โอบรักด้วยหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

เสียงรถยนต์เข้ามาจอดที่หน้ารั้ว กัลยณัฏฐ์คิดว่าคงจะเป็นรถของปุณณวิชญ์เธอจึงไม่ได้เดินออกไปต้อนรับเพราะชายหนุ่มคงเข้ามาเองอย่างเคย แต่เสียงฝีเท้าที่เหมือนมีคนมากกว่าหนึ่งคนเดินเข้ามาทำให้คนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกต้องขมวดคิ้วพอหันไปมองก็เห็นมีคนอื่นนอกจากปุณณวิชญ์เดินเข้ามากับเขาด้วยหญิงสาวยกมือไหว้ชายหนุ่มกับหญิงสาวที่เดินเข้ามา เธอจำตุลาเพื่อนของเขาได้ ส่วนผู้หญิงที่มาด้วยเธอก็รู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอที่ไหน“สวัสดีค่ะฉันชื่อลดาเป็นเพื่อนพี่ตุลย์ แล้วก็เป็นเพื่อนมุกไหมด้วยค่ะ คุณคงพอจำได้ เราเคยเจอกันในห้องน้ำ” เธอรีบแนะนำตัว เมื่อเห็นเจ้าของบ้านทำเหมือนกับว่ากำลังนึกอะไรสักอย่าง“สวัสดีค่ะคุณลดาเชิญนั่งก่อนค่ะ” กัลยณัฏฐ์เชิญหญิงสาวที่มากับตุลานั่ง เธอก็อยากทราบเรื่องทั้งหมดว่ามันเป็นอย่างไรกันแน่“คุยกันไปก่อนนะเดี๋ยวครับ พี่กับไอ้ตุลย์จะไปดูรถที่อู่หน่อย” ปุณณวิชญ์บอกหญิงสาวแล้วก็เดินนำตุลาออกไปจากห้องรับแขก“ค่ะ” กัลยณัฏฐ์มองตามหลังชายหนุ่มออกไป จากนั้นเธอเดินไปห้องครัวเพื่อเตรียมน้ำและขนมสำหรับแขก“ขอบคุณนะคะ แต่คุณไม่น่าลำบากเลยพึ่งออกจากโรงพยาบาลมาด้วย” ลดากล่าวอย่างเกรงใจ“ไม

เช้าวันจันทร์หลังจากที่ปุณณวิชญ์ส่งแฟนสาวแล้วชายหนุ่มก็เข้าไปพบตำรวจที่โรงพักเพื่อติดตามคดี ทางตำรวจเจ้าของคดีแจ้งว่ารถที่คนร้ายใช้เป็นรถที่เช่ามา ตำรวจได้ข้อมูลจากผู้เช่าแล้วกำลังออกจับเพราะรูปพรรณของคนเช่าตรงกับรูปจากกล้องหน้ารถยนต์ ถ้าจับได้แล้วจะโทรให้ชายหนุ่มเข้ามาชี้ตัวอีกครั้งคำตอบที่ได้จากเจ้าพนักงานทำให้ปุณณวิชญ์พอใจในระดับหนึ่ง แต่ที่เขายังกังวลก็คือยังติดต่อมุกไหมไม่ได้ จากที่ฟังคุณลดาเล่ามานั้น มุกไหมคงจะเป็นคนจ้างผู้ชายสองคนนั้นมาอีกที แต่คงต้องรอให้จับผู้ชายสองคนนั้นได้เสียก่อน ถึงจะทราบแน่ชัดว่าใครเป็นคนจ้างมาเพราะภาพจากกล้องหน้ารถ ไม่มีภาพของมุกไหมเลยปุณณวิชญ์พยายามคิดว่าระหว่างนี้คนรักเก่าของเขาจะไปอยู่ที่ไหน เพราะตลอดเวลาที่คบกันนั้นเธอไม่เคยพาเขาไปรู้จักครอบครัวเลยสักครั้งเสียงเคาะประตูรัวๆ ทำให้มุกไหมที่กำลังนั่งเบื่ออยู่ในห้องต้องรีบเดินมาเปิดประตู ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องเธอหนีมากับผู้ชายที่เธอจ้างให้ฉุดกัลยณัฏฐ์ เธอนั่งรถของคนร้ายออกมาจากที่เกิดเหตุเพราะกลัวคนอื่นจะมาเจอเธออยู่ที่นั่นเมื่อออกมาจากจุดเกิดเหตุได้ไกลพอสมควรแล้ว ชายทั้งสองก็จอดรถเพื่อทวงถามค่าจ้า

