Lahat ng Kabanata ng ตามรักเติมเต็ม: Kabanata 41 - Kabanata 50

เสียงกรี๊ดกร๊าดดังมาอย่างต่อเนื่องเมื่อพุดพิชชาประกาศรายชื่อของคนที่ได้รางวัล แม้บางคนไม่ได้มารับเองเพราะกลับบ้านกันไปบ้างแล้วก็ยังฝากให้เพื่อนไลน์ไปบอกว่าตัวเองได้รางวัล หญิงสาวมีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กๆ กว่าจะจับสลากจนครับทั่ง 21 รางวัลเธอคงแทบจะหมดแรง ยังดีที่ตอนท้ายๆ มีรัญภาคย์มาคอยช่วย หญิงสาวมองรัญภาคย์ที่ตัวสูงใหญ่อยู่ท่ามกลางเด็กสาวแล้วก็แอบชื่นชม ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน หรือทำอะไรก็ดูดีไปหมด ตอนนี้เขาพับแขนเสื้อขึ้นไปถึงข้อศอกเหงื่อไหล่ท่วมตัว แต่ใบหน้านั้นยิ้มแย้ม พุดพิชชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภาพของเขาและบรรยากาศในการจับสลากไว้ เธอจะได้โพสต์ลงเพจของร้านเพื่อเป็นการยืนยันว่ามีการจับรางวัลจริงๆ “เหนื่อยไหมคะ ดื่มน้ำก่อนค่ะ” พุดพิชชาส่งขวดน้ำให้เขา “ไม่ครับ สนุกดี” เขารับน้ำมาดื่มแล้วนั่งพัก แม้จะบอกว่าไม่เหนื่อยแต่ก็ยืนนานจนรู้สึกเมื่อย “แล้วหิวไหมคะ เย็นนี้พุดว่าจะชวนไปหาอะไรกินข้างนอกสักหน่อย”“ก็เริ่มหิวแล้วเหมือน ว่าแต่นึกยังไงถึงอยากไปทานข้าวข้างนอกครับ” รัญภาคย์แปลกใจเพราะปกติแล้วพุดพิชชาจะเป็นคนชอบทำอาหารทานเองมากกว่า“วันนี้ยืนทั้งวันก็เลยเมื่

“อะไรนะคะ” พุดพิชชาไม่เข้าใจการกระทำของเขา“แต่งานกันนะครับ” เขาย้ำอีกที“พี่รัญลุกขึ้นมาก่อนเถอะค่ะ พุดงงไปหมดแล้วนะคะ ก็เราตกลงแต่งงานกันไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ”“ก็นั่นมันข้อตกลงที่เราทำเพราะตกกระไดพลอยโจน แต่วันนี้พี่ทำจากความรู้สึกของพี่ที่มีต่อพุดจริงๆ”“พี่รัญรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา”“รู้สิ พี่รู้ว่าพี่รักพุด รักมานานแล้วด้วย แต่ที่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวว่าพุดจะไม่รักไม่ชอบพี่ เพราะเราอายุห่างกันเยอะมาก”“แล้วทำไมตอนนี้ถึงกล้าบอกล่ะคะ”“ก็เพราะพี่รู้น่ะสิ ว่าเราใจตรงกัน” แล้วเขาก็เล่าถึงเหตุการณ์ที่เธอเมาคืนนั้นให้เจ้าตัวฟัง“น่าอายจังเลยนะคะ แต่เดี๋ยวก่อนค่ะ พี่รัญไม่ได้เป็นเก้งกวางหรอกเหรอคะ”“พี่เคยบอกพุดอย่างนั้นเหรอครับ” เขาถามเพื่อให้หญิงสาวทบทวนความจำพุดพิชชานิ่งเงียบ เธอกำลังพยายามใช้ความคิดอย่างหนัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้ยินเขาพูดว่าเขาชอบผู้ชายด้วยกัน อย่างตอนนี้บอกว่ามารดาอยากให้แต่งงาน เขาก็บอกเพียงว่าอยากให้มารดาสบายใจที่เห็นเขาแต่งงาน เขาไม่เคยบอกเธอเลยสักครั้ง มิหนำซ้ำหนังสือที่เธอเห็นเขาอ่านเธอก็พึ่งมารู้ตอนนี้ไปทำงานเป็นผู้ช่วยเขาว่าเขาซื้อมาเพราะเกี่ยวกับการท

“สวัสดีปีใหม่จ้ะพุด ฉันไปหาแกที่บ้านว่าจะชวนไปฉลองกันสักหน่อยแต่ก็ไม่เจอ” เสียงปราณติญาโทรศัพท์มาบ่นหลังจากที่ไปหาเพื่อนที่บ้านแล้วไม่เจอเมื่อหลายวันก่อน“พอดีว่าฉันมาทำธุระกับพี่รัญที่กรุงเทพฯ แล้วไปเชียงใหม่ต่ออีก ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้บอกก่อน”“ไม่เป็นไร ฉันก็บ่นไปอย่างนั้นแหละ แล้วนี้กลับมาหรือยัง”“กลับมาแล้วกำลังว่าจะเอาสตรอว์เบอร์รี่ไปให้แกที่บ้าน”“ดีเลยวันนี้พี่แฟนฉันไม่อยู่ เราจะได้เม้าท์กันให้สนุกไปเลย” ปราณติญาไม่ค่อยมีโอกาสอยู่กับพุดพิชชาสองคนมากเท่าไหร่เพราะทุกครั้งนั้นเมฆาแฟนของเธอจะอยู่ด้วย“ฉันจะเข้าไปเย็นๆ อยากกินอะไรไหมล่ะจะซื้อไปทำให้กิน”“ไม่ต้องลำบากเลย มาคุยกันดีกว่า เรื่องอาหารเดี๋ยวฉันไปซื้อที่ร้านหน้าปากซอยไว้รอ” ปราณติญานั้นไม่อยากให้เพื่อนต้องเสียเวลาในครัวเพราะโอกาสที่จะคุยกันนั้นไม่ค่อยมีมากนัก“ตามใจแกละกัน แล้วน้ำสลัดยังจะเอาอยู่ไหม”“เอาสิ เกือบลืมไปเลย” แม้ว่าจะย้ายออกไปแล้วแต่พุดพิชชาก็มักแวะมาหาเพื่อนบ่อยๆ เวลาที่เธอมาบ้านของรัญภาคย์และเธอจะเอาน้ำสลัดมาฝากปราณติญาเสมอ“อะไรนะ” เสียงปราณติญาดังลั่นบ้านเมื่อพุดพิชชาบอกเธอว่ารัญภาคย์กับเธอมีอะไรกันลึกซึ่

