جميع فصول : الفصل -الفصل 20

30 فصول

บทที่ 2.4

แผ่นหลังถูกดันชิดผนังห้องน้ำ ฉันรับรู้ว่าเขาบดเบียดจ้วงลึกมากขึ้น ...มากขึ้น แอ่นเกร็งค้างก่อนตอกตรึงอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้งความวาบหวามแล่นพล่าน ความเสียวซ่านแล่นพลิ้ว ฉันล่องลอยและหล่นวูบลงมาหลายต่อหลายครั้ง กระทั่งเขากดลึกและโจนจ้วงพร้อมกับกดค้างครั้งสุดท้าย ร่างทั้งร่างของฉันจึงเบาหวิว ปลดปล่อยทุกห้วงอารมณ์ออกมาพร้อมกับเสียงคำรามของเขาเขาจุมพิตปลอบโยนฉันก่อนช่วยฉันอาบน้ำ “วันนี้คุณคงไปทำงานไม่ได้ หยุดสักวันนะครับ” ฉันได้ยินเสียงกระซิบและไม่อาจคัดค้านฉัน...หมดแรงจริงๆกว่าฉันจะลุกขึ้นจากเตียงก็เป็นเวลาเกือบสิบเอ็ดโมงเช้า ฉันก้าวลงจากเตียงนอนท่ามกลางความเงียบ ปลายเท้าเบาหวิวแต่ก็ไม่ถึงกับเดินแทบไม่ได้เหมือนครั้งแรกที่ฝรั่งเศสโน้ตที่แปะหน้าตู้เย็นตอกย้ำความรู้สึกผิดที่ซอกซอนทุกอณูของจิตใต้สำนึก‘ผมไปทำงาน อาหารเช้า+เที่ยงอยู่ในตู้เย็น เอาออกมาอุ่นทานนะครับ มือเย็นสองทุ่มเดี๋ยวผมมารับ’ เขาลงท้ายด้วยชื่อ ‘เหยียนเสียง’หัวใจของฉันบีบรัด น้ำตาค่อยๆ หลั่งรินออกมาช้าๆ “ทำไมฉันถึงทำตัวง่ายอย่างนี้”จะโทษว่าเพราะรักเขาจึงยอมก็ไม่ผิด ฉันไม่โทษใครนอกจากตัวเองฉันรู้ว่าความปรารถนาและค
last updateآخر تحديث : 2026-05-07
اقرأ المزيد

บทที่ 2.5

“กลางคืนกอดก่ายเร่าร้อนกับอีกคน กลางวันนั่งทำหน้าระรื่นกับอีกคน ดูเหมือนฉันจะอ่อนโยนกับเธอเกินไป เธอถึงได้มีเรี่ยวแรงลุกจากเตียง ทั้งที่ฉันสั่งให้หยุดพักอยู่บ้าน”น้ำเสียงเย็นเยียบและประโยคดูแคลนนั้น ทำให้ฉันรู้สึกโกรธขึ้นมา ฉันสูดลมหายใจเข้าก่อนจ้องตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว “แล้วคุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาสั่งฉัน สั่งในฐานะอะไร บอส? บอสองค์กรไหนถึงนอนกับลูกจ้างแล้วสั่งให้เขาหยุดได้ตาม...”ฉันถูกยกตัวลอยขึ้นหลี่เหยียนเสียงก้าวฉับๆ ขึ้นไปยังห้องของฉัน ไม่ว่าจะกรีดร้อง โวยวาย ทุบตี หรือขัดขืนจนเหนื่อยหอบ เขาก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยเมื่อเข้าไปในห้องเขาโยนฉันลงบนเตียง ทาบทับร่างลงมาอย่างป่าเถื่อน ฉีกทึ้งชุดของฉันอย่างหยาบคาย ฉันทั้งดิ้นรนขัดขืนและกรีดร้อง แต่เขากลับไม่ยอมหยุดฉันเหนื่อยจนหอบ พยายามปัดมือที่ยุ่มย่ามกับร่างกายของฉัน กระทั่งสอดใส่ทั้งที่ฉันยังไม่พร้อมฉันเจ็บจนจุก...ร่างทั้งร่างของฉันคล้ายถูกกรีดแยก ฉันทั้งหยิก ข่วน จิกเนื้อของเขาลงไปสุดแรง รับรู้ถึงกลิ่นคาวของเลือด และถึงขึ้นที่ว่าเป็นฉันเองที่เจ็บตัว ทุกครั้งที่ฉันทำร้ายเขา เขาก็กระแทกระทั้นจนฉันศีรษะโยกคลอนฉ
last updateآخر تحديث : 2026-05-07
اقرأ المزيد

