All Chapters of โอบรักด้วยหัวใจ: Chapter 31 - Chapter 40

กัลยณัฏฐ์พยักหน้าเข้าใจหญิงสาวช่วยเขาเลือกเสื้อเชิ้ตสำหรับใส่ไปทำงานทั้งแขนสั้นและแขนยาว ส่วนใหญ่ที่เธอเลือกให้เขาจะเป็นเสื้อสีพื้นๆ อย่างที่เขาชอบใส่ จะแตกต่างกันก็ตรงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ปลายแขน ที่กระเป๋าเสื้อและที่ปกเสื้อเท่านั้นเท่านั้นปุณณวิชญ์มองแล้วยิ้มที่เธอใส่ใจทุกรายละเอียดของเสื้อที่ซื้อทุกตัวนอกจากนั้นเธอยังช่วยเขาเลือกเสื้อยืดและชุดนอนอีกหลายชุด จนเดินไปถึงแผนกชุดชั้นในชาย เธอไม่ได้เดินตามเขาไปเพราะดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ปุณณวิชญ์ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเขาก็เดินกลับมาพร้องถุงในมือ“ไวจังค่ะ”ชายหนุ่มยิ้มให้เธอแล้วยื่นมือมารับถุงเสื้อและกระเป๋าที่เขาฝากเธอถือไว้เมื่อครู่“พี่เอาของไปเก็บที่รถก่อนนะครับ ปอจะไปรอพี่ที่ร้านคอมพิวเตอร์เลยก็ได้”“ให้ปอช่วยถือไปดีกว่านะคะ หนักแย่เลย” เธอมองถุงในมือของชายหนุ่มแล้วก็ยิ้ม เพราะมันช่างมากเหลือเกิน แม้เธอจะช่วยหยิบมาถึง 3 ถุงแต่ที่เหลือในมือของชายหนุ่มก็ยังเยอะอยู่ดีพอเอาของไปเก็บที่รถแล้วทั้งสองคนก็พากันไปยังแผนกไอที “ทำไมมีสองเครื่องล่ะคะ” กัลยณัฏฐ์ถามเมื่อพนักงานบอกให้ชายหนุ่มตรวจเช็คความเรียบร้อยก่อนออกจากร้าน“ก็ของหนูด

พนักงานใหม่สองคนกำลังต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติด้วยภาษาอังกฤษง่ายๆ กัลยามองการทำงานอย่างพอใจ ถ้าได้ฝึกภาษาอังกฤษเพิ่มให้ก็คงคล่องขึ้นกว่านี้ นอกจากนี้เธอยังศึกษาปรึกษากับปุณณวิชญ์เรื่องทำเพจของโอบรักโฮมสเตย์ซึ่งกำลังอยู่ในขั้นเตรียมข้อมูลชายหนุ่มเต็มใจที่จะช่วยเหลืออย่างเต็ม ที่ระหว่างนี้เขาขอให้ทางโอบรักเก็บภาพนักท่องเที่ยวที่เข้ามาพัก พร้อมทั้งให้นักท่องเที่ยวเขียนบรรยายความประทับใจที่มีต่อโอบรักโฮมเสตย์ไว้เป็นข้อมูลเบื้องต้นก่อนเมื่อทราบว่าบิดาจะบวชกัลยณัฏฐ์ก็พยายามหาคำตอบแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก เมื่อตอนหัวค่ำเธอโทรไปคุยกับปุณณวิชญ์ ชายหนุ่มก็บอกแต่เพียงว่าบิดาของเธออาจจะรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างคุ้มค่าแล้ว จึงอยากศึกษาธรรมะในบั้นปลายของชีวิต เขาบอกให้เธอเคารพการตัดสินใจของผู้เป็นบิดาเพราะถ้าเธอไปถามหรือยิ่งพยายามหาคำตอบ อาจทำให้บิดาบวชด้วยใจที่ไม่สงบและเธอจะเป็นบาปหญิงสาวเริ่มเห็นด้วยแต่ก็ยังอยากรู้คำตอบอยู่ดี ‘พรุ่งนี้พี่เข้าไปรับที่บ้านนะครับ ฝันดีนะครับ’ ชายหนุ่มบอกเธอก่อนจะวางสาย รุ่งขึ้นปุณณวิชญ์มารับเธอไปทำงานตั้งแต่เช้าตามที่นัดไว้ วันนี้หญิงสาวเตรียมกาแฟกั

ภาพแรกเป็นภาพเหมือนงานปาร์ตี้หรืองานเลี้ยง แต่ก็ไม่ใช่ภาพที่โอบรักโฮมสเตย์อย่างที่เธอคิดในตอนแรก เธอเลื่อนภาพในโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ในภาพเริ่มมีรูปของหนุ่มสาววัยทำงานหลายๆ คน ในอิริยาบถต่างกัน ถ้าเดาไม่ผิดน่าจะเป็นงานเลี้ยงฉลองภายในบริษัทหรืองานเลี้ยงรุ่นหญิงสาวเองก็ไม่แน่ใจ ‘น่าจะส่งผิด’ เธอกำลังจะวางโทรศัพท์ลงแต่ตาก็เหลือบไปเห็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งที่มุมของภาพ ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินคุ้นตากำลังส่งแก้วเครื่องดื่มให้หญิงสาวที่นั่งข้างๆ ซึ่งเธอเองไม่คุ้นหน้าเลย กัลยณัฏฐ์พยายามเลื่อนภาพขึ้นไปดูภาพแรกๆ เพื่อหวังจะเห็นว่ามีใครที่เธอรู้จักอย่างเช่น ตรีทิพย์ วศิน หรือแม้แต่ดารณีก็ไม่มีเลยสักคนหญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพราะยังไม่อยากคิดอะไรไปไกล แล้วภาพก็ยังส่งมาเรื่อยๆ ในมุมต่างๆ ซึ่งมองยังไงก็เหมือนกับชายหญิงในรูปเป็นคู่รักที่รักกันมาก เพราะไม่มีรูปไหนที่ทั้งสองอยู่ห่างกันเลย เธอน้ำตาคลอมองรูปในโทรศัพท์อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เธอถึงไปอยู่กับผู้หญิงอื่นในเวลานี้ ทั้งๆ ที่เธอนั่งรอให้เขาโทร. มาหาอย่างที่เคยเป็นแต่เขาไม่คิดแม้จะโทร. หาหรือส่งข้อความมาเลย กัลยณัฏฐ์คิดว่าคำตอบนั้นชั

