Todos los capítulos de สยบเสือร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ริต้า ตื่นสิ” เพลย์บอยหนุ่มยังคงไม่ยอมแพ้ เขาดันตัวของหญิงสาวออกแล้วพยายามจะปลุกเธออีกครั้งจนกระทั่งริต้าปรือตามองเขาด้วยความงัวเงีย“เจ็บ...”“เธอไม่สบายรึไง”“พี่เพลล์ ริต้าเจ็บค่ะ”เพลล์หลุบมองหญิงสาวด้วยความหัวเสียเพราะเขารู้ดีว่ามันคงจะเป็นอาการจากการที่เมื่อคืนเขาทำรุนแรงกับเธอมากไปหน่อย แต่ว่าร่างกายของริต้าก็บอบบางจนน่าหงุดหงิดไม่น้อยเช่นกัน“แค่โดนเอาแค่นี้ถึงกับป่วยเลยเหรอวะ” “เธอนี่...มีแต่เรื่องให้ฉันเซอร์ไพรส์ได้ตลอดจริง ๆ” เพลล์ดันตัวของริต้าออกแล้วลุกขึ้นพิงหัวเตียงด้วยความรู้สึกที่สบายตัวเป็นอย่างมาก แต่เพียงแค่เขาได้เห็นร่องรอยเลือดและน้ำเชื้อบนผ้าปูที่นอนเขาก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมคนที่เพิ่งเคยมีครั้งแรกอย่างริต้าถึงมีสภาพเป็นแบบนั้นชายหนุ่มลุกขึ้นไปอาบน้ำและจัดการตัวเองภายในห้องพักของริต้าอย่างถือวิสาสะโดยที่เธอยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ หลังจากที่เขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเพลล์จึงเปิดตู้เสื้อผ้าของหญิงสาวเพื่อจะจัดการใส่เสื้อผ้าให้กับเธอ“โอ๊ย! จะ...เจ็บ ฮึก!”“อดทนหน่อย แค่นี้ไม่ถึงตายหรอก” เพลล์พูดกับหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาน้ำเสียงเย็นชา เพียงแค่เขาอุ้มเธอขึ้

“ไอ้เพลล์ มึงรู้ตัวมั้ยว่ามึงแปลกไปจริง ๆ“ แผ่นดินอดไม่ได้ที่จะบอกกับญาติคนสนิทที่นั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ฝั่งตรงข้าม ปกติเพลล์จะชอบมากินเหล้าที่คลับของเตชินท์ตลอดแต่พอช่วงหลังชายหนุ่มกลับไม่ค่อยมาที่นี่อีกเลย อีกทั้งพอเขาชวนก็มักจะมีสีหน้าแบบนี้เสมอจนแผ่นดินเองก็เริ่มรู้สึกถึงสิ่งที่แปลกไปของเพื่อนเขาได้“มึงเลิกจับผิดกูแล้วไปช่วยเฮียเตทำงานเถอะ”“มึงมีเรื่องอะไรก็บอกกูได้นะเว้ย ที่กูถามก็แค่เป็นห่วงมึงแค่นั้น”“กูไม่ได้อ่อนแอแบบเมียมึงให้มึงต้องมาปกป้องนะ”“ไม่ต้องมาสนใจกูหรอก แค่ช่วงนี้กูรู้สึกเบื่อ ๆ ก็แค่นั้น” เพลล์ปัดตอบโดยไม่ได้ให้ข้อมูลของเขากับแผ่นดินแม้ว่าอีกคนจะแสดงออกว่ากำลังเป็นห่วงอย่างที่พูดจริง ๆ ก็ตาม เพราะสุดท้ายแล้วเรื่องของเขากับริต้าก็ยังคงเป็นความลับที่ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้อยู่ และที่เขาไม่อยากมาที่นี่ก็เพราะเธอด้วยเหมือนกันเพลล์อยากเก็บเหยื่อของเขาไว้กินเงียบ ๆ และทิ้งเธอในตอนที่เบื่อแล้วโดยไม่ให้มีเรื่องของคนอื่นมาทำให้น่ารำคาญใจในภายหลัง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่ต้องการให้มีคนรับรู้เรื่องระหว่างเขากับริต้า“ขออนุญาตนะคะ” เสียงที่คุ้นเคยช่วยดึงความสนใจของเพ