สายๆ วันอาทิตย์ผู้คนในตลาดเดินซื้อของกันขวักไขว่ ปราณีกับแฟนหนุ่มกำลังช่วยกันเก็บของเพื่อเตรียมกลับไปพักหลังจากทั้งสองออกมาช่วยกันตั้งร้านตั้งแต่ตั้งแต่ตีสี่ พอสายๆ ก็ขายหมด ตั้งแต่ปราณีถูกไล่ออกจากโอบรักโฮมสเตย์หญิงสาวก็มาเช่าห้องพักเล็กๆ อยู่ในตลาดเพื่อหางานทำ แรกๆ เธอก็มาเป็นลูกค้าร้านข้าวเหนียวหมูปิ้ง จากนั้นก็เริ่มสนิทสนมกับคนขายจนตกลงใจย้ายไปอยู่ด้วยกันที่บ้านของชายหนุ่ม จากเดิมที่ขายแค่ข้าวเหนียวหมูปิ้ง ปราณีจึงขายไก่ทอดเพิ่มด้วย ทั้งสองขายหมูปิ้งและไก่ทอดในตอนเช้าที่ตลาดในตัวเมือง ส่วนตอนเย็นก็ตระเวนไปขายตามตลาดนัด แม้จะต้องตื่นเช้านอนดึกแต่รายได้ก็ไม่มากพอที่จะอยู่อย่างสุขสบายเหมือนที่เคยทำงานที่โฮมสเตย์เพราะที่นั่นเธอได้ทั้งเงินเดือนและยังได้เงินที่ปองพลให้ไว้ใช้จ่ายในแต่ละเดือนอีกจำนวนไม่น้อย“น้าณีสวัสดีค่ะ สบายดีไหมคะ” เสียงใสเอ่ยทักทายอย่างดีใจ ทำให้ปราณีเงยหน้าขึ้นมอง“ค่ะ สบายดีค่ะ” เธอตอบแต่น้ำเสียงสะบัดเหมือนไม่ค่อยพอใจ ไม่สบตาหญิงสาวอย่างเคย“ปอดีใจที่เจอน้าณีที่นี่ แต่วันนี้ปอมาซื้อของอยู่คุยด้วยไม่ได้ วันหลังปอจะแวะมาหานะคะ ถ้าสอบเสร็จก็คงว่างขึ้นอีกเยอะเลยค่ะ” เธ

หลังมื้ออาหารชายหนุ่มอาสาเป็นคนล้างจานเองทั้งหมด ขณะที่เธอมานั่งอ่านหนังสือรอเขาที่ห้องทำงาน หญิงสาวพยายามลืมเรื่องทั้งหมดที่ได้รับรู้มาเพราะมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว หญิงสาวทุกอย่างต้องก้าวไปข้างหน้ากว่าปุณณวิชญ์จะมาส่งเธอที่บ้านก็สี่ทุ่มครึ่ง มารดาของเธอเข้านอนไปแล้ว“พรุ่งนี้เช้าพี่มารับนะครับ อยากไปทานไข่กระทะร้านที่ปอเคยพาไปทาน”“พี่วิชญ์ไม่ต้องไปทำงานเหรอคะ”“ไม่ครับ พี่อยู่ว่างถึงวันอาทิตย์เลย มีประชุมอีกทีก็บ่ายวันจันทร์ครับ”“ก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันะคะ”“ทำใจให้สบาย อย่าคิดมากนะครับ ฝันดีนะครับ”“ค่ะ ฝันดีค่ะ” กัลยณัฏฐ์เข้าไปในบ้านแล้ว ชายหนุ่มรอจนกระทั่งไฟที่ห้องนอนของเธอสว่างขึ้น เขาจึงขับรถออกไปกัลยณัฏฐ์พยายามข่มตานอนแต่ก็ยังนอนไม่หลับ เธอยังคงคิดเรื่องเดิมๆ หญิงสาวกำลังคิดว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้นเป็นสิ่งที่เธอชอบจริงๆหรือไม่ ในการสอบครั้งนี้แม้เธอจะเลือกสอบในเขตจังหวัดที่เธออาศัยอยู่แต่ก็ไม่รู้ว่าถ้าสอบผ่านและถึงเวลาบรรจุเข้ารับราชการครูจริงๆ เธอจะสามารถเลือกสอนในโรงเรียนที่ต้องการได้หรือไม่เพราะถ้าต้องไปสอนโรงเรียนไกลๆ บางทีเธออาจต้องตัดสินใจใหม่ หญิงสาวคงทิ้งให

บ่ายวันศุกร์กัลยณัฏฐ์รีบเก็บของเพราะเธออยากกลับไปหามารดา หญิงสาวอยากกลับไปเล่าให้มารดาฟังว่าที่ทำงานใหม่เป็นอย่างไรบ้างหญิงสาวโทรบอกปุณณวิชญ์ว่าไม่ต้องมารับเพราะเธอจะขับรถกลับเองชายหนุ่มก็ไม่ว่าอะไรแล้วบอกว่าจะรอเธออยู่ที่บ้านกว่ากัลยณัฏฐ์จะขับรถกลับถึงบ้านก็เกือบ 6 โมงเย็นพอไปถึงที่บ้านหญิงสาวก็รีบวิ่งไปกอดมารดาเพราะความคิดถึงทันที จากนั้นจึงหันมาทักทายปุณณวิชญ์ เมษาและพิจิกาที่นั่งรออยู่ในห้องรับแขก“ปอขึ้นไปอาบน้ำก่อนไหมลูก กลับมาในเหนื่อยๆ เดี๋ยวค่อยลงมาทานข้าวด้วยกัน”“ค่ะแม่ รอซัก 10 นาทีนะคะ” หญิงสาวรีบขึ้นไปอาบน้ำก่อนที่จะลงมารับประทานอาหารพร้อมกัน เธอเล่าเรื่องต่างๆ ที่โรงเรียนให้ทั้งสี่คนฟังด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม“ดูหนูปอมีความสุขมากเลยนะคะ” เมษาเป็นคนพูดขึ้น“ค่ะน้าษา ตอนแรกปอก็กังวลนะคะว่าจะปรับตัวไม่ได้แต่เด็กที่นั่นๆ น่ารักค่ะ เพื่อนร่วมงานก็เป็นกันเอง”“พี่กัลยาเองก็คงหายกังวลไปเลยใช่ไหมคะ” เมษาหันมาถามมารดาของหญิงสาว“จ้ะ พี่เองก็เบาใจไปเยอะเลยล่ะษา ถึงแม้โรงเรียนจะไกลไปสักนิดแต่ก็ไม่ถึงกับขับรถหลายชั่วโมง รอให้ครบกำหนดแล้วคงต้องให้ทำเรื่องย้ายมาใกล้ๆ” ตามกำ