All Chapters of โอบรักด้วยหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

41 Chapters

ตอนที่ 11 ก็แค่หาเรื่องคุย 1

การรีโนเวทบ้านไม้ใต้ถุนสูงเริ่มขึ้นหลังจากที่ปุณณวิชญ์ให้ทีมวิศวกรและสถาปนิกมาดูบ้านจากนั้นเขาก็เสนอแบบกับเมษา เมื่อพี่สาวและหลานสาวตกตงตามแบบที่เสนอ ชายหนุ่มก็ให้ทีมงานเข้ามาทำทันที ระหว่างนี้เขาให้เมษาและพิจิกาไปพักที่บ้านเช่าในตัวเมืองใกล้ๆ กับโรงเรียนที่พิจิกาเรียนอยู่ ส่วนปุณณวิชญ์นั้นก็มาตรวจดูงานเป็นระยะๆ “พี่วิชญ์รีบกลับไหมคะ” ตรีทิพย์เดินถือแบบเข้ามา“ไม่รีบ ตรีมีอะไรหรือเปล่า”“พอดีตรีจะให้พี่วิชญ์ช่วยดูแบบให้หน่อยค่ะ ตรีว่าจะรอพี่ตุลย์ แต่จนป่านนี้ยังไม่เข้ามาเลย สงสัยวันนี้คงไม่เข้ามาแน่”ชายหนุ่มหยิบแบบแปลนหอพักขนาด 40 ห้องที่บริษัทกำลังเตรียมนำเสมอลูกค้าขึ้นมาดูอย่างละเอียด หลังจากที่ครั้งที่แล้วเสนอแบบไปแล้วแต่ลูกค้าให้กลับมาแก้ไขอีกบางส่วน“เรียบร้อยดีนะ นัดคุยอีกครั้งเมื่อไหร่ บางทีพี่อาจเข้าไปด้วย”“วันอังคารหน้าค่ะ พี่วิชญ์ว่างก็ดีนะคะ เพราะลูกค้าบ่นว่าอยากเจอพี่วิชญ์อยู่เหมือนกัน” ลูกค้าท่านนี้เป็นลูกค้าเก่าที่เคยร่วมงานกันมาหลายโครงการแล้วเขาเลยอยากหาเวลาไปคุยด้วยตัวเองหลังจากที่ให้ตุลาเป็นตัวแทนในครั้งที่แล้วชายหนุ่มกำลังเตรียมตัวกลับบ้านที่อัมพวาเนื่องจากตลอดห
last updateLast Updated : 2026-05-05
Read more

ตอนที่ 12 ก็แค่หาเรื่องคุย 2

กัลยณัฏฐ์อ่านหนังสือมานานเท่าไหร่ไม่รู้ พอเงยหน้าอีกทีเข็มยาวก็ชี้ไปที่เลขหก ส่วนเข็มสั้นนั้นเลยเลขเก้ามาครึ่งหนึ่งแล้ว เธอลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำเรียกความสดชื่นเพื่อกลับมาอ่านหนังสือต่อเสียงจากแอปพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้นเมื่อเธอเดินมาถึงโซฟาตัวยาวที่ใช้นั่งอ่านหนังสือตังแต่บ่าย‘ว่างไหมครับผมจะโทรหา’ ข้อความจากน้าชายของพิจิกา เธอกำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปเขาก็โทร. เข้ามาพอดี“ว่างคุยไหม” เขาถามอีกครั้งหลังจากที่พิมพ์มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ไม่รอคำตอบเพราะเห็นว่าเธออ่านแล้ว นั่นก็แสดงว่าเธอว่าง“ถ้าบอกว่าไม่ว่างล่ะคะ” เธอถามกลับ“แต่ผมว่าว่างนะ เพราะถ้าไม่ว่างก็คงไม่อ่านไลน์ ใช่ไหม” คนถามทึกทักคำตอบเอาเอง“ว่างก็ได้ค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่า” กัลยณัฏฐ์ไม่อยากแกล้งเขาเพราะคิดว่าเขาคงมีธุระจริงๆ“พอดีว่าผมลืมบอกช่างที่มาต่อเติมบ้านว่าหนูดีเลือกสีไหน เลยอยากให้คุณแวะไปบอกก่อนออกไปทำงานได้ไหม ผมโทร. ติดต่อเค้าไม่ได้”“ได้ค่ะ”ปุณณวิชญ์บอกสีที่หลานสาวเลือกไว้เมื่อตอนบ่ายกับหญิงสาวหลังจากนั้นเขาก็ชวนเธอคุยอีกสักพักก่อนจะวางสายเพราะรู้ว่าเธอคงต้องอ่านหนังสืออีกเป็นแน่ อันที่จริงเขาเองก็มี
last updateLast Updated : 2026-05-05
Read more