บทที่ 2.6

ฉันนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นนานมาก นานจนรู้สึกเพลีย ฉันปล่อยให้ความรู้สึกดีๆ ทั้งหมดตลอดสิบปี ไหลผ่านไปกับน้ำตาที่ฉันสูญเสียในวันนี้ บอกตัวเองว่าพรุ่งนี้เช้าจงลุกขึ้นมาเป็นคนใหม่ให้ได้ ลบเขาออกไปจากใจ ลบความรู้สึกที่มีให้เขาอย่าให้เหลือกลางดึกคืนนั้นท่ามกลางความงุนงงของฉัน มีผู้หญิงคนหนึ่งมาเคาะประตูห้อง แนะนำตัวว่าเป็นเลขาฝ่ายบริหารของโรงแรมเจ.ซี.แกรนด์ ฉันหลวมตัวเปิดประตูให้ จึงได้รู้ว่าเธอคือเลขาของหลี่เหยียนเสียง เธอพาหมอมาด้วยหมอคนนั้น...เพื่อนของหลี่เหยียนเสียง เขาแนะนำตัวเองว่าเขาแซ่หวง“ผมคุยกับคุณได้มั้ย”“ได้ค่ะ ขอแค่ไม่ใช่เรื่องของผู้ชายคนนั้น”เขาชะงักเห็นชัดว่าเขาจะพูดถึงหลี่เหยียนเสียง ประโยคนั้นของฉันทำให้เขาหนักใจฉันได้ยินเสียงถอนหายใจของเขาดังขึ้น หน้าประตูมีเงาของคุณเลขาเดินผ่านไปมา เธอช่วยฉันทำความสะอาดห้องอย่างไม่รังเกียจ ทั้งยังช่วยทำอาหารอ่อนๆ ให้อีกด้วย“ถือเสียว่าคุณฟังนิทานก่อนนอนก็ได้ แต่ผมจะเล่าเรื่องเก่าๆ ให้คุณฟัง นานมาแล้วผมมีเพื่อนที่สนิทกันมากตอนมัธยมต้น ตอนขึ้นมัธยมปลายผมย้ายที่เรียน แต่ก็ได้ยินว่ามีสองคนตกหลุมรักกันในเวลาต่อมา ทั้งยังสัญญากันว่าจะบินไ
last updateآخر تحديث : 2026-05-07
اقرأ المزيد

บทที่ 2.7

ฉันเพียงกำมือแน่น หวาดกลัวที่จะได้ยินขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่ก็ยังคงนั่งนิ่งไม่พูดอะไรออกมา“เขาเอาแต่พูดถึงคุณ แม้ว่าคุณจะหายตัวไป เขาตามหาคุณเป็นบ้าเป็นหลัง กระทั่งในที่สุดก็หาเจอและพบว่าคุณอยู่ใกล้แค่นี้เอง”หมอหวงยิ้มจางๆ“ที่เหลือคุณก็เห็นแล้ว เขาอาสามาที่โรงแรมนี้ ซื้อตึกที่อยู่ในย่านที่ไม่น่าจะมีอะไรน่าสนใจ ยอมเขามาบริหารโรงแรมเล็กๆ จากนั้นก็พาตัวเองมาใกล้คุณ”“เพราะอะไรหรือคะ หรือเพียงเพราะคืนเดียวนั่น คุณคิดจริงๆ หรือว่าเขาที่พบฉันแค่คืนเดียวจะชอบฉันขนาดนั้น”“คือ...เขาได้มีโอกาสพบกับเอนิต้า”ฉันนิ่งงันไปทันที“เขาอยากลองให้โอกาสตัวเอง หลังจากรู้ว่าคุณ...เอ่อ”“แอบรักเขา... คุณจะพูดแบบนี้ใช่มั้ย” ฉันแค่นยิ้ม “แล้วยังไงคะ” ฉันสงบลงมากเมื่อได้คิดข้อหนึ่ง หลังจากรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับหลี่เหยียนเสียงก่อนหน้านี้“เขารับรู้แต่ก็ไม่ได้เชื่อเสียทีเดียวไม่ใช่หรือไง”เธอยังจำการพบกันครั้งแรกที่นี่ได้ เขามั่นใจว่าเธอเข้าใกล้เขาเพราะมีจุดประสงค์ มีแผนการ ทั้งที่เขาได้พบกับเอนิต้าและการแอบรักมาราธอนของเธอถูกเปิดโปงแล้วก็ตาม“เรื่องทุกข์ทนเจ็บปวดของเขาในอดีต ก็เป็นเรื่องของเขา”หมอชะ
last updateآخر تحديث : 2026-05-08
اقرأ المزيد