แฟนหนุ่มของพุดพิชชาไปทำงานได้ 2 วันแล้ว เขาโทรศัพท์มาหาเธอวันละหลายๆ รอบ เพื่อบอกว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหน พุดพิชชาเองก็คิดถึงชายหนุ่มไม่น้อยไปกว่าเขา แต่ก่อนจะมีรัญภาคย์มาทานอาหารเช้าด้วยและรับเธอออกไปทำงานพร้อมกันทุกๆ วันจนเธอมองว่าเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอถึงวันที่เขาไม่อยู่ เธอก็รู้สึกได้ทันที่ว่า เธอนั้นรักเขามากแค่ไหน การได้ใช้ชีวิตร่วมกันมันทำให้ทุกวันดูมีคุณค่า แม้ว่ารัญภาคย์จะไม่ได้ได้มาค้างกับเธอที่บ้านนี้เลยนอกจากคืนวันวาเลนไทน์เธอก็ไม่ได้รู้สึกเหงาหรือโดดเดียวเลยสักนิด เพราะรู้ดีกว่าเขากลับไปนอนที่บ้านและอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เจอกันอีกในตอนเช้าพุดพิชชารู้สึกเหมือนตัวเองไม่ค่อยมีแรงตื่นคงเพราะเมื่อคืนหญิงสาวนอนไม่ค่อยหลับ หลังจากที่เฟสไทม์คุยกับรัญภาคย์เสร็จแล้วเธอก็ทำน้ำสลัดต่อจนเกือบถึงตี 2 ช่วงนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างเหนื่อยง่ายกว่าแต่ก่อนคงเพราะนอนดึกติดๆ กันมาหลายคืนแล้วกาแฟดำรสชาติที่เคยชอบเธอก็ไม่อยากจะดื่มเลยสักนิด หญิงสาวชงมาวางไว้ที่เดิมจนไม่เหลือความร้อนเลยสักนิด พุดพิชชาคิดว่าอาการทั้งหมดเพราะไม่มีรัญภาคย์มาดื่มด้วยเหมือนทุกๆ วัน พุดพิชชาไม่ได

เกือบสองสัปดาห์ที่รัญภาคย์ไปทำงานนั้นพุดพิชชาก็มีอาการแพ้ท้องทุกวัน เธอทานอะไรไม่ค่อยได้เลยเพราะคอยแต่จะอาเจียนออกจนหมด หมอที่คลินิกบอกเธอว่าอาการเหล่านี้จะหายไปหากผ่านเดือนที่ 3 ของการตังครรภ์ไป ตอนนี้น้ำหนักเธอหายไปเกือบ 3 กิโลกรัม พรุ่งนี้รัญภาคย์ก็จะกลับมาแล้วเธอคิดถึงเขามากแม้จะแอบกังวลเรื่องตั้งครรภ์แต่ก็คิดว่ารัญภาคย์ก็คงจะดีใจเหมือนกับเธอ พุดพิชชาตื่นนอนแต่เช้าจากนั้นก็ไปทำงานตามปกติ ในระหว่างวันหญิงสาวไม่ค่อยมีอาการแพ้ให้คนอื่นได้สังเกตเห็นเพราะเธอมีผลไม้รสเปรี้ยวไว้ข้างกายตลอด แต่ก็พยายามเลี่ยงที่จะเป็นคนปรุงอาหารเอง ตอนกลางวันเธอก็แอบเข้าไปนอนพักที่โซฟาตัวยาวในห้องทำงานของรัญภาคย์“พี่รัญถึงกี่โมงคะ เดี๋ยวพุดไปรับเอง ไม่ต้องนั่งแท็กซี่มาหรอกค่ะ” เธออยากรีบไปเจอเขาเพื่อบอกข่าวดีให้ทราบ “พุดขับรถพี่มาได้ไหมครับ พอดีคุณภีมกับแฟนมากับพี่ด้วย" “ได้ค่ะแล้วคุณภีมพักที่ไหนคะจองโรงแรมไว้หรือยัง” “คุณภีมแค่แวะมาไหว้พระแล้วก็จะบินต่อไปที่เชียงใหม่ครับ” การกลับมาครั้งนี้รชตพัฒน์ตามเขามาไหว้พระพุทธชินราช โดยมีมนัสยาที่พึ่งตกลงคบหากับรชตพัฒน์ตามมาด้วยอีกคน เขาไม่อยากเอาตัวเองไปใ