All Chapters of โอบรักด้วยหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

กัลยณัฏฐ์อ่านหนังสือมานานเท่าไหร่ไม่รู้ พอเงยหน้าอีกทีเข็มยาวก็ชี้ไปที่เลขหก ส่วนเข็มสั้นนั้นเลยเลขเก้ามาครึ่งหนึ่งแล้ว เธอลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำเรียกความสดชื่นเพื่อกลับมาอ่านหนังสือต่อเสียงจากแอปพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้นเมื่อเธอเดินมาถึงโซฟาตัวยาวที่ใช้นั่งอ่านหนังสือตังแต่บ่าย‘ว่างไหมครับผมจะโทรหา’ ข้อความจากน้าชายของพิจิกา เธอกำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปเขาก็โทร. เข้ามาพอดี“ว่างคุยไหม” เขาถามอีกครั้งหลังจากที่พิมพ์มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ไม่รอคำตอบเพราะเห็นว่าเธออ่านแล้ว นั่นก็แสดงว่าเธอว่าง“ถ้าบอกว่าไม่ว่างล่ะคะ” เธอถามกลับ“แต่ผมว่าว่างนะ เพราะถ้าไม่ว่างก็คงไม่อ่านไลน์ ใช่ไหม” คนถามทึกทักคำตอบเอาเอง“ว่างก็ได้ค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่า” กัลยณัฏฐ์ไม่อยากแกล้งเขาเพราะคิดว่าเขาคงมีธุระจริงๆ“พอดีว่าผมลืมบอกช่างที่มาต่อเติมบ้านว่าหนูดีเลือกสีไหน เลยอยากให้คุณแวะไปบอกก่อนออกไปทำงานได้ไหม ผมโทร. ติดต่อเค้าไม่ได้”“ได้ค่ะ”ปุณณวิชญ์บอกสีที่หลานสาวเลือกไว้เมื่อตอนบ่ายกับหญิงสาวหลังจากนั้นเขาก็ชวนเธอคุยอีกสักพักก่อนจะวางสายเพราะรู้ว่าเธอคงต้องอ่านหนังสืออีกเป็นแน่ อันที่จริงเขาเองก็มี

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ สองหนุ่มสาวยังอยู่ที่เดิม อีกคนยังคงอ่านหนังสือส่วนอีกคนก็ล้มตัวไปนอนตั้งแต่เมื่อไหร่เธอเองก็ไม่ทันสังเกต กัลยณัฏฐ์มองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ก่อนที่จะเอื้อมมือไปแตะแขนชายหนุ่มเบาๆ“น้าวิชญ์คะ” เธอเรียกเบาๆชายหนุ่มขยับตัวแต่ไม่ทีท่าจะตื่น เธอลองเขย่าแขนอีกครั้งเขาก็ยังนอนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าปล่อยให้นอนอยู่อย่างนี้ถึงเช้ามีหวังได้เป็นไข้เลือดออกกันพอดีเพราะยิ่งดึกยุงก็ยิ่งเยอะ หญิงสาวพับหนังสือเก็บแล้วถอนใจ เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรกับผู้ชายตัวโตตรงหน้า เธอนึกได้ว่ามีมุ้งอยู่ในห้องเก็บเครื่องนอนจึงรีบเดินไปเอา“จะทิ้งให้ผมนอนอยู่อย่างนี้จริงๆ เหรอ” เขาถามขึ้นเมื่อเห็นเธอกำลังจะเดินออกไป หญิงสาวรีบหันมาทันที“ตื่นแล้วเหรอคะ ปอนึกว่าจะนอนถึงเช้าเลยว่าจะไปเอามุ้งมากางให้” เธอตอบตามจริง“ผมไม่ได้หลับ แค่พักสายตา” เขาตอบอย่างคนอารมณ์ดี“แล้วทำไมเรียกไม่ตื่นล่ะคะ”“ผมก็แค่อยากรู้ว่า คุณจะทำยังไงถ้าผมจะนอนอยู่ตรงนี้ แต่ตอนนี้รู้แล้วผมไปนอนก่อนนะ” เขาพูดจบก็เดินตัวปลิวไปยังห้องพักของตนเองทันที ทิ้งให้อีกคนมองตามอย่างคาดโทษ“ไอ้เราก็เป็นห่วงกลัวยุงกัด รู้งี้ปล่