บทที่ 3.1

“แน่ใจนะคะ คงไม่ใช่เพราะหนูวิ่งมาชน”“ไม่ใช่จ้ะ” ฉันส่ายหน้า รู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้ขึ้นมาเสียงฝีเท้าก้าวตามมาทำให้ฉันอยากหายตัวไปจากตรงนั้น ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มเดินตรงเข้ามาหาเราที่ยืนอยู่ตรงทางเดิน ฉันเอาแต่ก้มหน้ามองเด็กสาวที่ตะโกนเรียกเขา“แด๊ดดี้คะ คุณน้าคนนี้ไม่สบายค่ะ”ฉันเอาแต่ยืนตัวแข็งทื่อ รับรู้ถึงสายตาที่ตรึงไว้ที่ร่างของตัวเอง จากนั้นเสียงทุ้มก็ถามขึ้น “ได้ยินว่ายื่นใบลาออก ผมจะไปเองคุณไม่ต้องไปไหน” เขาบอกเสียงเครียดฉันยิ้มฝืนๆ “ไม่ใช่เพราะคุณหรอกค่ะ ฉันแค่อยากกลับบ้านไปอยู่กับแม่สักพัก” ฉันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ไม่เงยหน้ามองเขาเพราะจ้องใบหน้าเล็กๆ ที่เอาแต่มองฉันกับเขาสลับกัน“แด๊ดดี้คะ หนูว่าหนูเริ่มหิวแล้ว เราไปตามมัมมี่มากินมื้อเที่ยงด้วยกันดีมั้ยคะ” เด็กคนนั้นยื่นมือเล็กๆ ออกไปคว้ามือใหญ่ของหลี่เหยียนเสียงเขากุมมือเล็กนั้นไว้แต่ขยับตัวมาทางฉันก้าวหนึ่งฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่งเช่นกัน พร้อมกันนั้นก็มองท่าทางคล้ายอยากจะพูดอะไรของเขา แต่ฉันเลือกที่จะบอกลาเด็กคนนั้นแล้วหมุนตัวเดินจากมาช่างเถอะนะ...ฉันบอกตัวเอง ถึงจะเป็นความเข้าใจผิดโง่ๆ ของฉันเอง ถึงอย่างนั้นทุกอย
last updateآخر تحديث : 2026-05-08
اقرأ المزيد

บทที่ 3.2

ฉันไม่อยากเจ็บปวดเพราะเขาอีก ทั้งยังไม่อาจให้ลูกของฉันต้องเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของปมในอดีตที่เขาไม่มีวันปล่อยมือ ฉันเคยเห็นเวลาเขามองเด็กผู้หญิงคนนั้น มันเต็มไปด้วยความรัก ความผิดหวัง จากนั้นก็กลับกลายมาเป็นความเศร้า...เขาคงยังรักและรู้สึกผิดหวังกับความรักครั้งนั้น ฉันมองออกเพราะฉันเองก็ไม่ต่างจากเขา ในใจยังรักดังนั้นจึงยังคงเจ็บปวดไม่สร่างซาฉันขอร้องเพื่อนร่วมงานว่าไม่ให้งานเลี้ยงส่ง อ้างว่าพ่อกับแม่จะมารับที่อพาร์ทเม้น เพื่อที่จะได้กลับอพาร์ทเม้นเงียบๆ หลังเลิกงาน กระทั่งพบว่าหลี่เหยียนเสียงรออยู่ชั้นล่างประตูทางเข้าฉันหยุดยืนมองเขานิ่ง มองเขาก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ใบหน้าเกิดความลังเล คล้ายกลัวว่าฉันจะก้าวถอยหลังหนีเหมือนทุกครั้ง“ได้ยินมาว่าคุณจะกลับบ้าน”“ค่ะ” ฉันตอบเสียงเรียบ ต้องพยายามตะโกนบอกตัวเองว่าห้ามใจอ่อน เพียงแค่เห็นหน้าตาเศร้าสำนึกผิดของเขา ฉันเองก็คอยแต่จะเขวอยู่เรื่อยฉันจะใจอ่อนไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!!!มือสองข้างของเขาล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง ดูไม่มีความทระนงตน หรือความมั่นใจในตัวเองหลงเหลืออยู่อีกแล้ว “ผม...แค่อยากมาบอกลา อยากขอโทษ แม้จะรู้ว่าคุณไม่มีวันอภัยให้”ฉันไม่
last updateآخر تحديث : 2026-05-08
اقرأ المزيد

