Todos los capítulos de ตามรักเติมเต็ม: Capítulo 61 - Capítulo 70

“พี่พาคะ พี่ว่าตั้งแต่กลับมาจากพิษณุโลกครั้งนี้พี่ภีมดูแปลกๆ ไปไหมคะ” ขวัญพิชชาถามพี่สาวหลังจากที่รชตพัฒน์เดินออกจากห้องอาหารไปแล้ว “ขวัญก็เห็นใช่ไหม พี่นึกว่าพี่เห็นอยู่คนเดียว ไม่รู้ว่าไปทำอะไรที่นั่นบางทีพี่ก็เห็นว่านั่งเหม่อ บางทีก็นั่งยิ้มคนเดียว” “หรือว่าแอบไปจีบสาวที่ไหนมาหรือเปล่าคะ” ขวัญพิชชาเริ่มสงสัยในพฤติกรรมของชายหนุ่ม “ขอให้จริงอย่างที่ขวัญว่าเถอะ กลัวแต่จะเจอผู้หญิงหวังแต่เงินน่ะสิ” “พี่ภีมคงไม่โชคร้ายอย่างนั้นหรอกค่ะ” หญิงสาวอยากให้รชตพัฒน์ได้เจอคนดีๆ เพราะเขาเองก็เป็นคนดี“เดี๋ยวพี่จะลองแอบๆ ถามดูนะ ขวัญเองก็ลองช่วยกันอีกทาง” “ค่ะพี่พา” สองสาวหันมายิ้มให้กันแล้วเริ่มวางแผนจับผิดชายหนุ่มคนเดียวในบ้าน “ฉันเก็บไว้ที่ร้านนี่แหละค่ะ ประกาศหาทางเพจก็แล้วติดประกาศหน้าร้านก็แล้วไม่เห็นมีใครติดต่อมาสักที เลยคิดว่าเจ้าของคงไม่ใช่คนที่เล่นอินเตอร์เน็ตและก็คงไม่ค่อยได้มาที่ร้านบ่อยนัก” เบญจวรรณตอบชายหนุ่มกลับมาหลังจากที่เขาถามเธอไปว่าเห็นพวงกุญแจของเขาไหม “ผมก็ไม่ได้เล่นอินเตอร์เน็ตจริงๆ อย่างที่คุณว่านั่นและอายุมากแล้วตามเทคโนโลยีไม่ทัน” เขาตอบเสียงอ่อยเพราะเริ่มรู้สึกถึง

รชตพัฒน์กลับมายังร้านชาอีกครั้ง เขายืนมองสองแม่ลูกที่ช่วยกันเก็บร้านแล้วก็ต้องแอบยิ้ม เพราะดูเหมือนสาวน้อยที่เขาเห็นจะพยายามเหลือเกินที่จะยกเก้าอี้เข้าไปเก็บในร้าน “ให้ลุงช่วยไหมคะ” เขาถามออกไปเพราะกลัวว่าเด็กน้อยจะทำเก้าอี้ลมทับตัวเองเสียมากกว่า “คุณภีม” เบญจวรรณแปลกใจที่เห็นเขากลับมาอีกครั้ง “ผมคุยธุระเสร็จแล้ว ไม่รู้จะไปไหน เลยลองแวะมาที่นี่เผื่อคุณยังไม่กลับจะได้ชวนคุณไปทานข้าว” ขณะพูดเขาก็ช่วยเก็บเก้าอี้เข้าไปในร้าน “แตงกวาคะ สวัสดีคุณลุงก่อนค่ะลูก” “สวัสดีค่ะคุณลุง” เด็กน้อยยกมือไหว้ เขามองแล้วยิ้มเอ็นดูเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผมยาวถูกถักเปียไว้อย่างสวยงามซึ่งตอนนี้ยังอยู่ในชุดนักเรียนที่กระโปรงกับเสื้อเย็บติดกันตามแบบชุดนักเรียนอนุบาลที่เขาเคยเห็น “สวัสดีค่ะ หนูชื่ออะไรคะ” “หนูชื่อแตงกวาค่ะ คุณลุงชื่ออะไรคะ” “ลุงชื่อลุงภีมค่ะ แตงกว่ามาช่วยคุณแม่เหรอคะ” “ค่ะหนูมาช่วยแม่เก็บร้านค่ะ แม่บอกว่าวันนี้จะพาแตงกวาไปทานข้าวนอกบ้านแล้วก็จะพาไปกินไอติมด้วยค่ะ เ

ขวัญพิชชานั่งหน้าเครียดเพราะวันนี้เธอไปพบหมอตามนัดแล้วหมอก็ถามเธอว่าในวันคลอดสามีจะเข้าไปให้กำลังใจในห้องคลอดด้วยหรือเปล่า หญิงสาวรีบปฏิเสธเพราะสำหรับเธอมันไม่จำเป็นเลยสักนิด เธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับรชตพัฒน์และพาขวัญเพราะรู้ว่าถ้าบอกไปแล้วรชตพัฒน์ก็คงยินดีที่จะเข้าไปอยู่กับเธอด้วย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวต้องการ คนที่เธอต้องการในเวลานี้ก็มีเพียงแค่รัญภาคย์คนเดียวเท่านั้น แต่เธอรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอกำลังตั้งครรภ์และตอนนี้เขาคงจะลืมเธอไปแล้วสิ่งที่เธอต้องทำคือต้องเข้มแข็งเพื่อลูกที่จะลืมตาดูโลกในอีกไม่ถึงสองเดือนข้างหน้า ต่อหน้าคนอื่นดูเหมือนว่าเธอจะเข้มแข็งและลืมเรื่องราวในอดีตได้แล้ว แต่ลึกๆ ในใจเธอก็อยากมีเขาอยู่ข้างกาย เธอคิดถึงอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของเขาเธอต้องลืมเรื่องของเขาให้เร็วที่สุดเพราะถ้ายังคงคิดถึงเขาแบบนี้มันคงทำให้เธอก้าวต่อไปข้างหน้าได้ยาก เมื่อมองไปยังเสื้อผ้าเด็กที่ซักแล้วกำลังรอการพับเก็บเข้าที่ หญิงสาวก็รู้สึกมีกำลังใจอีกครั้ง ขวัญพิชชาลูบไปบนชุดสีฟ้าอ่อนที่เธอเป็นคนไปเดินเลือกซื้อแล้วก็ยิ้ม เธอจัดเตรียมของใช้ทุกอย่างสำหรับลูกชายตัวน้อ

