ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

พี่คีธทิ้งตัวลงนอนหงายแผ่หลากับพนักโซฟาอย่างหมดสภาพ แขนข้างหนึ่งเขาก่ายหน้าผาก อีกมือก็เอื้อมมาบีบคลึงสะโพกฉันที่นอนพาดอยู่บนอกเขา "เป็นไง หายคันรึยังตัวแสบ โดนไปขนาดนี้ หืมม" เขาถามเสียงแหบพร่า ปนหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู ฉันเงยหน้าขึ้นจากแผงอกชื้นเหงื่อ ใช้คางเกยอกเขาไว้ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูดิบเถื่อนและเซ็กซี่สุดๆ ในเวลานี้ ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงกับไรหนวดจางๆ ของเขามันยิ่งทำให้เขาดูอันตรายและน่าหลงใหลจนฉันใจสั่นไปหมด "ไม่หายค่ะ...ยิ่งคันกว่าเดิมนะสิไม่ว่า... คนอะไร หล่อชะมัด... ยิ่งตอนถือปืนกระแทกรินเมื่อกี้... โอ๊ยยย ใจจะขาด" นิ้วของฉันลากไล้ไปตามแนวกล้ามท้องแกร่ง เลื่อนต่ำลงไปเฉียดจุดอันตรายที่เพิ่งจะสงบลง ก่อนจะชี้ไปที่ปืนกระบอกนั้นที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ "ถามจริงๆ นะพี่คีธ ใครเคยโดนพี่เอาปืนขู่แบบรินมั้ยคะ แบบ จ่อหัวแล้วกระแทกไปด้วยเนี่ย" พี่คีธเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาคว้ามือฉันไปจูบที่หลังมือเบาๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ปกติปืนกูมีไว้เป่าสมองศัตรู... ไม่ก็ขู่พวกหนอนบ่อนไส้... ส่วนผู้หญิงคนอื่น แค่เห็นกูชักปืนออกมาก็เยี่ยวราด ร้องไห้ขอชีวิตกันหมดแล้ว" เขาเอื้อมมือม

"เท่าที่พวกผมตามสืบจากวงใน ผู้หญิงคนนี้แทบไม่ออกไปไหนเลยครับ นานๆ ทีถึงจะออกไปเดินช้อปปิ้ง หรือไม่ก็ไปปาร์ตี้ตามผับหรูๆ บ้าง แต่นานๆ ครั้งจริงๆ ครับ สรุปง่ายๆ คือชีวิตเธอมีแค่กิน นอน ช้อปปิ้ง แล้วก็เพิ่งจะมาอยู่กับคุณคีธแค่ครั้งสองครั้งครับ" "กรี๊ด!" เจสสิก้ากรีดร้องลั่น เล็บยาวจิกฝ่ามือตัวเองจนเลือดซิบ "อีปรสิต อีปลิงเกาะผู้ชายกิน!" เธอด่าทอด้วยความริษยา ดารินไม่ต้องเหนื่อยทำมาหากิน วันๆ แค่นั่งกินนอนกินบนกองเงินกองทองของคีธ รอให้ผู้ชายกลับมาปรนเปรอความสุขให้ "ฉันต้องทำงานหนักแทบตาย ต้องบริหารธุรกิจของพ่อ ต้องรับมือกับคู่แข่ง ปั้นหน้าเข้าสังคมเพื่อรักษาอำนาจ กว่าจะมายืนจุดนี้ได้เลือดตาแทบกระเด็น แต่อีเด็กนั่น แค่มีมารยาบนเตียงก็ได้ทุกอย่างไปครองโดยไม่ต้องออกแรงสักนิด มันไม่ยุติธรรม!" เธอทิ้งตัวลงนั่งพิงขอบโต๊ะทำงาน กัดเล็บตัวเองอย่างใช้ความคิด "ว่างงานอย่างนั้นเหรอ อยู่เฉยๆ อย่างนั้นเหรอ แสดงว่าจุดอ่อนเดียวของมันก็คือคีธ" รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว "ถ้าขุดประวัติมาประจานไม่ได้ ถ้าหาเรื่องงานมาโจมตีไม่ได้ ในเมื่อมันไม่มีสังคม ไม่มีเพื่อน โลกทั้งใบของมันก็มีแค่

ครืด... ครืด... จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของกูก็สั่นครืดคราด กูรีบล้วงมันออกมากดรับสายทันทีเพราะกลัวเสียงจะไปปลุกดาริน กูเดินเลี่ยงออกไปคุยที่ระเบียงกระจกด้านนอก "ว่าไงเจมส์" "บอสครับ... มีเรื่องด่วน" น้ำเสียงของไอ้เจมส์ดูตึงเครียด "การ์ดของเราที่เฝ้าโซนวีไอพีชั้นล่างจับตัวคนแปลกหน้าได้คนนึงครับ มันแฝงตัวเข้ามาในคลับ ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ เหมือนกำลังส่องดูทางหนีทีไล่" กูหรี่ตาลงทันที ความรู้สึกเอ็นดูเมียเมื่อครู่หายวับไป แทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบ "คนของใคร เจสสิก้าใช่มั้ย" "น่าจะใช่ครับบอส ตอนแรกมันอ้างว่าเป็นลูกค้าหลงทาง แต่พอค้นตัวเจอกล้องแอบถ่ายกับเครื่องดักฟังรุ่นจิ๋ว แถมหน้าตามันไม่คุ้นเลย ไม่ใช่ลูกค้าประจำแน่ๆ... เด็กๆ บอกว่าเห็นมันพยายามจะเดินวนเวียนแถวหน้าลิฟต์ส่วนตัวที่ขึ้นไปเพนต์เฮาส์ด้วยครับ" ประโยคสุดท้ายของไอ้เจมส์ทำเอากูขบกรามแน่น ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ ลิฟต์ส่วนตัวตัวนั้นมีระบบสแกนใบหน้าและคีย์การ์ดเฉพาะ เป็นทางเดียวที่จะขึ้นมาถึงห้องนี้ได้ การที่มันกล้ามาด้อมๆ มองๆ แถวนั้น... เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่คลับกูหรอก แต่เป้าหมายคือเมียกูต่างหาก "ตอนนี้มั