บทที่ 3.3

บ้านหลังนี้ใกล้โรงพยาบาล ห่างกันเพียงป้ายรถเมล์เดียว รอบๆ ก็พลุกพล่านดูค่อนข้างปลอดภัยฉันมีข้าวของไม่มาก หลังจากทำสัญญาเช่าหนึ่งปีฉันก็นั่งรถเมล์ตรงไปที่โรงพยาบาลคนเดียว ตอนแรกที่ไปตรวจยืนยันการตั้งครรภ์ ฉันกลัวว่าจะมีคนรู้เรื่องของฉัน กลัวว่าหลี่เหยียนเสียงจะรู้ว่านี่คือลูกของเขา ตอนนี้ฉันหนีมาไกลถึงหางโจวจึงไม่ต้องคอยหวาดระแวงอีกหลังจากเริ่มปรับตัวสักพัก ฉันเริ่มสมัครงานทั้งทางอินเทอร์เน็ต เดินไปสอบถาม บางที่ฉันก็อ่านตามป้ายปิดประกาศ เมื่อสมัครเข้าไปและถูกเรียกสัมภาษณ์ฉันพบว่าคนท้องนี่คิดจะหางานทำไม่ง่ายเลยจริงๆ ฉันเองก็เข้าใจดังนั้นจึงไม่ได้คาดหวังอะไรมากกระทั่ง...วันหนึ่งมีเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามา ฉันรับสายโดยไม่คิดอะไร อย่างมากก็คงโทรมาปฏิเสธการสัมภาษณ์งานผิดคาด...ฉันได้งานแล้ว ทั้งยังจำไม่ได้ว่าสมัครไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และงานนี้ทำเพียงไม่กี่ชั่วโมง แม้เงินค่าจ้างจะไม่มากมายอะไรหากเทียบกับงานเดิม ถึงอย่างนั้นคนท้องที่ทำงานได้ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย แต่กลับมีคนกล้าจ้างฉันเองก็กล้าที่จะทำงานบัญชีของร้านกาแฟเล็กๆ ทำให้ฉันโล่งใจได้ เพราะฉันต้องเก็บเงินพร้อมกับวางแผนอนาคตของลูกน้อยในท้
last updateآخر تحديث : 2026-05-09
اقرأ المزيد

บทที่ 3.4

More Than A Secret ของฉันนอนนิ่งอยู่บนพื้นฉัน...ไม่ได้แตะต้องมันมานานแค่ไหนแล้วนะ นานเท่าไหร่แล้วที่การคิดถึงเขาไม่ได้ทำให้ฉันเจ็บปวดตรงกันข้ามมันกลับทำให้ฉันโหยหา เพราะเมื่อก้มลงลูบหน้าท้องตัวเอง ฉันพลันถามตัวเองว่าลูกจะหน้าตาเหมือนใครระหว่างฉัน...กับเขา“เสี่ยวหลิว”นั่นเสียงของป้ายวี่ วันนี้เรานัดกันจะไปโรงพยาบาล ป้ายวี่ปิดร้านเพื่อไปเป็นเพื่อนฉัน ทั้งที่ฉันย้ำแล้วว่าไปเองได้ ถึงอย่างนั้นป้ายวี่ก็ยังไม่ยอมเพราะบอกว่ากังวลสารพัดแม้จะเกรงใจแต่ฉันกลับรู้สึกอบอุ่น ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาลฉันจะตื่นเต้นและหวาดกลัวสารพัด มีป้ายวี่อยู่ด้วยฉันก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกฉันหยิบบันทึกสีเทาขึ้นวางบนโต๊ะหัวเตียง กะว่ากลับมาค่อยเก็บเข้าที่ แต่กว่าจะนึกขึ้นได้ว่ามันไม่อยู่ที่เดิมก็เป็นในอีกสองวันต่อมาฉันจำได้ว่าวางมันไว้บนโต๊ะในห้อง แต่ค้นจนทั่วกลับไม่เจอ ฉันถามป้ายวี่ด้วยความเกรงใจ กลัวว่านั่นจะทำให้ป้ายวี่คิดว่าฉันไม่พอใจที่มีคนเข้าไปในห้องนอน ในบ้านมีฉันกับป้ายวี่สองคน หากของหายกลัวว่าจะเป็นปัญหา ดังนั้นฉันจึงได้แต่ลองค้นหาอีกครั้งด้วยความไม่สบายใจสามวันต่อมาฉันพบมันบนหลังตู้เสื้อผ้า มองไปรอบห้อง
last updateآخر تحديث : 2026-05-09
اقرأ المزيد

