Todos los capítulos de สยบเสือร้าย: Capítulo 41 - Capítulo 50

“ถ้าอึดอัดก็บอกได้นะ” ชายหนุ่มก้มบอกหญิงสาวโดยที่เขายังคงโอบกอดเธอไว้แนบชิด แต่ว่าสัมผัสของชายหนุ่มกลับไม่สามารถทำให้หัวใจของริต้าเต้นแรงได้เลย ถึงเธอจะไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับเขาเพราะรู้ว่าคนด้านข้างเป็นคนที่เดมี่จ้างมา แต่ขณะเดียวกันริต้าก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับความใกล้ชิดหรือใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเลย“ดูเหมือนเราจะต้องสนิทกันมากกว่านี้นะ ทุกอย่างจะได้แนบเนียนขึ้น”“ริต้าแล้วแต่พี่เลยค่ะ พี่ไม่ต้องเกรงใจริต้านะ”“งั้นเดี๋ยวพี่ป้อนนะครับ”“ขอบคุณค่ะ”“หึ กินเลอะเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาเช็ดที่มุมปากของหญิงสาวด้วยความแผ่วเบา ก่อนเขาจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของกันและกัน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเรียกชื่อของริต้าดังขึ้นพอดี จนทั้งคู่ต้องผละใบหน้าออกจากกัน“ริต้า!” เพลล์ที่ยืนมองอยู่หมดความอดทนหลังจากเขาได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าเพียงแค่ไม่นานเท่านั้น แต่ว่ามันก็เพียงพอที่จะทำให้ชายหนุ่มเห็นภาพบาดตาทั้งหมดได้ เขาเอ่ยเรียกชื่อของหญิงสาวเสียงดังด้วยอารมณ์ที่เดือดดาลพร้อมกับมือที่กำไว้แน่นจนเนื้อตัวสั่นเทา แต่ทั้งสองคนที่นั่งอยู่กลับมองมาที่เขาอย่างไม่ต

ริต้าลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ในตอนที่ชายหนุ่มตรงหน้าจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ดุดันอย่างไม่วางตา เธอเคยเห็นเขาโกรธในคืนนั้นและยังคงรู้สึกตกใจอยู่ ซึ่งเพลล์ในตอนนี้ก็น่ากลัวมากไม่ต่างจากตอนนั้นเช่นกัน แต่ไม่ว่าจะรู้สึกกลัวอย่างไรเธอก็จะไม่ยอมเป็นเหยื่อของเขาอีกต่อไปแล้ว“ออกไปนะ ไม่งั้นฉันจะ...”“ตอบฉันมาสิริต้า!” เพลล์ไม่เปิดโอกาสให้คนตรงหน้าได้หนีไปจากเขา ชายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันแล้วยกมือขึ้นมาจับที่แขนของหญิงสาวแรงขึ้น“หลังจากที่เธอนอนกับฉันคืนนั้น...เธอมีผู้ชายคนใหม่แล้วจริง ๆ เหรอวะ”น้ำเสียงของเพลล์อ่อนลงด้วยความสับสนกับความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ ชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความแข็งกระด้างในตอนแรกกลับก้มหน้าลงบนไหล่มนด้วยความรู้สึกอ่อนล้าจนริต้าเองยังประหลาดใจกับท่าทีของเขา“เธอไปคบกับผู้ชายคนอื่นนอกจากฉันได้ยังไง”แม้คำพูดของเพลล์จะแผ่วเบากว่าตอนแรกเป็นอย่างมาก แต่ริต้าก็สามารถได้ยินทุกคำได้อย่างชัดเจน รวมถึงน้ำเสียงของเขาที่สามารถทำให้เธอรับรู้ความรู้สึกของชายหนุ่มได้อย่างง่ายดายเขากำลังรู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่ยุติธรรม เหมือนที่เธอเคยได้รู้สึกมาก่อน“ถ้าคุณยังไม่ปล่อยฉันออกไป ฉันจะตะโกนขอ

สองสัปดาห์ต่อมา (ภูเก็ต)“หอมจังเลย~ วันนี้แม่ทำอะไรให้ริต้ากินเหรอคะ” ริต้าที่เพิ่งตื่นนอนเดินลงมาสวมกอดคนเป็นแม่จากทางด้านหลังด้วยความออดอ้อน จนทำให้อีกสองคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารลอบยิ้มกับความน่ารักของเด็กสาว“อ้อนแม่แบบนี้เดี๋ยวพอเรากลับไปเรียนแล้ว แม่เราก็คิดถึงแย่หรอก”“นั่นสิ ยิ่งลูกน่ารักแบบนี้พวกเราก็ยิ่งไม่อยากห่างจากลูกไปเลยนะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะตอนอยู่ที่กรุงเทพฯ ริต้าเองก็คิดถึงทุกคนมากกกเหมือนกัน มากจนอยากจะกลับไปเรียนมัธยมที่ได้อยู่บ้านตลอดเหมือนเมื่อก่อนเลย”“ลูกสาวคนนี้นี่ หยุดอ้อนพวกเราแล้วไปนั่งกินข้าวได้แล้ว วันนี้แม่ทำข้าวต้มแห้งของโปรดลูกด้วยนะ” จารุณีแสร้งดุลูกสาวแต่น้ำเสียงของเธอกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู ขืนริต้ายังคงใช้ความน่ารักของเธอตกคนในบ้านแบบนี้ต่อไป เธอคงจะต้องร้องไห้ต่อหน้าลูกอีกครั้งในตอนที่ส่งหญิงสาวไปเรียนอีกแน่นอน“ทุกคนรู้มั้ยคะว่าตอนอยู่กรุงเทพฯ ริต้าคิดถึงข้าวต้มแห้งฝีมือแม่ที่สุดเลย”“ถ้าคิดถึงก็กินเยอะ ๆ แล้วช่วงปิดเทอมจะนัดเพื่อนที่โรงเรียนไปเที่ยวก็ได้นะ หลานสาวยายเรียนหนัก กลับมาบ้านแล้วอยากทำอะไรก็ทำให้เต็มที่เลยรู้มั้ย”“แต่ริต้าอยาก