ปุณณวิชญ์ขับรถมาจอดหน้าโรงเรียนเกือบห้าโมงเย็น เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เห็นคนที่เขามารอรับเดินออกมาสักที เขาโทรไปเธอก็ไม่รับสาย ชายหนุ่มคิดว่าเธอคงไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เป็นแน่ เขาเดินลงจากรถจากนั้นก็เดินเข้าไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับคนอื่นๆ โรงเรียนนี้เขาไม่เคยเข้ามาเลยสักครั้ง พอเดินไปถึงสนามฟุตบอลก็มีเด็กๆ กำลังเล่นฟุตบอลกันอยู่ เขาเองก็นึกสนุกอยากไปเล่นด้วย แต่คงต้องพักความคิดไว้ก่อน ชายหนุ่มพยายามมองหาสาวร่างเล็กในชุดกระโปรงดำ เสื้อสีเขียวอ่อนที่เขาเจอเมื่อเช้า แต่พอมองไปทางไหนก็เห็นคนใส่ชุดนี้อยู่หลายคน คงเป็นชุดของทางโรงเรียน ชายหนุ่มคิดในใจ เมื่อเช้ากัลยณัฏฐ์เล่าว่าเธออยู่สีฟ้า เมื่อเจอเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปถามแล้วตรงไปยังทิศทางที่เด็กนักเรียนกลุ่มนั้นบอก พอไปถึงโรงอาหารเขาก็เห็นหญิงสาวกำลังนั่งดูเด็กๆ ที่กำลังเต้นตามจังหวะกลองอย่างสนุกสนาน เขายืนมองอยู่พักใหญ่เด็กๆ ซ้อมเสร็จ ปุณณวิชญ์จึงเดินเข้าไปหากัลยณัฏฐ์มีสีหน้าประหลาดใจที่เห็นเขา “น้าวิชญ์ มาทำอะไรที่นี่คะ”“ผมมารับกลับบ้าน พอดีงานพึ่งเสร็จเลยแวะมาดูว่าคุณกลับไปหรือยัง แต่รอหน้าโรงเ

ปุณณวิชญ์ขับรถออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่เช้าเพราะวันนี้มีนัดคุยกับอาธร เมื่อขับผ่านมาถึงหน้าโรงเรียนก็เห็นขบวนพาเหรดกีฬาสี มีนักเรียนบางส่วนเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียนบ้างแล้ว ด้านหน้ารถติดยาวหลายร้อยเมตรชายหนุ่มจอดรถแล้วนั่งรอให้ขบวนผ่านไปช้าๆ สีสุดท้ายที่กำลังจะถึงรั้วโรงเรียนเป็นขบวนของนักกีฬาสีฟ้า นักเรียนแต่งชุดประจำชาติที่เขาเดาว่าน่าจะเป็น 10 ชาติอาเซียน ดูสวยงาม แต่ละชาติมีทั้งชายและหญิงเดินคู่กันมา เขาเห็นครูผู้ชายคนหนึ่งถือน้ำมายื่นให้เด็กสาวที่แต่งชุดไทย เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือครูหนุ่ย คนที่เขาเคยเจอ พอมองไปยังเด็กสาวที่รับขวดน้ำไปนั้นก็แสนจะคุ้นตา เขาลดกระจกลงเสียงดนตรีจากวงโยธวาทิตยังดังกึกก้อง เข้ามาในรถ แต่ชายหนุ่มไม่สนใจเลยสักนิด สองตาสีดำจ้องไปยังเด็กสาวในชุดไทย ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ นั่นต่างหากที่เขาสนใจ ‘โอปอ’ ชายหนุ่มพูดอย่างคนละเมอ ยามที่เขาเจอเธอปกตินั้นเธอเป็นเด็กสาวที่น่ารัก สดใส แต่ในยามนี้เธอสวยสะพรั่ง ทุกท่วงท่าที่เดิน ทุกรอยยิ้มที่มอบให้กับบรรดาผู้ปกครองและประชาชนที่มาชมขบวนพาเหรด ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ เขาอยากวิ่งไปดึงเธอออกมาจากขบวน เขาไม

ปุณณวิชญ์ขับรถมายังร้านอาหารที่เธอบอกให้มารับ ร้านนี้เป็นร้านอาหารที่มีทั้งนั่งรับประทานเป็นโต๊ะ หรือถ้าเป็นหมู่คณะก็มีห้องแยกเป็นส่วนตัว ชายหนุ่มดูป้ายหน้าร้านเมื่อทราบว่าเธอและเพื่อนครูอยู่ห้องไหนเขาก็เลือกนั่งบริเวณที่เห็นประตูทางออก ชายหนุ่มสั่งอาหารทานเล่นมาสามอย่างกับน้ำมะพร้าวปั่นอีกหนึ่งแก้ว จากนั้นก็นั่งอ่านเมลไปเรื่อยๆ โดยมองไปยังประตูเกือบทุกห้านาทีนั่งเพียงไม่นานกัลยณัฏฐ์ก็ส่งข้อความมาบอกว่าอีก 30 นาทีให้มารับได้เธอจะรอเขาที่ลานจอดรถ ปุณณวิชย์นั่งทานอาหารต่ออีก 15 นาที ก็เรียกพนักงานมาเก็บเงินจากนั้นก็ไปเข้าห้องน้ำ จัดการโทรบอกมารดาของหญิงสาวว่าอีกสักครู่จะพาเธอกลับบ้าน พอกลับมาที่โต๊ะอีกทีประตูห้องจัดเลี้ยงที่เขานั่งเฝ้าอยู่ก็เปิดกว้าง เขามองไปในห้องก็ไม่เห็นมีใครอยู่สักคนเขารีบไปยังลานจอดรถที่อยู่ด้านหลังของร้านทันที“ช่วยด้วย... ช่วยด้วย ช่วย...” เสียงร้องหายไปเมื่อชายหนุ่มต่อยเข้าที่ท้องของหญิงสาว เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มตะโกนเรียกคนมาช่วย แค่เพียงหมัดเดียว หญิงสาวก็ฟุบลงกับพื้นคอนกรีต ชายคนเดิมพยายามช้อนตัวหญิงสาวขึ้น แต่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ไม่ค่อยมีแรงเท่า