All Chapters of โอบรักด้วยหัวใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ชายหนุ่มหันมามองใบหน้าเรียวสวย วันนี้เธอแต่งหน้าอ่อนๆ ชุดที่ใส่ก็ไม่ใช่กางเกงยีนส์เสื้อยืดอย่างที่เคยเห็น เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนสามส่วนสีขาว มีลายดอกไม่เล็กๆ ที่ปลายแขน ส่วนตัวเสื้อก็แต่งลายปักดอกไม้ เข้ากับกระโปรงบานยาวคลุมเข่าแค่เล็กน้อย ดูเป็นสาวหวาน คงเพราะวันนี้ต้องไปทำบุญที่วัดเขานึกชมเธอที่แต่งตัวตามกาลเทศะ แต่ถ้าเธอจะใส่แค่กางเกงยีนส์กับเสื้อยืดอย่างเคยเขาก็ไม่ว่าไร เพราะชายหนุ่มไม่เคยบังคับใครเรื่องแต่งตัว อย่างมุกไหม ตั้งแต่คบกันมาเขาเห็นเธอใส่แต่สายเดี่ยว กระโปรงสั้นเหนือเข่าแทบจะทุกครั้ง ขนาดชุดนักศึกษายังทั้งสั้นทั้งรัดไม่รู้ว่าแต่ก่อนเขาชอบผู้หญิงที่แต่งตัวเปิดเผยอย่างนั้นได้ยังไง บางทีตอนนั้นเขาอาจแค่อยากควงกับเธอเพราะทั้งสวยและหุ่นดีแต่ยังไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาคิดไปถึงการแต่งงาน ทั้งๆ ที่คบกันก็นานอยู่แต่กับคนที่นั่งข้างๆ ตอนนี้สิเขาคิดไปไกลถึงการมีครอบครัวที่อบอุ่น เวลาไปไหนก็มีลูกน้อยๆ ตามไปด้วยทุกครั้ง ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจเลือกทางเดินชีวิตยังไงเขาก็พร้อมสนับสนุนและเดินเคียงค้างเธอไปตลอด“ตกลงเลือกได้หรือยังครับว่าจะดูเรื่องไหน”การดูหนังครั้งแรกของคนทั้งสองเขาให้เธอเป็

ตลอดสองฝั่งคลองเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว บางคนก็มากันเป็นคู่บางคนก็มากับครอบครัว และก็มีนักท่องเที่ยวที่มากันเป็นกลุ่มใหญ่ เสียงพุดคุยและเสียงแม่ค้าเรียกให้ซื้อสินค้าดังจนฟังแทบไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร ปุณณวิชญ์จูงมือหญิงสาวเดินฝ่าฝูงชนไปยังร้านขายน้ำสมุนไพรข้างหน้าเขาสั่งอัญชันมะนาวและน้ำกระเจี๊ยบอย่างละถุง ยื่นให้หญิงสาวเลือกก่อน“ขอบคุณค่ะพี่วิชญ์” กัลยณัฏฐ์เลือกน้ำกระเจี๊ยบก่อนที่จะดูดด้วยความกระหาย“เหงื่อเต็มเลย” ชายหนุ่มล้วงผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงแล้วบรรจงเช็ดใบหน้าขาวเนียนที่ตอนนี้เริ่มแดงระเรื่อไม่รู้ว่าเพราะอากาศหรือเพราะอายคนที่กำลังเช็ดหน้าให้“อากาศร้อนกว่าทุกวันนะคะ” เธอพูดแก้อาการเขินของตัวเอง“เดินต่อไหวไหม เรากลับกันเลยก็ได้เดี๋ยวเดินถึงสะพานก็ข้ามฝั่งเลยดีไหม” ปุณณวิชญ์ไม่อยากให้เธอเดินฝ่าฝูงชนที่เบียดกันจนแทบหายใจไม่ออก“ปอยังไหว พี่วิชญ์ล่ะคะไหวหรือเปล่า”“ไหวสิ ผมผู้ชายนะครับ แต่ก่อนทำงานกลางแดดทั้งร้อนทั้งเหนื่อยมากกว่านี้หลายเท่าตัวเลย”“พี่วิชญ์น่ะหรือคะทำงานกลางแดด ปอนึกว่าทำแต่งงานเอกสารเสียอีก”“ครับ แต่ก่อนต้องตรวจงานตามไซต์ ยิ่งจบใหม่ๆ ยิ่งต้องพิสูจ

นับเป็นเช้าวันปีใหม่ที่ทีความสุขที่สุดสำหรับสองครอบครัว หลังจากที่ใส่บาตรและทานอาหารเช้าร่วมกันแล้วปุณณวิชญ์ก็ให้เมษาเป็นตัวแทนสู่ขอหญิงสาวจากบิดามารดาซึ่งทั้งสองคนก็ยินดีที่จะยกลูกสาวและไม่เรียกสินสอดทองหมั้นแม้แต่บาทเดียว แต่ทางฝ่ายชายหนุ่มก็ไม่ยอม และบอกว่าจะจัดสินสอดทองหมั้นมาให้อย่างเหมาะสมกำหนดการหมั้นจะมีขึ้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ส่วนกำหนดการแต่งนั้นคงต้องรอไปจนกว่าจะถึงวันสอบแต่ก็ยังไม่รู้ว่าปีนี้จะสอบวันไหน ทำให้ชายหนุ่มได้แต่โอดโอยจนกัลยณัฏฐ์เริ่มจะหมั่นไส้กับแววตาและน้ำเสียงออดอ้อนที่เขาแสดงออกมา“พี่วิชญ์งอแงเป็นเด็กๆ เลยนะคะ” เมื่อมีโอกาสคุยกันตามลำพังหญิงสาวก็พูดหยอกเอินตามประสาคนรัก“ถ้าพี่เป็นเด็ก ผู้ใหญ่อย่างปอก็ต้องตามใจพี่สิ”“บังเอิญว่าปอเป็นผู้ใหญ่ใจร้ายค่ะ” เสียงหัวเราะประสานกันอย่างมีความสุข“พี่พลคะ ทำไมไม่เรียกสินสอดสักสิบล้านล่ะคะ ณีรู้มาว่าทางคุณวิชญ์น่ะรวยไม่เบานะคะ เป็นถึงเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง แล้วยังได้ยินมาอีกนะคะว่าที่ดินลุงแย้มที่ประกาศขาย 8 ล้านคุณวิชญ์ก็พึ่งซื้อด้วยเงินสดถ้าเราเรียกสินสอดสัก 10 ล้านทองอีกสัก 20 บาท แหวนเพชรอีกสัก 4-5 กะรัต ทา