ตอนที่ 13 ได้แต่สงสัย แต่ไม่กล้าถาม 1

กัลยณัฏฐ์ขับรถกลับจากโรงเรียนมาตามเส้นทางปกติที่ผ่านทุกวัน พอมาถึงบ้านของพิจิกาก็ต้องจอดเพราะตอนนี้ข้างหน้ามีรถกระบะจอดขวางทางอยู่ เธอมองซ้าย มองขวา เผื่อว่าจะเห็นเจ้าของรถ แต่รอสักพักก็ยังไม่เห็นใครสักคนปริ๊น ปริ๊น เธอตัดสินกดแตรรถ ปุณณวิชญ์ชะเง้อมองไปยังต้นเสียงก็เห็นรถยนต์คันเล็กสีขาวจอดต่อจากรถกระบะ“ผมไปเองพี่” ปุณณวิชญ์บอกกับกลุ่มคนงานที่กำลังตั้งวงดื่มเหล้ากันอยู่ใต้ต้นมะม่วงอย่างครึกครื้น“สวัสดีค่ะน้าวิชญ์ รถน้าวิชญ์เหรอคะ รบกวนขยับรถให้ปอหน่อยค่ะ” สรรพนามแทนตัวเองจากฉันเปลี่ยนไปเป็นชื่อตัวเองอย่างที่หญิงสาวใช้เวลาพูดกับคนสนิท ปุณณวิชญ์ยิ้มมุมปาก แต่เขาเลือกที่จะเงียบไม่แสดงความรู้สึกหรือพูดอะไรออกมาให้เธอรู้สึกเคอะเขิน“ได้ครับ แต่รอแป๊บนะครับเดี๋ยวผมเข้าไปเอากุญแจก่อน” เมื่อสักครู่เขารีบวิ่งออกมาดูว่าเป็นรถคันที่เขารออยู่หรือเปล่า ปกติรถกระบะของคนงานจะมีที่จอดประจำไม่ได้จอดขวางทางอย่างวันนี้ แต่เพราะเขาอยากเจอหญิงสาวตรงหน้ามากกว่าจึงนำรถไปจอดขวาง หลังจากที่เห็นเธอขับผ่านเวลานี้มาสองวันแล้วรอเพียงไม่นานปุณณวิชญ์ก็เดินถือถุงพะรุงพะรังออกมาจากใต้ถุนบ้าน กัลยณัฏฐ์ขมวดคิ้วอ
last updateLast Updated : 2026-05-05
Read more

ตอนที่ 14 ได้แต่สงสัย แต่ไม่กล้าถาม 2

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ สองหนุ่มสาวยังอยู่ที่เดิม อีกคนยังคงอ่านหนังสือส่วนอีกคนก็ล้มตัวไปนอนตั้งแต่เมื่อไหร่เธอเองก็ไม่ทันสังเกต กัลยณัฏฐ์มองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ก่อนที่จะเอื้อมมือไปแตะแขนชายหนุ่มเบาๆ“น้าวิชญ์คะ” เธอเรียกเบาๆชายหนุ่มขยับตัวแต่ไม่ทีท่าจะตื่น เธอลองเขย่าแขนอีกครั้งเขาก็ยังนอนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าปล่อยให้นอนอยู่อย่างนี้ถึงเช้ามีหวังได้เป็นไข้เลือดออกกันพอดีเพราะยิ่งดึกยุงก็ยิ่งเยอะ หญิงสาวพับหนังสือเก็บแล้วถอนใจ เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรกับผู้ชายตัวโตตรงหน้า เธอนึกได้ว่ามีมุ้งอยู่ในห้องเก็บเครื่องนอนจึงรีบเดินไปเอา“จะทิ้งให้ผมนอนอยู่อย่างนี้จริงๆ เหรอ” เขาถามขึ้นเมื่อเห็นเธอกำลังจะเดินออกไป หญิงสาวรีบหันมาทันที“ตื่นแล้วเหรอคะ ปอนึกว่าจะนอนถึงเช้าเลยว่าจะไปเอามุ้งมากางให้” เธอตอบตามจริง“ผมไม่ได้หลับ แค่พักสายตา” เขาตอบอย่างคนอารมณ์ดี“แล้วทำไมเรียกไม่ตื่นล่ะคะ”“ผมก็แค่อยากรู้ว่า คุณจะทำยังไงถ้าผมจะนอนอยู่ตรงนี้ แต่ตอนนี้รู้แล้วผมไปนอนก่อนนะ” เขาพูดจบก็เดินตัวปลิวไปยังห้องพักของตนเองทันที ทิ้งให้อีกคนมองตามอย่างคาดโทษ“ไอ้เราก็เป็นห่วงกลัวยุงกัด รู้งี้ปล่
last updateLast Updated : 2026-05-05
Read more

