《บ่วงราคะ》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

...........ตุ้บ!ร่างของพริ้มเพราถูกเหวี่ยงลงโซฟา มณีนุชกับคชาหลบฉากออกไปอย่างรู้หน้าที่ มาร์คินหนีไปสงบสติอารมณ์ในห้องแต่งตัว พริ้มเพรานั่งรอเขา นั่งรอตั้งแต่เข้ามาพร้อมกันจนผ่านไปเกือบสิบห้านาทีครืด...ประตูบานเลื่อนถูกเปิดออก มาร์คินเดินออกมาแล้ว ใบหน้าเขามีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่ว เขาทิ้งกายลงข้างเธอ มองเธอนิ่งๆ ก่อนจะดึงเธอเข้าไปหา แล้วกอดเอาไว้ กอดแน่นๆ แน่น....จนเธอแทบหายใจไม่ออก“บอสคะ ฉันหายใจไม่ออก”แม้เอ่ยอย่างนั้นแต่แรงกอดรัดไม่เบาลงเลย มาร์คินยังกอดเธอ กอดราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป“อย่าไปนะ อย่าไปกับหมอนั่นอีก มันอันตรายรู้ไหม”คนสวยถูกผลักออกมาเพื่อสั่งสอนให้เข้าใจ พริ้มเพราได้แต่พยักหน้ารับ เขาลูบเนื้อลูบตัวเธออย่างพิจารณา แก้มทั้งสองถูกประคองอย่างทะนุถนอม“มีเรื่องอะไรกันคะ ทำไมต้องชกต่อยกันด้วย ดูไม่เหมือนคุณเลย” เธอพลิกฝ่ามือเขา หลังมือนั้นยังมีรอยแดงปื้นใหญ่ ถ้าชกศรุตจนปากแตกได้ คนชกเองก็คงเจ็บไม่น้อยล่ะ“เรื่องวุ่นวายน่ะ แต่เรียบร้อยแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง”“ไม่ห่วงได้ยังไง เห็นคุณเป็นแบบนี้แล้วฉันจะสบายใจได้เหรอ ไหนดูซิ เจ็บมากหรือเปล่า โธ่เอ๊ย”แล้วแก้มนุ่มของพริ้มเพราก็

มาร์คินหน้าเครียดขึ้นมา “ไม่แน่หรอก เขาอาจปลอมตัว หรือจ้างคนอื่นมาทำก็ได้ เหมือนตอนที่จ้างวินมอเตอร์ไซค์มาส่งตุ๊กตาชุ่มเลือดให้ฉันไงล่ะ”ฟังมาถึงตอนนี้เฌอริณก็เริ่มขนลุก ปฏิเสธไม่ได้แล้วละว่าตอนนี้เธอตกอยู่ในบ่วงพิศวาสฆาตกรรมไปเรียบร้อย“ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นเขา และถ้าเป็นเขาจริงๆ ฉันคงจะเจ็บปวดมาก” ไหล่ของมาร์คินลู่ลงในทันที เหมือนว่าสิ่งที่คิดไว้ได้เกิดขึ้นไปแล้ว มันเจ็บอยู่ในอกนี้ ทั้งแค้นและผิดหวังปนเปกันไป“อย่าเพิ่งสรุปดีกว่า อย่าลืมว่าศศิก็เคยไปห้องฉัน ไม่สงสัยเด็กนั่นบ้างหรือไง”“ฮะ?” มาร์คินร้องออกมาแล้วส่ายหน้า “เธอจะบ้าเหรอ อย่าพูดอย่างนี้นะ ฉันโกรธจริงๆ” เขาหน้าตึงขึ้นมา สงสัยศรุตเขาไม่ว่า แต่สงสัยศศิไม่ได้หรอกนะ“เออๆ รู้แล้วน่า ยัยซื่อบื้อศศิจะไปทำอะไรใครได้ โดนฉันด่าหน่อยก็ยกมือไหว้ปลกๆ เห็นแล้วน่ารำคาญ”“หึๆๆ ศศิน่าเอ็นดูจะตาย”“น่าเอ็นดูตายล่ะ เห็นหน้าซื่อๆ แล้วหมั่นไส้”“เฮ้อ...เธอนี่จริงๆ เลย ไม่ต้องพูดออกมาทุกอย่างก็ได้นะ”“ไม่ได้หรอก กับนายน่ะ ฉันพูดทุกอย่างที่อยากพูดนั่นแหละ รักก็บอกรัก เกลียดก็บอกเกลียด บอกยัยศิอย่าเข้าใกล้ฉันมาก เดี๋ยวแม่กัดเข้าให้ ฮ่าๆๆ”แล