“คุณต้องการอะไรกันแน่?” ริต้ากัดฟันแน่นแล้วถามด้วยอารมณ์ที่ยังคงรู้สึกไม่พอใจกับความไร้มารยาทของอีกคนไม่หาย ความโกรธของเธอในตอนนี้กำลังเดือดพล่านเป็นอย่างมากแต่เพลล์กลับยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ด้วยความรู้สึกพึงพอใจที่ได้เจอหน้าเธอใกล้ ๆ แบบนี้เสือร้ายหนุ่มยกมือขึ้นมาประคองที่แก้มของริต้าเอาไว้ด้วยความรู้สึกโหยหาสัมผัสของเธอเป็นอย่างมาก ก่อนที่เขาจะตอบคำถามเธอออกมาอย่างไม่ปิดบังถึงความต้องการของเขาในการมาที่นี่“เธอยังไงล่ะ สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้ก็คือเธอ”“ฟังนะ ไม่ว่าคุณจะพยายามยังไง ฉันก็จะไม่กลับไปนอนกับคุณเพื่อเป็นของเล่นแก้เบื่ออีกต่อไปแล้ว”ริต้าปัดมือของเพลล์ออกโดยไม่ได้หลงกลไปกับถ้อยคำหวานของเขาเลยแม้แต่น้อย กลับกันยิ่งเธอเห็นว่าเพลล์เปลี่ยนเป็นคนใหม่ที่ดีขึ้นกว่าเดิม มันก็ยิ่งทำให้ริต้าหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อก่อนที่เขาก็เคยทำดีกับเธอแบบนี้เพื่อหวังร่างกายของเธอเช่นกัน“ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ เมื่อกี้ฉันลองไปหาดูมาแล้วว่าโรงแรมของพี่ชายคุณที่ภูเก็ตก็อยู่ในอำเภอเมือง เพราะฉะนั้นอย่ามาสร้างความวุ่นวายให้กับครอบครัวของฉันแบบนี้!”“อย่าใช้วิธีการแบบนี้กับคนในครอบครัวของฉ

สองเดือนต่อมา (มหาวิทยาลัย)“ฉันสั่งข้าวไว้แล้วนะ”“ฉันเพิ่งรู้นะคะว่ามหา’ลัยของเราใกล้กันมากขนาดนี้”“ที่มหา’ลัยของคุณไม่มีร้านอาหารเหรอคะ? ถึงต้องมากินข้าวที่มหา’ลัยของฉันเกือบทุกวันแบบนี้” ริต้าอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมชายหนุ่มซึ่งเขาได้มารอเพื่อจะใช้เวลาด้วยกันทั้งช่วงพักเที่ยงและช่วงเย็นหลังจากที่เธอเลิกเรียนเธอยังคงจำความดื้อรั้นของเขาในตอนที่เพลล์ไปหาเธอที่บ้านเมื่อสองเดือนก่อนได้เป็นอย่างดี ที่ไม่ว่าริต้าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถจะทำให้เพลล์เปลี่ยนใจกลับไปได้เลย จนในที่สุดเธอก็ต้องยอมกลับมากรุงเทพฯ หลังจากที่เขาพักอยู่ที่บ้านของเธอได้เพียงแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้นและมันก็เหมือนกับตอนนี้เช่นกัน ที่เธอเองก็เหนื่อยจะห้ามเขาให้มาที่นี่แล้ว“รถของฉันแพงมากนะ ใช้เวลาแค่แป๊บเดียวก็ถึงที่มหา’ลัยของเธอแล้ว ถ้าเธออยากเจอฉันสักสามถึงสี่เวลาต่อวัน ฉันก็มาหาเธอได้”“อย่าพยายามขนาดนั้นเลยค่ะ เพราะแค่ทุกวันนี้ฉันเองก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว”แม้จะโดนตอบกลับมาด้วยถ้อยคำที่แสนเย็นชา แต่เพลล์ก็ชินกับคำพูดของหญิงสาวแล้ว เพราะริต้ามักจะบ่นเขาแบบนี้เสมอทุกครั้งที่เจอหน้ากัน และหากเขาเลือกที่จะเก็บถ้อยคำดังก