ตอนที่ 15 ทำไมต้องมารับรู้ 1

เช้านี้กัลยณัฏฐ์พยายามสตาร์ทรถอยู่เกือบ 10 นาทีก็ยังไม่เป็นผล ทุกอย่างยังคงเงียบผิดปกติ เมื่อมองไปทางโรงจอดรถที่เคยมีรถของบิดาอยู่แต่ตอนนี้ว่างเปล่า เธอกำลังคิดว่าจะโทรไปบอกบิดาให้กลับมารับเธอไปส่งที่โรงเรียนแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้มารดาบอกกับเธอไว้ว่า พ่อค้าจะมาซื้อส้มโอในสวน เธอไม่อยากให้บิดาต้องเสียเวลาจึงตัดสินใจเดินไปขึ้นรถโดยสารที่ปากซอยหน้าร้านขายของชำทางด้านปุณณวิชญ์นั้นวันนี้เขามาถึงบ้านแต่เช้า หลังจากไม่ได้มาหลายวันแล้ว เขาเห็นหญิงสาวตัวเล็กที่คุ้นตาเดินมาใกล้เข้ามาทุกที วันนี้เธอสวมกระโปรงทรงเอสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีเขียวอ่อน แขนสั้นพอดีตัว หญิงสาวสะพายกระเป๋าหนังสีดำใบเล็กและถือถุงผ้าใบใหญ่อีก 1 ใบ วันนี้ดูเธอจะแปลกตาไปกว่าทุกวันคงเพราะจากชุดที่ใส่ พอเขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็พบกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร“สวัสดีค่ะ มาดูบ้านแต่เช้าเลยนะคะ” เธอทักทาย“ครับ แล้วนี่กำลังจะไปไหนครับ”“ไปโรงเรียนค่ะ” เธอมองนาฬิกาข้อมื้อแล้วรีบขอตัวเพราะถ้ายิ่งคุยนานก็กลัวว่าจะยิ่งสาย“ไม่ขับรถไปเหรอครับ”“รถเสียค่ะ ขอตัวก่อนนะคะเดี๋ยวไปสายค่ะ” เธอขอตัวแล้วเดินเลี่ยงออกมาชายหนุ่มมองหญิงสาวที่กำลังเดินอย
last updateLast Updated : 2026-05-05
Read more

ตอนที่ 16 ทำไมต้องมารับรู้ 2

ปุณณวิชญ์ขับรถมาจอดหน้าโรงเรียนเกือบห้าโมงเย็น เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เห็นคนที่เขามารอรับเดินออกมาสักที เขาโทรไปเธอก็ไม่รับสาย ชายหนุ่มคิดว่าเธอคงไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เป็นแน่ เขาเดินลงจากรถจากนั้นก็เดินเข้าไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับคนอื่นๆ โรงเรียนนี้เขาไม่เคยเข้ามาเลยสักครั้ง พอเดินไปถึงสนามฟุตบอลก็มีเด็กๆ กำลังเล่นฟุตบอลกันอยู่ เขาเองก็นึกสนุกอยากไปเล่นด้วย แต่คงต้องพักความคิดไว้ก่อน ชายหนุ่มพยายามมองหาสาวร่างเล็กในชุดกระโปรงดำ เสื้อสีเขียวอ่อนที่เขาเจอเมื่อเช้า แต่พอมองไปทางไหนก็เห็นคนใส่ชุดนี้อยู่หลายคน คงเป็นชุดของทางโรงเรียน ชายหนุ่มคิดในใจ เมื่อเช้ากัลยณัฏฐ์เล่าว่าเธออยู่สีฟ้า เมื่อเจอเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปถามแล้วตรงไปยังทิศทางที่เด็กนักเรียนกลุ่มนั้นบอก พอไปถึงโรงอาหารเขาก็เห็นหญิงสาวกำลังนั่งดูเด็กๆ ที่กำลังเต้นตามจังหวะกลองอย่างสนุกสนาน เขายืนมองอยู่พักใหญ่เด็กๆ ซ้อมเสร็จ ปุณณวิชญ์จึงเดินเข้าไปหากัลยณัฏฐ์มีสีหน้าประหลาดใจที่เห็นเขา “น้าวิชญ์ มาทำอะไรที่นี่คะ”“ผมมารับกลับบ้าน พอดีงานพึ่งเสร็จเลยแวะมาดูว่าคุณกลับไปหรือยัง แต่รอหน้าโรงเ
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more