“เป็นยังไงบ้างคุณ” ปองผลถามภรรยา เมื่อวานหลังจากที่มีปากเสียงกับปราณีแล้วเขาก็ไม่ได้เดินตามเธอไป ไม่คิดเลยว่าจะทำให้เธอเป็นลมแล้วต้องมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลแบบนี้“ไม่เป็นอะไรแล้ว” กัลยาจำเป็นต้องคุยกับสามีตามปกติเพราะไม่อยากให้ลูกสาวผิดสังเกต“หมอบอกว่าเป็นอะไร”“ปอ ตามไปดูวิชญ์หน่อยไหมลูกแม่เห็นหายไปนานแล้ว” เธอไม่ตอบคำถามสามี แต่หันไปบอกลูกสาวให้ออกไปตามแฟนหนุ่ม“ค่ะแม่ เดี๋ยวปอมานะคะ แม่กับพ่อคุยกันไปก่อน”พอลูกสาวคนเดียวเดินออกไปจากห้องแล้วกัลยาก็นอนหลับตา เธอไม่อยากคุยกับเขา“ผมจะเลิกกับปราณีถ้าคุณต้องการ”“ฉันยังไม่อยากคุยเรื่องนี้ เชิญคุณกลับไปก่อน”ปองพลมองหน้าภรรยาที่ตอนนี้นอนหลับตานิ่งแล้วก็ถอนหายใจ เขาเองก็ไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ถ้าต้องให้เขาเลือกก็คงเลือกครอบครัว แต่เขาก็กลัวว่าปราณีจะไม่ยอมเลิกกับเขาง่ายๆ คนที่เขาไม่อยากให้รู้เรืองมากที่สุดก็คือลูกสาว เขาไม่อยากให้กัลยณัฏฐ์ต้องผิดหวังที่มีพ่อแบบเขา และรู้ดีว่าเรื่องนี้จะกระทบจิตใจของลูกสาวเป็นอย่างมาก“พี่วิชญ์มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ” หญิงสาวนั่งลงข้างๆ เขา“พี่ออกมาโทรศัพท์” ชายหนุ่มตอบเสียงห้วน แม้จะพยายามแล้วแต

“พี่วิชญ์ของเธอนี่มุก” วิราณีชี้ให้มุกไหมดูผู้ชายตัวสูงที่เดินจับมือผู้หญิงออกมาจากร้านเพชร“ใช่จริงๆ ด้วย มากับใคร” เธอพยามมองแต่ก็ไกลเกินกว่าจะเห็นหน้าชัด“นั่นสิ แฟนใหม่หรือเปล่าพากันออกมาจากร้านเพชรด้วยนะเธอเราตามดีไหม”“ขืนตามไปพี่วิชญ์ก็คงไม่ตอบอะไรหรอกฉันรู้จักพี่วิชญ์ดี ฉันรู้จักเจ้าของร้านพวกเธอรออยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวฉันมา” มุกไหมบอกกับเพื่อนอีกสองคนแล้วเธอก็เดินไปยังร้านเพชรที่ปุณณวิชญ์พึ่งพาแฟนสาวออกมา เพียงห้านาทีเธอก็เดินกลับมาพร้อมใบหน้าที่แสดงออกย่างชัดเจนว่าไม่พอใจแค่ไหนกับสิ่งที่รู้มา“ว่าไงบ้างเธอ”“พี่วิชญ์พาผู้หญิงคนนั้นมาเลือกแหวน” “เลือกแหวน” วิราณีและลดาพูดพร้อมกันด้วยอารามแปลกใจ“เธอแน่ใจจะ” ลดาถามย้ำ“แน่ใจสิฉันได้ยินเต็มสองหู พอฉันบอกว่านัดกับพี่วิชญ์ไว้แต่มาช้าแถมโทรศัพท์ก็แบตหมดเลยติดต่อไม่ได้ คุณอัญเธอเลยบอกว่าพี่วิชญ์ของฉันเลือกแหวนเสร็จแล้วพึ่งเดินออกไป”“เลือกแหวนเหรอ เค้าคงคบกันจริงจัง แล้วอย่างนี้เธอจะทำยังไงต่อ บุกไปถามที่บริษัทเลยดีไหม” วิราณีบอกเพื่อน“ฉันไปมาหลายครั้งไม่เจอสักที เจอแต่เลขาฯ พอถามก็บอกไปกับแฟน ฉันก็นึกว่าพี่วิชญ์แค่อยากหลบหน้าไม่คิดว