Lahat ng Kabanata ng ตามรักเติมเต็ม: Kabanata 71 - Kabanata 78

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วร้านที่ดูรกร้างถูกปรับปรุงและตกแต่งเสร็จภายใน 1 สัปดาห์ ขวัญพิชชาเพิ่มมุมสำหรับเด็กไว้ในร้านด้วย เพราะอยากให้ลูกค้าที่มีลูกเล็กๆ ได้มีโอกาสออกมาดื่มกาแฟนอกบ้านโดยพาเด็กมาด้วย เธอแยกบริเวณไว้อย่างชัดเจนเพราะบางครั้งลูกค้าที่ไม่เคยมีลูกก็ต้องการความเป็นส่วนตัว ขนมและเมนูต่างๆ ภายในร้านก็เพิ่มขึ้นมาจากที่เธอเคยทำกับมารดา เมนูขนมสำหรับเด็กนั้นเธอก็เป็นคนทำเองทั้งหมดเพราะอยากให้ลูกค้าได้มั่นใจว่าขนมวางขายนั้นปลอดภัยและมีรสชาติที่เด็กๆ ชอบ รัญภาคย์รับพนักงานมาช่วยงานหน้าร้าน 3 คนและอีก 2คนที่คอยทำงานพวกขนมและเมนูอาหารง่ายๆ ในครัว เขาไม่อยากให้ขวัญพิชชาต้องเหนื่อยมากแต่ยอมที่ให้เธอเปิดร้านกาแฟเพราะรู้ว่านี่เป็นสิ่งที่เธออยากทำมาตั้งแต่แรกขวัญพิชชาใช้เวลาคิดชื่อร้านใหม่มาหลายวันแล้วก็ยังคิดไม่ออกจนในที่สุดก็ไปปรึกษารัญภาคย์“พี่รัญคะ ว่างอยู่หรือเปล่า”“สำหรับขวัญ พี่ว่างเสมอแหละครับ มีอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มปิดแฟ้มลงและเดินเข้ามานั่งลงใกล้กับภรรยา“ขวัญมีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ”“ว่ามาเลยครับ พี่พร้อมรับฟัง” รัญภาคย์มองหน้าเครียดของเธอแล้วก็คิดว่าคงเป็นเรื่องที่

เสียงออกดังที่หน้าประตูจากนั้นไม่นานก็มีเสียงรถมาจอดที่หน้าบ้าน ขวัญพิชชาในชุดอยู่บ้านมีผ้ากันเปื้อนสวมทับสภาพดูไม่ต่างจากแม่ครัวเท่าไหร่นัก เธอเดินออกมาดูด้วยตัวเองเนื่องจากวันนี้ต้นน้ำออกไปข้างนอกกับลดาและพาอ้อมใจไปด้วย“สวัสดีค่ะ คุณมินนี่หรือเปล่าค่ะ” แม้จะยังไม่เคยเจอกับผู้ช่วยของรัญภาคย์แต่ก็พอจะเดาออก“ใช่ค่ะ มินนี่เอาเอาเอกสารมาคุณรัญ” หญิงสาวพยายามมองเข้าไปในบ้านเพื่อนหวังจะเห็นหน้าเจ้านายหนุ่ม“คุณรัญบอกให้ฝากไว้ที่ฉันก่อนก็ได้ เพราะคุณรัญกำลังออกกำลังกายอยู่ค่ะ”หญิงสาวรูปร่างสูงโปรงแต่งหน้าแต่งตัวทันสมัยยื่นแฟ้มเอกสารให้เธอแล้วก็ขอตัวกลับโดยไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ แต่ขวัญพิชชาก็ไม่ใส่ใจเพราะเธอกับผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้ร่วมงานกันอยู่แล้ว ผู้ช่วยสาวขับรถออกจากบ้านของเจ้านายที่เป็นพี่ชายของเพื่อนแล้วก็นึกเสียดายที่มารู้จักเขาช้าไป พี่ชายของเพื่อนคนนี้นอกจากจะฐานะดีอย่างที่ผู้หญิงหลายคนชอบแล้วยังจะหน้าตาดี หุ่นดีจนเธอนึกอยากจะมีเขาเป็นแฟนขึ้นมาทันที ธัญชนกแวะร้านกาแฟก่อนถึงบริษัท เพราะถ้าเข้าไปตอนนี้ก็ใกล้เวลาพักกลางวันพอดี เธอไม่ค่อยมีเพื่อนในที่ทำงานเพราะพึ่งจะมาทำงานที่นี่ได้ไม่

