All Chapters of โอบรักด้วยหัวใจ: Chapter 51 - Chapter 60

เย็นวันพุธ หลังจากโรงเรียนเลิกแล้วกัลยณัฏฐ์ก็เห็นครูปทุมวดีเดินเข้ามาหาที่โต๊ะในห้องพักครู“น้องปอเย็นนี้มีตลาดนัดหน้าอำเภอ เราไปเดินซื้อของกันไหมคะ ตลาดมีทุกวันพุธ พี่ว่าจะชวนไปตั้งแต่พุธที่แล้ว แต่เห็นว่าแฟนน้องปอมาเลยไม่ได้ชวน”“ได้สิคะ เดี๋ยวพี่รอปอสักครู่นะคะปอขอเก็บของก่อน” เธอรีบเก็บของ เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสไปเที่ยวไหนกับเพื่อนครูคนอื่นเลย พุธนี้เธอบอกแฟนหนุ่มว่าไม่ต้องมาหาเพราะวันศุกร์เป็นวันหยุดเธอเลยจะกลับบ้านตั้งแต่เย็นวันพฤหัสบดีตลาดนัดวันพุธเป็นตลาดที่จัดขึ้นข้างๆ ที่ว่าการอำเภอ สินค้าส่วนใหญ่ก็เหมือนกับตลาดนัดทั่วๆ ไปมีทั้งเสื้อผ้ามือหนึ่งและมือสอง รองเท้ากระเป๋ารวมไปถึงอาหารเครื่องดื่มและขนมหลากชนิดกัลยณัฏฐ์และปทุมวดีขับรถจากโรงเรียนมายังตลาดนัดเพียง 10 นาทีก็ถึง จากนั้นก็วนหาที่จอดรถอยู่สองรอบในที่สุดก็ได้ที่จอด ปทุมวดีเคยมาตลาดนี้แล้วหลายครั้งจึงเดินนำหญิงสาวไปยังบริเวณร้านค้าที่จัดเป็นโซนที่จำหน่ายอาหารเพราะตกลงกันไว้แล้วว่าจะซื้ออาหารที่นี่แล้วกลับไปทานด้วยกันที่บ้านสองข้างทางเดินเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานนานา ชนิดทั้งลูกชิ้นทอดลูกชิ้นปิ้งไก่ย่า

ปุณณวิชญ์กำลังนั่งทำงานอยู่ภายในห้อง แล้วเขาก็ต้องยิ้มคนเดียวเมื่อเห็นว่ามีข้อความจากแฟนสาวส่งมา ชายหนุ่มก็รีบเปิดดูข้อความทันทีเพราะสัปดาห์นี้เขาไม่ได้เจอกับเธอเลย แล้วเขาก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นบนหน้าจอโทรศัพท์ ภาพของกัลยณัฏฐ์ถูกมัดมือไพล่หลังนอนอยู่บนเตียง เขารีบกดโทรศัพท์ไปหาเธอทันที แต่กดไปกี่ครั้งก็ถูกตัดสายทิ้ง ชายหนุ่มร้อนใจอย่างมาก พยายามโทรอีกหลายครั้งก็ยังเหมือนเดิม“ตรีลองกดโทร. หาปอให้พี่หน่อย อย่าพึ่งถามอะไรโทรก่อน” เมื่อเห็นว่าตรีทิพย์กำลังอ้าปากจะถาม เขาก็รีบพูดออกไปก่อน“มีอะไรเหรอพี่” วศินที่นั่งทำงานอยู่เงยหน้ามาถาม เขาจึงส่งรูปให้รุ่นน้องดู“โทรติดไหมตรี” เขาหันมาถามด้วยความกังวล“ตัดสายทิ้งตลอดเลยค่ะ เดี๋ยวตรีลองพยายามเรื่อยๆ นะคะ” แม้จะยังไม่รู้ว่าปุณณวิชญ์กับวศินดูรูปอะไรแต่เธอก็กดโทรศัพท์ไปหากัลยณัฏฐ์อีกเรื่อยๆ ตามที่ปุณณวิชญ์บอกให้ทำขณะที่ตรีทิพย์กำลังพยายามโทร. อยู่นั้นก็มีข้อความจากโทรศัพท์ของกัลยณัฏฐ์เข้ามาที่เครื่องของปุณวิชญ์‘อย่าโทรมาอีกถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้เป็นอันตราย’‘คุณทำอะไรเธอ แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน’ เขาส่งข้อความกลับไปถาม‘ยังไม่ต้องรู้อะไ

