Lahat ng Kabanata ng ตามรักเติมเต็ม: Kabanata 51 - Kabanata 60

รัญภาคย์เห็นรูปทั้งหมดที่มนัสยาส่งให้แล้ว เขาอยากโทรศัพท์ไปถามว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาไม่อยู่แค่ไม่กี่วันเธอจึงไปสนิทสนมกับพนักงานในร้านมากมายขนาดนั้น ชายหนุ่มเริ่มคิดมากเพราะก่อนหน้านี้เขาก็ไม่อยู่ถึง 2 สัปดาห์ ไม่รู้ว่าความสนิทสนมของเธอกับเด็กหนุ่มนั้นเกินเลยไปบ้างหรือเปล่า หรือเพราะเขาไม่มีเวลาให้ เธอเลยต้องไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่น ภาพความทรงจำเดิมๆ วนกลับมาอีกรอบ“รัญอยากเห็นกับตาไหมล่ะคะ” เธอบอกกับรัญภาคย์เมื่อเขาโทรศัพท์มาถามว่าเรื่องทั้งหมดเป็นอย่างไร“คุณพูดเหมือนรู้อะไรมากว่าที่เห็นเลยนะจ๋า”“จ๋า ก็ไม่รู้อะไรมากหรอกค่ะ แต่จ๋าแอบได้ยินมาว่า 2 คนนั้นนัดกันอีกทีวันไหน รัญคิดว่าจะกลับมาทันไหมล่ะ มาดูให้เห็นกับตาสิคะ ถ้ามันไม่มีอะไรอย่างที่เราคิดรัญจะได้สบายใจแต่ถ้ามันเกินกว่านั้นรัญจะได้ถอยออกมา” “ใจเย็นนะคะรัญ จ๋าว่าบางทีจ๋าอาจจะเข้าใจอะไรผิดก็ได้”มนัสยาพยายามพูดให้ชายหนุ่มใจเย็น หลังจากที่ขับรถตามพุดพิชชากับป้องที่เดินซื้อของด้วยกันที่ตลาดจนกระทั่งขับรถเขาไปในบ้าน“ผมจะลงไปดูให้เห็นกับตา” แม้ว่าเขาจะรักและเชื่อใจแฟนสาวมากแค่ไหน แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่เหมือนเป็นปมอยู่ในใจข

รชตพัฒน์ตกใจที่เห็นหญิงสาวร้องไห้ เขาทำอะไรไม่ถูก เพราะดูเหมือนว่ายิ่งปลอบเธอก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น เขาเลยได้แต่นั่งดูเธอร้องไห้และหวังว่าเธอจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง เขารอจนกระทั่งเธอหญิงสาวสงบลงแล้ว รชตพัฒน์ขอให้เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟังและสัญญาว่า เรื่องทุกอย่างที่ได้ฟังในห้องนี้เขาจะไม่บอกใครที่ไหนเป็นอันขาด แต่ถ้าเธอไม่เล่าเขาก็ขู่ว่าจะโทรศัพท์ไปถามกับรัญภาคย์เองพุดพิชชาไม่อาจปิดบังเขาได้อีกต่อไป เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง ทั้งเรื่องที่ถูกเข้าใจผิดและเรื่องที่ชายหนุ่มโกหกเธอแล้วหญิงสาวก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าของรชตพัฒน์ เพราะคิดว่าเขาเองก็น่าจะรู้มาก่อนแล้วว่ารัญภาคย์กับมนัสยานั้นเคยแต่งงานกันมาก่อน เธอจึงเล่าเรื่องทั้งหมดออกไป“ผมไม่รู้มาก่อนเลย” เขาลำพึงเบาๆ แต่ไม่ได้โกรธหรือรังเกียจมนัสยาเลยสักนิดเพราะเขาเองก็เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วเช่นกัน แต่ที่ไม่ค่อยพอใจก็คงเป็นเพราะมนัสยาไม่เคยบอกเขาเลยว่ารัญภาคย์คือสามีเก่าของเธอ“ฉันขอโทษ ฉันนึกว่าคุณรู้เรื่องนี้แล้ว” หญิงสาวรู้สึกผิด“ทำไมต้องขอโทษ ผมต้องขอบคุณด้วยซ้ำที่คุณบอกความจริงกับผม” “ฉันหวังว่าเรื่อ

พาขวัญและรชตพัฒน์พาพุดพิชชาไปเปลี่ยนชื่อและนามสกุลทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น เพราะนามสกุลที่เปลี่ยนไปใช้นั้นเป็นนามสกุลที่พาขวัญเป็นคนตั้งและพึ่งเปลี่ยนมาใช้นามสกุลนี้หลักจากสามีของเธอเสียชีวิต เพราะไม่อยากใช้นามสกุลเดิมของทางครอบครัวสามีพุดพิชชาเริ่มชินกับการแทนตัวเองว่า ‘ขวัญ’ เธอเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์และโทร. ไปแจ้งกับเบญจวรรณว่าเธออยากจะเซ้งร้านต่อ ให้เบญจวรรณติดป้ายเซ้งร้านให้เธอด้วย เบญจวรรณจึงขอเป็นคนเซ้งร้านต่อเอง โดยจะขอผ่อนจ่ายค่าเซ้งร้านเป็นงวดๆ ไป พุดพิชชชาก็ยอมรับข้อเสนอนั้น เธอไม่ได้บอกกับเบญจวรรณว่าตอนนี้ย้ายไปอยู่ที่ไหน จากการคุยกับเบญจวรรณก็ทำให้เธอรู้ว่ารัญภาคย์นั้นไม่ได้มาตามหาเธอเลยสักนิด ทั้งๆ ที่เธอหายออกจากบ้านมาเกือบสัปดาห์แล้ว นั่นทำให้พุดพิชชายิ้มเยาะให้กับตัวเองและดีใจที่ตัวเองตัดสินใจไม่ผิดเลยที่เปลี่ยนชื่อและนามสกุลมนัสยายังคงตามรัญภาคย์มาที่ทำงานอยู่ทุกวัน หญิงสาวคิดว่าการอยู่กับเขาในเวลาที่เสียใจ เขาจะยอมใจอ่อนแล้วกลับมาคืนดี แต่ดูเหมือนเวลาผ่านไปเขาก็ยังไม่ใจอ่อนสักที“รัญค่ะ จ๋าว่าช่วงนี้รัญทำงานหนักเหลือเกิน น่าจะหาเวลาพักผ่อนบ้างนะคะ”“ผมก็ทำงานอย่างน

