่โรงพัก คืนนี้เจ้าหล่อนจะอยู่เป็นเพื่อนเฌอริณเอง“อืม...ถ้าอย่างนั้นก็ดี มีคนอยู่ด้วยเธอจะได้ไม่คิดมาก” เอ่ยแล้วหันมองคนที่หน้าประตู มาร์คินกอด

หญิงสาวพยักหน้าหน้า ถูไถแก้มบางกับเสื้อเขาเพื่อเช็ดหยดน้ำตา คชาผลักหญิงสาวออก ช่วยเช็ดน้ำตาบนใบหน้านั้น ดูหล่อนสิ เหมือนเด็กหญิงตัวน้อยที่ชอบร้องไห้ไม่มีผิด “ไม่เอานะ ไม่ร้องนะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไร...”เฌอริณพยักหน้าถี่ๆ สองแขนกอดรัดร่างเขา แต่ยังมิวายคิดถึงใครอีกคน“มาร์...เป็นยังไงบ้าง เขาไม่เป็นไรใช่ไหม”คชาชักสีหน้าใส่ “ต้องถามถึงเขาตอนนี้เหรอ พี่อยากให้ผมเป็นบ้าใช่ไหม”คนถูกถามปิดปากเงียบ เลื่อนมือขึ้นไปหาใบหน้าเรียวได้รูป แก้มเขาขาวสะอาด ดวงตาคมวับวาว แต่คิ้วยังขมวดมุ่น เธอใช้นิ้วนวดคลึงหัวคิ้วแรงๆ จนคิ้วที่ขมวดเป็นปมเริ่มคลายออก “นิสัยเสีย หึงฉันได้ยังไง”“หึงเมียผิดด้วยเหรอ”“เชอะ! ฉันเป็นเมียนายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เฌอริณประท้วงเสียงอู้อี้ เลยถูกกอดอีกรอบหนึ่ง ทั้งกอดทั้งโยกเบาๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กน้อยขี้แย น้ำตาของเธอจางหายราวกับคชาคือผ้าเช็ดหน้าผืนโตๆ“พี่เป็นเมียผมตั้งแต่คืนแรกที่เรานอนด้วยกันนั่นแหละ พี่น่ะ...อย่าเป็นอะไรไปนะ ถ้าไม่มีพี่ ผมจะอยู่ยังไง พี่ไม่ต้องรักผมก็ได้ ไม่ต้องสนผมก็ได้ แต่พี่ต้องไม่ตายจากผมนะ แค่คิดว่าไม่มีพี่ คิดว่า...จะไม่ได้เห็นพี่อีก ผมก็ทนไม่

...........ในห้องทำงานของมาร์คิน ตอนใกล้เที่ยงวันกาแฟควันฉุยมิได้ถูกจิบเลยสักอึก มาร์คินเอาแต่นั่งมองมัน รู้สึกหดหู่อย่างไม่เคยเป็นไม่เคยมาก่อน ก่อนจะมาที่นี่เขาเพิ่งแวะไปที่โรงพัก ตำรวจทำงานกันไวนะ เมื่อมีเบื้องบนช่วยเร่งเร้า นับว่าอำนาจเงินของอานุชใช้ได้ผลมากอยู่ คนร้ายเข้ามาทางล็อบบี้อย่างที่เขารู้มา แต่ที่น่าตกใจก็คือ ประตูเข้าสู่ด้านในจะต้องสแกนคีย์การ์ด คนนอกสามารถเข้ามาได้แค่ส่วนของล็อบบี้เท่านั้น น่าสนใจไหมล่ะ เพราะคนที่จะมีคีย์การ์ดได้ต้องเป็นคนที่พักอยู่ที่คอนโดฯ เท่านั้น ทว่าจากการตรวจสอบเบื้องต้นได้รับข้อมูลจากผู้ดูแลตึกว่าคนร้ายอาจไม่ได้เป็นสมาชิกของคอนโดฯ โดยเฉพาะเมื่อรปภ. ที่ทำหน้าที่แทบทุกวัน ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเจ้าหล่อน เป็นไปได้ว่าคนร้ายอาจขโมยคีย์การ์ดมาจากใครสักคนที่มี หรือไม่ก็เป็นญาติหรือเพื่อนของสมาชิกที่อาศัยอยู่ในคอนโดฯ แห่งนั้น“ที่นั่นไม่ปลอดภัยสำหรับริณอีกแล้ว ผมอดห่วงไม่ได้จริงๆ” “อยากให้อาช่วยหาที่อยู่ใหม่ให้ริณหรือเปล่า หาน่ะ...คงจะหาได้ แต่ริณจะยอมมาไหม ถ้าเธออยากไปอยู่ที่อื่น เธอคงหาเองได้ไม่ยาก” มณีนุชตั้งข้อสังเกต“งั้นคงต้องหาที่ที่ริณอยากไปอยู่”