“พี่ว่าสองคนนั้นจะคืนดีกันไหมครับ” พาขวัญถามน้องชาย“ไม่รู้สิภีม แต่พี่ก็อยากให้เป็นแบบนั้น เพราะต้นน้ำจะได้มีทั้งพ่อและแม่ แต่ก่อนพี่คิดว่าเราสองคนจะเติมเต็มส่วนนั้นได้ แต่คงไม่มีความรักความอบอุ่นที่ไหนเทียบเท่าความรักที่ได้จากพ่อและแม่ของตัวเองหรอกภีมว่าอย่างนั้นไหม”รชตพัฒน์พยักหน้าเห็นด้วยกับพี่สาวจากนั้นก็นั่งรอกันอยู่อย่างเงียบๆ หน้าห้องผ่าตัด รัญภาคย์กุมมือที่เย็นเฉียบของขวัญพิชชาไว้ในขณะที่มานั่งรออยู่ที่หน้าห้องผ่าตัดหลังจากที่นอนพักไปเพียงครึ่งชั่วโมง เขาบอกให้เธอนอนรอที่ห้องพักแต่เธอก็อยากมารอที่นี่และอยากรู้ว่าลูกชายนั้นปลอดภัยดีหรือไม่ แต่เวลายิ่งผ่านไปเธอก็ทั้งกลัวและกังวลไปสารพัด“พี่รัญคะ ขวัญกลัว” ขวัญพิชชาไม่อาจเก็บความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป ตอนนี้เธออ่อนแอและอยากได้กำลังใจจากเขามากที่สุด“ลูกต้องไม่เป็นอะไรครับ ลูกของเราต้องเข้มแข็งอย่างแม่ของเขา” ชายหนุ่มปลอบใจแล้วดึงหญิงสาวเข้ามากอด เป็นอ้อมกอดที่เธอโหยหามาตลอดหลายเดือน เธอร้องไห้กับอกของเขาอย่างไม่อายสายตาของใครทั้งนั้น รัญภาคย์ลูบเรือนผมที่ตัดสั้นของเธอเบาๆประตูห้องผ่าตัดเปิดออกรัญภาคย์รีบเข็นรถพาขวัญพิชชา

ต้นน้ำมีสุขภาพที่แข็งแรงแม้ว่าแรกเกิดจะน้ำหนักตัวน้อยและต้องเข้ารับการผ่าตัด รัญภาคย์และขวัญพิชชาพาเขาไปตรวจตามนัดและครั้งล่าสุดหมอก็บอกว่าต้นน้ำหายเป็นปกติแล้ว ตอนนี้ต้นน้ำในวัน 11 เดือนกำลังเริ่มจะเดินเตาะแตะนั่นทำให้ทั้งรัญภาคย์และขวัญพิชชาทั้งรักทั้งหลงลูกชายคนนี้มาก ต้นน้ำเป็นเหมือนส่วนที่เติมเต็มความรักของคนทั้งสองได้เป็นอย่างดี“แม่ดาทำอะไรอยู่คะ” ขวัญพิชชาเห็นว่าหญิงสูงวัยนั่งหน้าเครียดอยู่ท่ามกลางกองเอกสารตรงหน้ามานานนับชั่วโมงแล้ว“แม่กำลังเลือกโรงเรียนให้ต้นน้ำจ้ะ”“คะ? ต้นน้ำพึ่งจะขวบเดียวเองนะคะแม่ดา” เธอเสียงสูงตกใจ“ใช่จ้ะ แม่เลยมีเวลาเลือกโรงเรียนเยอะเลย หนูขวัญอย่าห้ามแม่เลยนะ มันเป็นความสุขของแม่ที่ได้ทำอะไรให้ต้นน้ำ” ลดาอยากให้หลานชายได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเหมือนกับที่เธอก็ทำแบบนี้ให้กับไอยวริญท์ลูกสาวของฐิตาภา“ขวัญไม่ห้ามหรอกค่ะ ขวัญดีใจที่แม่ดาเอ็นดูต้นน้ำ แต่วันนี้แม่ดานั่งมาครึ่งวันแล้วนะคะ ขวัญว่าเราไปทานข้าวกลางวันกันก่อนที่ต้นน้ำจะตื่นดีไหมคะ”“ตายจริง แม่มัวแต่เพลินลืมดูเวลาไปเลย”“วันนี้ขวัญทำแกงเขียวหวานไก่นะคะ ผลเลือดของแม่ดาครั้งก่อนปกติดีขวัญถามหมอให้แล้