มินิคูเปอร์สีเหลืองคาดดำแล่นด้วยความเร็วสูงไปบนถนนมิตรภาพ หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยมีใบหน้าเครียด จุดหมายปลายทางครั้งนี้อยู่ที่คอนโดฯ แห่งหนึ่งในตัวเมือง ที่นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอต้องขับรถออกมาจากบ้านครั้งนี้เธอไม่ได้หนีปัญหาอย่างเคย แต่เธอกำลังมาหาข้อเท็จจริงแล้วจะกลับไปจัดการเรื่องทุกอย่าง ถ้าเรื่องที่เธอได้รับรู้ก่อนมาที่นี่เป็นเรื่องจริงเธอก็จะไม่หนี แต่เธอจะคุยกับเขาด้วยเหตุผลเพราะเธอไม่ใช้ตัวคนเดียว เธอมีลูกชายที่ต้องนึกถึงเป็นอันดับแรกเธอแวะที่ร้านจำหน่ายกล้องวงจรปิดจากนั้นก็ให้ช่างจากร้านตามเธอไปที่คอนโดฯ แล้วดึงภาพของคืนที่รัญภาคย์มานอนที่คอนโดฯ ใส่เฟลชไดร์ฟให้เธอ ขวัญพิชชาจ่ายเงินค่าเสียเวลาให้กับช่างแล้วเธอก็เอาโน้ตบุ๊กที่อยู่ในรถขึ้นมานั่งดูภาพทั้งหมดไปเรื่อยๆ เริ่มตั้งแต่ที่รัญภาคย์กลับเข้ามาที่คอนโดฯ ในคืนที่เขาบอกว่าทานยาแล้วรีบนอนเธอนั่งมองภาพไปเรื่อยๆ ในใจก็ภาวนาว่าขออย่าให้เธอได้เห็นภาพอะไรแบบที่ธัญชนกบอกกับเธอเลย หญิงสาวเห็นรัญภาคย์เดินเข้ามาในห้องในมือกำลังถือโทรศัพท์เธอมองเวลาที่ปรากกอยู่บนจอภาพแล้วคิดว่าตอนนั้นเขาคงกำลังคุยกับเธอ จากนั้นก็เป็นภ

รัญภาคย์ไม่ได้หัวเราะอย่างที่บอกกับขวัญพิชชาแต่เขาน้ำตาซึมเมื่อเห็นรูปของขวัญพิชชาตั้งแต่วันแรกที่เธอท้อง หญิงสาวถ่ายรูปไว้ทุกๆ วัน ในเดือนแรกๆ เขาแทบมองไม่ออกเลยว่าเธอกำลังท้องและรูปแรกก็เป็นรูปที่เธอถ่ายจากในห้องนอนที่บ้านหลังเล็กของเขา แต่พอภาพท้ายๆ ก็เป็นภาพที่มีทิวทัศน์มากขึ้นเบื้องหลังมักเป็นภูเขา เขาเดาว่าคงจะเป็นบ้านของรชตพัฒน์ เขาไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณรชตพัฒน์และพาขวัญยังไงถึงจะเพียงพอกับที่ทั้งสองคนนั้นช่วยเหลือภรรยาของเขา“ขอบคุณนะครับที่ยังเก็บรูปไว้ให้พี่ดู”“ตอนแรกก็คิดว่าเอาไว้ดูคนเดียวค่ะ แต่พี่รัญทำตัวน่ารักกับขวัญและลูกมาตลอด ขวัญเลยคิดว่าพี่รัญควรได้ดูรูปพวกนี้”“ขวัญถ่ายเองเหรอครับ”“แรกๆ ขวัญก็ถ่ายเองค่ะ แต่ภาพหลังๆ พี่ภีมถ่ายให้เพราะพี่ภีมบอกว่าอยากให้ภาพดูสดใส”“ขวัญโชคดีที่ได้เจอคุณภีม”“ค่ะ ขวัญก็คิดอย่างนั้นค่ะ พี่ภีมและพี่พาทำให้ขวัญผ่านช่วงนั้นมาได้”“ครับ พี่เองก็เป็นหนี้บุญคุณสองคนนั้น”“ขวัญดีใจที่พี่ไม่ได้คิดว่าขวัญกับพี่ภีมมีอะไรเกินเลยมากกว่าพี่สาวน้องสาว”“ก็ตอนนั้นพี่ไม่รู้นี่ครับ ตอนนี้รู้แล้วเลยคิดว่ารอหนูชมพู่โตจะให้หนูชมพู่มาเป็นลูกสะใภ้” เขาบอกที