“พี่เป็นอะไร ไม่พอใจที่ผมอยู่กับคุณศิเหรอ”“เปล่า! ทำไมฉันต้องไม่พอใจด้วย แค่หมั่นไส้น่ะ ยัยไสซื่อทำตัวแบ๊วๆ เห็นแล้วขัดลูกตา แล้วเนี่ย...” ชี้ไปที่ขวดแยมแล้วดึงมันมาถือไว้ ก่อนจะออกแรงเปิด “ฮึบ! กะอีแค่ขวดแยม ทำเป็นเปิดไม่ได้ เป็นง่อยเหรอถึงต้องให้ผู้ชายช่วย นายก็เถอะ ผู้หญิงอ่อยขนาดนี้ ไม่มีตาดูหรือไง ฮึบ!”กึก!ขวดแยมถูกวางลงที่เดิม ให้ตายสิ! น่าโมโห เปิดไม่ออก!คชายิ้มอย่างขบขัน ดึงขวดแยมไปวางกลางโต๊ะเช่นเดิม เฌอริณดูโกรธจริงๆ หน้าหล่อนแดงเรื่อ ทรวงอกกระเพื่อมไหวเพราะหายใจหอบแรง“พี่หึงละสิ”“หา! หึงเหรอ หึงบ้าหึงบอน่ะสิ นายไปมั่วกับผู้หญิงคนอื่นฉันยังไม่สนเลย แค่ป้องกันตัวเองอย่าเอาโรคมาติดฉันก็พอ”คชาเบ้ปากแล้วยักไหล่ ใช่...จริงอย่างที่หล่อนพูด มันจริงที่ว่าเขายังควงสาวคนอื่นแก้เซ็ง แต่ไม่เคยเกินเลยนะ ไม่เคยพาใครเข้าโรงแรมสักที ยกเว้น...พริ้มเพรา แต่ก็ใช่ว่าจะมีอะไรกันนี่นา เขาน่ะ...ถ้าเฌอริณอ้อนนิดอ้อนหน่อย ขี้คร้านจะมอบกายถวายหัว แต่ก็เห็นแล้วว่าหล่อนเลี้ยงดูหัวใจเขาอย่างไร หล่อนไม่สนไม่แคร์หรอก หล่อนเอาแต่ตัวเองเป็นที่ตั้ง“จริงสินะ พี่ก็ไม่เคยแคร์ผมอยู่แล้วนี่ แต่ว่า...คุณศิ
더 보기