ชายหนุ่มเปิดแอปพลิเคชั่นไลน์แล้วเลือกไปที่ห้องแชทห้องหนึ่งที่เขาจำได้ว่าเมื่อวานกัลยณัฏฐ์เอารูปจากห้องสนทนานี้ให้เขาดู ชายหนุ่มรีบใช้โทรศัพท์ตัวเองถ่ายรูปชื่อคู่สนทนาของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาปิดแอปพลิเคชั่นไลน์ แล้วเปลี่ยนไปยังเบอร์โทรออกล่าสุดในรายการโทร เพราะเขาจำได้ว่าวันที่เขาเจอกับมุกไหมนั้นเขาเห็นว่าเพื่อนของมุกไหมอยู่กับกัลยณัฏฐ์และเธอยังเล่าให้เขาฟังว่ามีคนเป็นลมและขอยืมโทรศัพท์ของเธอเพื่อโทรศัพท์ตามเพื่อน ปุณณวิชญ์เลื่อนดูรายการโทรออกไปจนถึงวันที่ตัวเองต้องการแล้วก็ไปเจอเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่งในรายการโทรออกที่ไม่มีการบันทึกชื่อไว้ เขารีบบันทึกเบอร์นั้นในโทรศัพท์ของตัวเองทันที แล้วรีบส่งโทรศัพท์ของหญิงสาวคืนให้มารดาของเธอเพื่อนำไปคืนก่อนที่เธอจะออกจากห้องน้ำ“ผมคิดว่าผมพอจะรู้แล้วว่าคนที่ส่งมาคือใครแต่ที่ไม่รู้ก็คือเธอทำอย่างนั้นเพื่ออะไร”“เธออาจจะอยากกลับมาคืนดีกับวิชญ์หรือเปล่า”“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าเธอคิดจะทำอะไร แต่สำหรับผมคงไม่กลับไปคืนดีหรอกครับ ผมเลิกกับเธอไปสองปีกว่าๆ แล้ว ผมคิดว่าระหว่างผมกับเขาอาจจะยังเป็นพี่น้องกันได้ จึงให้ความช่วยเหลือไปแต่ถ้าเธ

ทั้งวันกัลยณัฏฐ์ก็ยุ่งอยู่กับการสอนจนลืมนึกถึงคำเตือนที่ส่งมาเมื่อคืนและทั้งวันปุณณวิชญ์ก็ไม่โทรหรือส่งข้อความมากวนใจเธอเลย หญิงสาวเก็บของเรียบร้อยและขับรถออกจากโรงเรียนด้วยหัวใจที่ปวดร้าวเมื่อคิดว่าชายหนุ่มคงไม่มายุ่งวุ่นวายกับเธออย่างที่เธอบอกเขาไปวันนั้น ทำไมเขาไม่พยายามให้มากกว่านี้ หรือเขาจะไปจากเธอแล้วจริงๆหญิงสาวได้แต่คิดน้อยใจ พอขับมาถึงทางแยกก็เลี้ยวลงไปยังทางเล็กๆ เส้นทางนี้ค่อนข้างเปลี่ยวแต่เธอเองใช้ทางนี้เป็นประจำเพราะถึงบ้านไวกว่าอีกทางที่ต้องขับรถอ้อมไป พอเลี้ยวมาได้เพียงนิดเดียวก็มีรถคันหนึ่งจอดอยู่ เธอลดความเร็วลงและเห็นว่าด้านหน้ารถที่เปิดกระโปรงอยู่นั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ ผู้หญิงคนนั้นโบกมือขอความช่วยเหลือ“รถเป็นอะไรค่ะ” กัลยณัฏฐ์ลดกระจกลงและชะโงกถาม“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ขับมาดีๆ ก็ดับไปเลยค่ะ” หญิงสาวเจ้าของรถส่ายหน้า “คุณพอจะรู้จักอู่ซ่อมรถแถวนี้ไหมคะ”“ก็พอรู้อยู่บ้าง เลยไปข้างหน้ามีอู่ซ่อมรถอยู่เดี๋ยวฉันจะแวะบอกให้ช่างเข้ามาดูรถคุณนะคะ” เธอบอกอย่างมีน้ำใจ“ขอบคุณนะคะ แต่ฉันไม่อยากรอที่นี่คนเดียว ฉันขอติดรถไปได้ไหมคะ เดี๋ยวฉันค่อยกลับมาที่รถพร้อมกับช่างก