ตอนที่ 17 เชื่อแล้วว่าเธอไม่ใช่เด็ก 1

นอกจากกัลยาและลูกสาวแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าคืนนี้เขาพักที่นี่ ช่างประจวบเหมาะเสียจริง กลางดึกทุกอย่างเสียบสงัด ชายหนุ่มค่อยๆ ออกมาจากห้อง เขานั่งรออย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูห้องเปิดออก น้าปองพลเดินออกมาจากห้องนอนด้านในสุด แล้วตรงไปยังห้องริมประตูทางเข้า แล้วหายเข้าไปในห้องนั้น เขานั่งรออยู่นานกลัวว่ากัลยาจะตื่นออกมาเขาจะได้หาทางถ่วงเวลา ไม่ใช่เพราะจะช่วยคนทำผิดแต่ไม่อยากให้ใครต้องเสียใจ น้าปองพลหายเข้าไปเพียงไม่นานก็เดินกลับออกมา ปุณณวิชญ์รีบเบี่ยงตัวหลบแล้วค่อยๆ เดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองด้วยใบหน้าที่หนักใจ ตลอดทั้งคืนชายหนุ่มแทบไม่ได้นอนเพราะกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เขายังไม่อยากให้สองแม่ลูกรู้เรื่องที่เกิดขึ้น เขาคิดว่าคงต้องหาทางคุยกับน้าปองพล บางทีเขาอาจเปลี่ยนใจน้าปองพลได้แต่ก็ไม่ค่อยจะแน่ใจว่าจะได้ผลหรือไม่ “อ้าวจะไปไหนแต่เช้าจ้ะ ยังไม่เจ็ดโมงเลย” กัลยามองชายหนุ่มที่กำลังจะเดินออกจากบ้านเพราะดูแล้วยังไม่ถึงเวลาที่ลูกสาวต้องไปทำงาน “ไปดูคนงานที่บ้านหน่อยครับ นัดกับปอไว้แล้วว่าเจอกันที่บ้านเลย” ปุณณวิชญ์รีบบอกและเดินออกไปอย่า
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more

ตอนที่ 18 เชื่อแล้วว่าเธอไม่ใช่เด็ก 2

ปุณณวิชญ์ขับรถออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่เช้าเพราะวันนี้มีนัดคุยกับอาธร เมื่อขับผ่านมาถึงหน้าโรงเรียนก็เห็นขบวนพาเหรดกีฬาสี มีนักเรียนบางส่วนเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียนบ้างแล้ว ด้านหน้ารถติดยาวหลายร้อยเมตรชายหนุ่มจอดรถแล้วนั่งรอให้ขบวนผ่านไปช้าๆ สีสุดท้ายที่กำลังจะถึงรั้วโรงเรียนเป็นขบวนของนักกีฬาสีฟ้า นักเรียนแต่งชุดประจำชาติที่เขาเดาว่าน่าจะเป็น 10 ชาติอาเซียน ดูสวยงาม แต่ละชาติมีทั้งชายและหญิงเดินคู่กันมา เขาเห็นครูผู้ชายคนหนึ่งถือน้ำมายื่นให้เด็กสาวที่แต่งชุดไทย เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือครูหนุ่ย คนที่เขาเคยเจอ พอมองไปยังเด็กสาวที่รับขวดน้ำไปนั้นก็แสนจะคุ้นตา เขาลดกระจกลงเสียงดนตรีจากวงโยธวาทิตยังดังกึกก้อง เข้ามาในรถ แต่ชายหนุ่มไม่สนใจเลยสักนิด สองตาสีดำจ้องไปยังเด็กสาวในชุดไทย ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ นั่นต่างหากที่เขาสนใจ ‘โอปอ’ ชายหนุ่มพูดอย่างคนละเมอ ยามที่เขาเจอเธอปกตินั้นเธอเป็นเด็กสาวที่น่ารัก สดใส แต่ในยามนี้เธอสวยสะพรั่ง ทุกท่วงท่าที่เดิน ทุกรอยยิ้มที่มอบให้กับบรรดาผู้ปกครองและประชาชนที่มาชมขบวนพาเหรด ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ เขาอยากวิ่งไปดึงเธอออกมาจากขบวน เขาไม
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more