“พุดต้องขอโทษคุณลุงด้วยนะคะที่นำแต่เรื่องไม่สบายใจมาให้” หญิงสาวยกมือไหว้ผู้เป็นลุง“ลุงเองก็ผิดที่บังคับหนูให้แต่งงานกับเขา” วศินไม่นึกเลยว่ารัญภาคย์จะทำให้หลานสาวของเขาต้องเสียใจอย่างนี้ “อย่าโทษตัวเองอย่างนั้นเลยค่ะคุณลุง พุดเองก็ไม่อยากโทษว่าเป็นความผิดของใครทั้งนั้นมันคงเป็นโชคชะตาของพุดที่ทำให้มาเจอกับเรื่องแบบนี้” “แล้วพุดจะเอายังไงต่อจะอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอลูก กลับไปอยู่กับลุงไหม” วศินอยากพาหลานสาวกลับไปอยู่กับเขาด้วย เพราะไม่อยากให้เธอมาอยู่กับคนอื่น“พุดตัดสินใจแล้วค่ะคุณลุง ว่าจะอยู่ที่นี่ พุดจะเป็นพุดคนใหม่ต่อไปนี้จะไม่มีพุดพิชชาต่อไปจะมีแค่ขวัญพิชชาเท่านั้นค่ะ” หญิงสาวบอกผู้เป็นลุงอย่างมั่นใจ “พุดอยู่ที่นี่สบายใจดีใช่ไหมลูก”“ค่ะ อยู่ที่นี่พุดสบายใจดี พี่พากับพี่ภีมคอยช่วยเหลือพุดทุดอย่าง คุณลุงไม่ต้องห่วงนะคะ”หลังจากพูดคุยกับผู้เป็นลุงจนเข้าใจกันดีแล้วพุดพิชชาในชื่อใหม่ว่าขวัญพิชชาก็พาลุงวศินไปเจอกับพาขวัญและรชตพัฒน์“ผมขอบคุณ คุณพาขวัญและคุณภีมมากนะครับ ที่ให้ที่อยู่อาศัยและความช่วยเหลือกับหลานของผม ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพุดรบกวนคุณสองคนติดต่อไปหาผมทันทีนะครับ เพราะผมพ

รชตพัฒน์นัดทานอาหารเย็นกับมนัสยาที่ร้านเดิมที่เขากับเธอชอบไปทานด้วยกัน เขาไม่ได้อยากออกมาเจอกับเธอมากนักแต่เพราะอยากรู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงกลับมาและก็อยากรู้ว่าตอนนี้รัญภาคย์เป็นอย่างไรบ้าง“จ๋าคิดถึงคุณจังเลยค่ะ” เธอรีบบอกและย้ายมานั่งข้างๆ เขาทันทีที่เขามาถึงร้าน“ครับ งานที่นั่นเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”“ค่ะ จ๋าขอโทษนะคะที่หายไปนาน พอดีที่นั่นมีปัญหานิดหน่อยค่ะ จ๋าเลยต้องอยู่ช่วยรัญน่ะคะ”“ผมเข้าใจครับ คุณกับคุณรัญเป็นเพื่อนกันก็คงต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา แล้วปัญหาที่ว่าคืออะไรครับ เล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหม” รชตพัฒน์ทำเป็นไม่รู้ว่าเธอกับรัญภาคย์นั้นเคยแต่งงานกันมาก่อน“ได้สิคะ จ๋าไม่มีอะไรปิดบังคุณอยู่แล้ว” มนัสยาเล่าให้เขาฟังว่าที่ต้องอยู่ที่นั่นเพราะรัญภาคย์จับได้ว่าพุดพิชชาคบชู้ แล้วเธอก็ทิ้งงานทั้งหมดที่ร้านไว้ให้เขาดูแล แต่รัญภาคย์ไม่ถนัดเรื่องร้านอาหารมีแต่เธอที่พอจะเรียนรู้มาจากพุดพิชชาบ้างเลยต้องอยู่ช่วยจนทุกอย่างเริ่มเข้าที่“คุณพุดน่ะหรือครับคบชู้” เขาต้องทำเป็นตื่นเต้นกับเรื่องที่ได้ฟัง“ใช่ค่ะ จ๋าเห็นเธอสนิทกันพนักงานในร้านเลยคิดว่าน่าจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล แล้วก็เป็นอย่างที