กัลยณัฏฐ์นั่งฟังเสียงคนสองคนคุยกันแต่ฟังไม่ค่อยชัด แต่ก็พอจะรู้ว่าอีกคนที่มาด้วยเป็นผู้หญิงเธอพยายามคิดว่าเธอไปมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่าแล้วก็คิดไปถึงคนที่เคยทำเรื่องนี้มาก่อนแล้วครั้งหนึ่ง“คุณมุกใช่ไหม” เธอตะโกนถาม“พูดอะไรของแก” ชายหนุ่มตะคอก“คุณมุก ปอไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงทำกับปอแบบนี้คุณไม่กลัวเหรอว่าจะถูกตำรวจจับ ฉันว่าคุณปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องคุณ แล้วก็จะถอนแจ้งความคดีเก่าด้วย”“อย่ามาพูดมากเสียเวลา พูดอะไรไม่รู้เรื่องจะถ่วงเวลาให้คนมาช่วยหรือไง” วุฒิเดินตรงมาที่เธอแล้วคว้าผ้ามัดปากของหญิงสาว ก่อนที่จะเอาผ้าอีกผืนปิดตาเธอ จากนั้นก็ลากเธอไปยังรถที่จอดอยู่หน้าห้อง เอาผลักเธอไปนั่งยังเบาะก่อนจะใช้ผ้าห่มคลุมเธอไว้ทั้งตัว แล้วตัวเองก็ขึ้นมานั่งในตำแหน่งคนขับคู่กับปราณีที่เดินตามทีหลังกัลยณัฏฐ์นอนนิ่งพยายามฟังเสียงรอบข้างว่าใช่มุกไหมอย่างที่เธอคิดหรือเปล่า“เราจะไปที่ไหนกัน” เสียงผู้หญิงดังแว่วมา แต่เธอไม่รู้ว่าใช่มุกไหมหรือเปล่าเพราะฟังไม่ค่อยชัด“เดี๋ยวไปถึงพี่ก็รู้เองแหละ ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง เอาเป็นว่าคงไม่มีใครมายุ่งวุ่นวายก่อนงานเราจะเสร็จแน่ๆ” วุฒิบอกปราณี

เสียงปืนที่ได้ยินในที่เกิดเหตุนัดแรกนั้นเป็นเสียงปืนที่คนร้ายยิงปุณณวิชญ์ส่วนอีกสองนัดที่เหลือเป็นเสียงจากปืนของขุนพลที่ยิงไปยังคนร้ายเขาไม่ได้ทำเกินกว่าเหตุเพราะถ้าเขาไม่ยิง คนร้ายก็คงจะยิงปุณณวิชญ์ซ้ำอีกเป็นแน่ ส่วนปราณีเมื่อเห็นร่างของแฟนหนุ่มโดนยิงจนร่วงไปกองกับพื้นก็กรี๊ดร้องอย่างคนเสียสติแล้วเป็นลมไป ตอนนี้กำลังอยู่ในความดูแลของทางโรงพยาบาลไปก่อนขุนพลมาแจ้งข่าวเรื่องคนร้ายกับกัลยณัฏฐ์หญิงสาวต้องไปให้ปากคำเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ระหว่างที่รอปุณณวิชญ์ฟื้น หญิงสาวรู้ว่าปราณีก็อยู่ที่โรงพยาบาลแต่เธอเลือกที่จะไม่ไปเยี่ยม ไม่ใช่เพราะเธอใจดำหรือโกรธ แต่เพราะเธอกลัวว่าจะใจอ่อนจนทำให้ไม่กล้าเอาผิดเธอ“ผมแค่แจ้งให้ทราบเท่านั้นครับ ส่วนเรื่องคดีก็คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของตำรวจเจ้าของคดี” ขุนพลบอกหญิงสาว“ค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ” เธอยกมือไหว้และขอบคุณขุนพล“ไม่เป็นไรครับ ถ้านายวิชญ์ฟื้นแล้วรบกวนบอกผมด้วยนะครับ” ขุนพลบอกแล้วขอตัวกลับภายในห้องพักผู้ป่วยตอนนี้มีเมษาและกัลยณัฏฐ์นั่งรอให้ชายหนุ่มฟื้น ส่วนกัลยาและพิจิกากลับไปก่อนแล้ว เมษาให้ลูกสาวไปนอนที่บ้านของกัลยา ส่วนเธอจะรอกว่าน้องชายคนเดียวจ

มุกไหมนั่งมองตัวเองในกระจกภายในห้องนอนของบ้านไม้สักหนังใหญ่ ตั้งแต่เธอมาอยู่กับพ่อเลี้ยงมงคล หญิงสาวมีความสุขมาก พ่อเลี้ยงเอาใจเธอทุกอย่าง ทุกคืนเขามานอนที่ห้องของเธอและไม่เคยสนใจภรรยาของเขาอีกเลย เวลาไปงานเลี้ยงหรือไปติดต่อธุรกิจต่างๆ เขาก็จะพามุกไหมไปด้วยทุกครั้งจนใครๆ ก็ต่างก็พากันเอาอกเอาใจเธอในฐานะคนรักคนใหม่ของพ่อเลี้ยงมงคล เธอมีชีวิตหรูหราชีวิตประจำวันส่วนใหญ่ก็เข้าร้านเสริมสวย ช้อปปิ้ง แต่งตัว พ่อเลี้ยงเองก็ไม่เคยว่าอะไรเธอเลยสักนิด แต่เขามีข้อแม้ว่าไม่ให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับเขมิกาภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น “พ่อเลี้ยงไปไหนเหรอป้าชื่น” มุกไหมตื่นนอนมาตอนเกือบเที่ยงถามขึ้น “ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นรีบขับรถอออกไปหลังจากที่รับโทรศัพท์” ป้าชื่นตอบโดยไม่มองหน้าหญิงสาวเลยเพราะนางไม่พอใจที่หญิงสาวมาแย่งความรักไปจากนายหญิงของนาง มุกไหมไม่สนใจว่านางจะปฏิบัติกับเธอยังไง เพราะเธอมีแค่พ่อเลี้ยงก็พอแล้ว หญิงสาวนั่งจิบกาแฟอยู่ที่ระเบียงก็เห็นว่าป้าชื่นนั่งรถคนงานออกไปจากไร่ หญิงสาวไม่สนใจเพราะคนที่คอยรับใช้เธอในบ้านหลังนี้คือชบาคนเดียว “คุณมุกคะ