"แล้วก็ อย่าคิดว่าการที่มีพ่อเป็นมาเฟียใหญ่หนุนหลังอยู่ แล้วมึงจะทำระยำกับใครก็ได้" กูโน้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูหล่อนด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก "พ่อมึงอาจจะใหญ่ในวงการนี้ แต่กูไม่ใช่ลูกน้องพ่อมึง และกูก็ไม่ได้กลัวอำนาจเก่าๆ คร่ำครึนั่นด้วย" กูผละออกมา จ้องหน้าหล่อนเขม็ง "ถ้ามึงยังไม่เลิกวุ่นวายกับดาริน ครั้งหน้าสิ่งที่แตกจะไม่ใช่แก้วน้ำ แต่จะเป็นธุรกิจของมึง และชีวิตสุขสบายของมึงเอง อยากจะลองดีกับกูสักตั้งไหมล่ะ" บรรยากาศในห้องทำงานของเจสสิก้าตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด กูจ้องหล่อนด้วยสายตาของศัตรูคู่อาฆาต แทนที่จะเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจที่ร่วมงานกันมานาน กูรู้ว่าตอนนี้หล่อนทั้งเจ็บปวดและแค้นกูมากแค่ไหน "ทำไมคะคีธ" หล่อนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ เปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงตัดพ้อที่ฟังดูน่าสงสาร มือเรียวของหล่อนเอื้อมมาเกาะแขนเสื้อสูทของกูไว้อย่างวิงวอน "ที่ผ่านมาเราเป็นหุ้นส่วนที่ดีต่อกันมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ เจสช่วยคุณขยายตลาด ช่วยเคลียร์ทางกับกรมศุลกากร ช่วยเจรจากับพวกผู้ใหญ่ เจสทำทุกอย่างเพื่อคุณ เพื่อบริษัทของเรา แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยสนใจเจสบ้างเลย" หล่อนช้อนตามองกู น้ำตาคลอเบ้าจริงๆ แล้ว

เดินมาถึงเพนท์เฮาส์ชั้นบนของคลับกู ไอ้เวคินก็ยังขอติดรถมากับกูไม่ยอมเลิกรา"เอาน่าเพื่อน กูแค่อยากไปดูฮวงจุ้ยห้องมึงเฉยๆ ไม่ได้จะไปส่องเมียมึงสักหน่อย"กูถอนหายใจทิ้งพลางกรอกตาใส่ไอ้เพื่อนตัวดี"ฮวงจุ้ยบ้านป้ามึงสิ ตอแหลไม่เนียนนะเวคิน กูบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าเมียกูตกใจ มึงโดนกูเตะโด่งลงจากตึกแน่""โอ๊ยยย ระดับเวคิน สุภาพบุรุษสุดซอยครับเพื่อน รับรองไม่ทำให้ไก่ตื่นแน่นอน" มันยิ้มกริ่ม จัดทรงผมให้เข้าที่ เตรียมปั้นหน้าหล่อเหลาไว้โปรยเสน่ห์เต็มที่กูกดรหัสผ่านประตูห้อง แล้วผลักเข้าไป ไอ้เวคินมันรีบชะโงกหน้าตามกูเข้ามาทันทีด้วยความสอดรู้สอดเห็นกูมองไปที่โซฟาตัวเดิมที่กูเคยทิ้งดารินไว้ สภาพตอนนี้ดูเหมือนยัยตัวแสบจะตื่นแล้ว และกำลังนั่งทำงานอยู่ ดารินยังใส่เสื้อตัวโคร่งของกูเหมือนเดิม นั่งขัดสมาธิอย่างสบายใจเฉิบมือข้างหนึ่งรัวคีย์บอร์ดทำงานแปลเอกสารอย่างเคร่งเครียด แต่มืออีกข้าง...'เชี่ยเอ๊ย...' กูสบถในใจเมื่อเห็นว่ามืออีกข้างของเธอกำลังถือปืนพกของกูที่กูเผลอวางทิ้งไว้บนโต๊ะยัยนั่นหมุนปืนเล่นไปมาระหว่างนิ้วอย่างคล่องแคล่วกริ๊ก...เสียงขึ้นไกปืนเล่นดังเบาๆ แต่ชัดเจนมากในห้องที่เงียบสนิท"เ