“เธอตั้งท้อง!”“คะ!?”“ปาลิดาถูกฆ่า ตอนที่ตั้งท้องลูกของมาร์!”สีเลือดเหือดหายจากใบหน้าของพริ้มเพรา ไม่นะ ไม่จริงใช่ไหม เรื่องบ้าๆ นั่นคงไม่เกิดขึ้นกับเธอหรอก มาร์คิน คุณจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นกับเราใช่ไหม!“เราต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่างน้อยก็จนกว่าคนร้ายจะรู้ตัวว่าเล่นงานผิดคน” มณีนุชว่า“หมายความว่ายังไงคะ”“มันเข้าใจผิด คิดว่าริณเป็นคนที่อยู่ในห้องของมาร์คืนนั้น”“ถ้าอย่างนั้น คุณริณก็...” เธออึ้งความจริงที่ได้รู้ ตอนนี้คนที่อยู่ในอันตราย ไม่ใช่เธอ แต่เป็นเฌอริณ “เรื่องวุ่นๆ นี่เอาไว้ก่อนเถอะ เธอรีบกลับไปก่อนดีกว่า” มณีนุชแนะเลขาสาวพยักหน้าถี่ๆ ต่อให้มณีนุชไม่บอก เธอก็จะไปอยู่แล้วล่ะ เพลียร่างจนอยากนอนจมเตียงสักสามวันสามคืนเลย“เดี๋ยวให้คชาไปส่ง”“ค่ะ...อย่างนั้นก็ได้”เธอรับคำอาของมาร์คิน ก่อนที่เสียงเดินเป็นจังหวะจะดังขึ้นที่หน้าลิฟต์ ร่างของสาวน้อยศศิปรากฏที่ช่องทางเดิน เจ้าหล่อนมาพร้อมสำรับมื้อเที่ยงในกล่องสวยมณีนุชกับพริ้มเพรารีบผละห่างจากกัน คนที่มีน้ำตาก็รีบปาดเช็ดเสียให้ไว“ศิ?” มณีนุชทักสาวเจ้า“อานุชคะ พี่มาร์ว่างหรือเปล่า”“ไม่มีแขกนะ มาสิ อาพาเข้าไป”แล้วมณี

มาร์คินยิ้มที่มุมปาก ตัดสินใจเบี่ยงเส้นทางเดินตรงไปยังห้องอาหาร สำรับกับข้าวพร้อมแล้วสำหรับมื้อค่ำวันนี้ “กรุณาอย่ามาไร้สาระ”โต้กลับแล้วนั่งลงยังตำแหน่งของตัวเอง สมาชิกคนอื่นๆ ของบ้านต่างทยอยมานั่งจนพร้อมเพรียง“ว่าไม่ได้หรอก ผู้หญิงบางคนก็เล่นละครเก่งจะตาย”“ไม่มีอะไรทำจนต้องพูดพาดพิงผู้หญิงแล้วหรือคะ” เฌอริณทนไม่ไหว สะบัดผ้าเช็ดปากแรงๆ แล้วคลี่วางบนตัก“ช่วยไม่ได้ล่ะ ผมเดือดร้อนนี่คุณริณ ทำดีไม่ได้ดี โดนเข้าใจผิดตลอด”“ก็คุณดูเข้าเค้าที่สุดนี่คะ ห้องคุณอยู่ข้างห้องฉัน แถมยังรู้รหัสห้องฉันอีก”“หมายความว่าไง” สิ่งที่เพิ่งรู้สะกิดใจมาร์คินยิ่งนักศรุตยักไหล่ “ก็แค่เรื่องบังเอิญ ผมไม่ใช่ขโมยนะครับ จะได้แอบเข้าห้องคนอื่น”ดวงตาของมณีนุชวูบไหว แอบมองศรุตทางหางตา ขณะที่มือก็ช่วยจัดข้าวปลาอาหารให้บุตรชาย เธอนั่งฝั่งขวาของมาร์คิน ถัดมาคือบุตรชายและศรุต ส่วนอีกฝั่งคือที่นั่งของศศิและเฌอริณ“ก็ไม่รู้สิคะ จู่ๆ คีย์การ์ดฉันก็หายไป” ดาราสาวอดไม่ไหวโพล่งขึ้นมาศรุตลอบยิ้ม และยิ่งยิ้มกว้างเมื่อศศิเอาจานอาหารมาวาง“มีขนมเค้กอยู่ในรถ ศิไปเอาได้เลยนะ” กระซิบบอกสาวน้อยคนดี เจ้าหล่อนยิ้มแป้น หยิบกุญแจ

...........[14]ไฟราคะ...........การ์ดหนุ่มเดินตรวจตรารอบบ้านมนวรรธน์ในทันทีที่กลับมาถึง บ้านช่องเงียบเชียบในตอนใกล้ห้าทุ่ม เขาสาวเท้าไปเรื่อยๆ ผ่านสนามหญ้าที่ไฟรอบรั้วยังส่องสว่าง เดินอ้อมไปข้างหลังถึงลานซักล้าง ไร้สิ่งมีชีวิตใดๆ มีเพียงสายลมที่กำลังพัดผ่านม่านสีอ่อนที่พาดตากอยู่บนราว มองมันแล้วก็ให้วังเวง ลมเย็นที่พัดช้าๆ หากขวัญอ่อนสักนิดคงได้รีบเดินหนีคชาเบี่ยงเส้นทางไปยังห้องครัว เดินไปข้างหน้าไม่เร่งรีบ แล้วหูก็แว่วเสียงคนเดิน มันก้าวตามเขาเป็นจังหวะ เขาดึงปืนออกมาจากที่ซ่อน ถือมันไว้แล้วหันขวับกลับไปพร้อมกับเล็งปืน“ว้าย! พี่คชา!”ปืนในมือลดระดับลงมาเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ ม่านบางๆ ที่ปลิวไสวอยู่ที่ลานซักล้าง บัดนี้หล่นอยู่แทบเท้าเขา คนที่ดึงมันออกมาจากราวกำลังยืนตัวซีดตัวสั่น “พะ..พี่ เอาปืนออกไปได้ไหมคะ” ศศิวอนขอคชาดึงปืนไปซ่อนไว้ที่เก่า ก้มลงหยิบม่านคืนให้ศศิ“ขอโทษที่ทำให้ตกใจ”“ไม่เป็นไรค่ะ ศิเองก็ต้องขอโทษด้วยที่โผล่มาเงียบๆ ศิซักผ้าม่านไว้แล้วลืมเก็บค่ะ จะเข้านอนเพิ่งนึกได้เลยมาเอา” ศศิอธิบาย“เชิญครับ” เขาผายมือให้ศศิเดินก่อน หล่อนทำหน้าที่ไม่ต่างจากแม่บ้านผู้บงการท