ตอนที่ 19 เป็นห่วง

ชายหนุ่มมาที่บ้านของตัวเองตั้งแต่เช้าเพื่อเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้สิงหนาทเพราะวันนี้เขาจะไม่เข้ามาอีกแล้ว จากนั้นก็จัดของในรถที่กระจัดกระจายให้เข้าที่เพียงไม่นานหญิงสาวตัวเล็กก็เดินเข้ามา วันนี้เธอสวมกางเกงพละและเสื้อสีฟ้าคอปก ที่มีตราประจำโรงเรียนอยู่ที่กระเป๋าบนอกเสื้อด้านซ้าย ผมที่สั้นตอนนี้เริ่มยาวขึ้น ดูต่างจากวันแรกไปมากแต่ยังไงก็ยังคงน่ารักสำหรับเขาชายหนุ่มเดินไปรับถุงผ้าในมือแล้วเปิดประตูวางไว้ที่เบาะหลัง ก่อนจะเปิดประตูฝั่งตรงข้ามคนขับให้เธอกัลยณัฏฐ์เอามือเกาะประตูรถแล้วมองหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม“ขึ้นรถก่อน เดี๋ยวไปสายนะ ถ้าอยากรู้อะไรค่อยถามระหว่างทางก็ได้” เขาบอกแล้วรีบวิ่งอ้อมไปยังฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปอย่างช้า พร้อมกันหันมามองคนข้างๆ“รถใครคะ” เธอถามเมื่อรถออกจากซอยเล็กๆ เข้าสู่ถนนหลัก“รถผมเอง”“ไม่ตลกนะคะ วันก่อนไม่ใช่คันนี้” เธอจ้องหน้าเขาอย่างต้องการคำตอบ“นั่นรถพี่สิงห์ พอดีวันนั้นรถผมไม่อยู่ก็เลยยืมรถพี่สิงห์ไปใช้ก่อนต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรก โกรธหรือเปล่า” เขามองใบหน้าหวาน ที่สีหน้าไม่แสดงอาการอะไรออกมา“ไม่โกรธหรอกค่ะ แค่แปลกใจเพราะนึกว่าค
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more

ตอนที่ 20 ขออนุญาต

ปุณณวิชญ์ขับรถมายังร้านอาหารที่เธอบอกให้มารับ ร้านนี้เป็นร้านอาหารที่มีทั้งนั่งรับประทานเป็นโต๊ะ หรือถ้าเป็นหมู่คณะก็มีห้องแยกเป็นส่วนตัว ชายหนุ่มดูป้ายหน้าร้านเมื่อทราบว่าเธอและเพื่อนครูอยู่ห้องไหนเขาก็เลือกนั่งบริเวณที่เห็นประตูทางออก ชายหนุ่มสั่งอาหารทานเล่นมาสามอย่างกับน้ำมะพร้าวปั่นอีกหนึ่งแก้ว จากนั้นก็นั่งอ่านเมลไปเรื่อยๆ โดยมองไปยังประตูเกือบทุกห้านาทีนั่งเพียงไม่นานกัลยณัฏฐ์ก็ส่งข้อความมาบอกว่าอีก 30 นาทีให้มารับได้เธอจะรอเขาที่ลานจอดรถ ปุณณวิชย์นั่งทานอาหารต่ออีก 15 นาที ก็เรียกพนักงานมาเก็บเงินจากนั้นก็ไปเข้าห้องน้ำ จัดการโทรบอกมารดาของหญิงสาวว่าอีกสักครู่จะพาเธอกลับบ้าน พอกลับมาที่โต๊ะอีกทีประตูห้องจัดเลี้ยงที่เขานั่งเฝ้าอยู่ก็เปิดกว้าง เขามองไปในห้องก็ไม่เห็นมีใครอยู่สักคนเขารีบไปยังลานจอดรถที่อยู่ด้านหลังของร้านทันที“ช่วยด้วย... ช่วยด้วย ช่วย...” เสียงร้องหายไปเมื่อชายหนุ่มต่อยเข้าที่ท้องของหญิงสาว เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มตะโกนเรียกคนมาช่วย แค่เพียงหมัดเดียว หญิงสาวก็ฟุบลงกับพื้นคอนกรีต ชายคนเดิมพยายามช้อนตัวหญิงสาวขึ้น แต่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ไม่ค่อยมีแรงเท่า
last updateLast Updated : 2026-05-06
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status