อ่อก! อ่อก!แท่งเนื้อใหญ่ถูกดันลึกเข้าไปจนเกิดเสียงดังออกมาจากลำคอของหญิงสาวทุกครั้งที่แก่นกายขยับเข้าออก ขณะที่มือของริต้าเริ่มสั่นเทาจากความรู้สึกคับแน่นภายในปากแต่ว่าเธอก็ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป กระพุ้งแก้มของหญิงสาวขยับไปตามจังหวะการโยกสะโพกของคนด้านบนโดยที่ทั้งสองมือของริต้าก็พยายามกอบกุมแท่งร้อนเอาไว้แล้วออกแรงชักรูดไปด้วย การปรนเปรอของเธอช่วยกระตุ้นอารมณ์ดิบของเสือร้ายในยามเช้าแบบนี้ได้เป็นอย่างดีจนชายหนุ่มส่งเสียงครางต่ำออกมาตลอดเวลา“อื้ม~โคตรเสียวเลย” เพลล์ขยับแก่นกายเข้าออกด้านในโพรงปากของริต้าโดยเขาได้ดันตรงส่วนหัวเข้าไปด้านในของเธอทุกซอกทุกมุมจนถึงลำคอ เรียวลิ้นอุ่นชื้นที่ตวัดเลียบริเวณปลายหัวสีชมพูอ่อนซึ่งเป็นจุดอ่อนไหวของชายหนุ่มทำให้แก่นกายของเพลล์กระตุกเป็นระยะ เพลล์ขบกรามแน่นกับความเสียวซ่านที่ตรงเข้าเล่นงานความเป็นชายของเขาจนแทบจะปลดปล่อยออกมา เขาอัดสะโพกเข้าใส่คนใต้ร่างอยู่พักใหญ่จนในที่สุดเขาก็เสร็จสมด้านในปากของเธอ“แตกแล้ว อ่าส์!”“อื้อ!” ริต้าเผลอกำมือแน่นในตอนที่น้ำคาวปริมาณมากพวยพุ่งเข้ามาในปากของเธอก่อนหญิงสาวจะทำการกลืนน้ำเชื้อของเพลล์ลงไปอย่างที่เคย

ครืด ครืด“อื้อ...” แรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือด้านข้างปลุกเพลล์ที่เพิ่งนอนหลับไปได้ไม่นานให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาพยายามเอื้อมมือไปหยิบมันด้วยความรู้สึกหัวเสียไม่น้อยจากการที่ถูกรบกวนทว่าแรงกอดรัดและน้ำหนักที่คุ้นเคยซึ่งอยู่บนแขนอีกข้างก็ทำให้เพลล์ต้องหลุบสายตามองไปยังหญิงสาวซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเขาใบหน้าของเธอยังคงแดงระเรื่อและเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดตามขมับบางหลังจากผ่านการร่วมรักมาอย่างยาวนานจากเสือร้ายที่กินเธออย่างไม่หยุดพักนานหลายชั่วโมง“เฮ้อ...กี่ทุ่มแล้ววะ”“ใครโทรมา...เฮียติณ?”เพลล์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งหลังเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอว่าเป็นสายโทรเข้าจากติณณภพพี่ชายของเขา ชายหนุ่มกดรับสายอย่างไม่คิดอะไรโดยที่ริต้ายังคงนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของเขา“มีอะไรรึเปล่าเฮีย”(เพ ๆ !)“ตัวแสบเหรอ?”(รีบออกมาเปิดประตูเร็ว ๆ หลานรอนานแล้ว)“ฮะ? นี่เฮียหมายถึงประตูไหน”(ก็ประตูหน้าคอนโดที่มึงอยู่ทุกวันไง)“อะไรนะ!? นี่เฮียอยู่หน้าห้องเหรอ” เพลล์ดันตัวลุกขึ้นด้วยความประหลาดใจก่อนเขาจะดึงแขนออกมาจากริต้าที่กำลังหนุนนอนอยู่ ชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาพันรอบเอวสอ

“พี่จะออกไปไหนเหรอคะ” เท้าหนักที่กำลังจะเดินออกจากห้องชะงักไปหลังได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เอ่ยถามเขา เพลล์พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนจะหันไปถามเธอกลับด้วยความรำคาญ“เดี๋ยวนี้ฉันต้องรายงานเธอทุกเรื่องเลยหรือไง?”“แต่ช่วงนี้พี่ออกไปข้างนอกทุกวันแล้วแทบจะไม่กลับมาที่ห้องเลยนะคะ ริต้าไม่มีสิทธิ์ถามบ้างเลยเหรอว่าพี่ไปที่ไหน” ริต้าตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เจือปนด้วยความไม่พอใจไม่ต่างกันเธอยังคงโกรธเพลล์ที่ทำรุนแรงกับเธอครั้งนั้นอยู่จึงทำให้ริต้าไม่ยอมมีอะไรกับเขาแบบที่ชายหนุ่มต้องการ แต่นอกจากเพลล์จะไม่ง้อเธอแล้วก็เหมือนทุกอย่างจะยิ่งแย่ลงกว่าเดิมเสียอีกเขาเปลี่ยนไปมากตั้งแต่คืนวันนั้น“สิทธิ์งั้นเหรอ? เธอถามหาสิทธิ์จากฉันแล้วเธอไม่คิดว่าฉันเองก็มีสิทธิ์จะใช้ชีวิตของฉันเองบ้างเลยหรือไง”“แต่ริต้าไม่ได้ห้ามพี่เลยนะคะว่าพี่จะไปไหน ขอแค่พี่บอกให้ริต้ารู้บ้างก็พอ” เธอยังคงรอเขากลับมาที่ห้องทุกวันแม้ว่าริต้าจะเลิกงานดึกแค่ไหนก็ตาม แต่ดูเหมือนเพลล์จะไม่นึกถึงความรู้สึกของเธอเลยเขาถึงได้ทำแบบนี้มาเป็นสัปดาห์แล้ว“ถ้าฉันบอกแล้วเธอจะให้ฉันไปหรือไง? หรือว่าฉันต้องขออนุญาตเธอก่อนว่าจะไปได้หรือเปล่า”“