บทที่ 3.5

ฉันเองก็สังหรณ์ใจว่าการออกมาเผชิญโลกภายนอกของฉันครั้งนี้ ทุกอย่างดูราบรื่นเกินไป ไม่แม้แต่จะติดขัดแม้แต่เรื่องที่ฉันท้อง แต่กลับหางานง่ายกว่าตอนที่ยังไม่ท้องเสียอีก!!“เหยียนเสียงหยุดนะ!” คุณนายหลี่ดูมีท่าทีโมโหขึ้นมาแล้ว “แม่เพิ่งมาถึง ยังไม่ได้พูดอะไรกับเขา ลูกคิดว่าแม่จะทำอะไรเขา”“แล้วคุณคิดจะทำอะไรถึงมาที่นี่ละ?”คุณนายหลี่หน้าตึง “ดี...ดีนักนะ หนีไปใช้ชีวิตตัวเองไม่ยอมกลับบ้าน ตอนนี้ยังพาแม่นมออกมาด้วย ป้ายวี่ป้าเองก็เห็นด้วยกับการกระทำของเขาหรือ เด็กคนนี้ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ลูกเต้าเหล่าใครก็ไม่รู้ วันหน้าหากใช้เด็กในท้องต่อรองเพื่อเห็นแก่สมบัติของตระกูลหลี่จะทำยังไง ป้ายวี่แก่ปูนนี้แล้วทำไมยังเลอะเลือนอีก”“พอที!”หลี่เหยียนเสียงดันฉันไปด้านหลัง เขาปะทะคารมกับแม่โดยยืนบังตัวฉันไม่ให้แม่เขาเข้ามาใกล้“ผมเป็นฝ่ายเดินออกมาทั้งยังยืนยันว่าจะไม่รับอะไรจากตระกูลหลี่ อะไรที่ผมจะให้ซีหลิวกับลูก แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่ของตระกูลหลี่ คุณมั่นใจได้”“เหยียนเสียง แกเป็นคนตระกูลหลี่ แก...”“แน่ใจเหรอฮะ” เขาแค่นเสียงสองแขนยังคงโอบตัวฉันไว้เบื้องหลังฉันมองเห็นแค่แผ่นหลังซึ่งบดบังภาพตรงหน้า หูได้ยิ
last updateآخر تحديث : 2026-05-09
اقرأ المزيد

บทที่ 3.6

“ซีหลิว!” เขาดูตกใจมากกว่าตอนที่เห็นแม่ของตัวเองเสียอีก “ป้าครับโทรหาอาเซี่ยทีให้เขาเรียกรถพยาบาลมาด้วย! ซีหลิวรู้สึกยังไงบ้าง เมื่อครู่เขาเอาอะไรแปลกๆ ให้กินหรือเปล่า กินเข้าไปเท่าไหร่”เขาดูลนลานจนฉันขมวดคิ้ว “ฉันยังไม่ได้กินอะไร...” ฉันมองไปยังหลักฐานที่ถูกเขาทำแตกละเอียด “...พวกนั้นอยู่ในบ้านของฉันเอง ฉันรินเอง ยังไม่ได้จิบเลย”“เอ่อ...” ดูเหมือนเขาจะอึ้งไป “แน่ใจนะ”ฉันพยักหน้าก่อนจะถูกพยุงไปนั่งลงที่โซฟา “ป้ายวี่คะ” ฉันเรียกป้ายวี่ที่กำลังจะเดินออกไป “ไม่ต้องไปไหนค่ะ ฉันไม่เป็นอะไร ที่จริงควรเป็นแต่ตอนนี้เหมือนเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว”ป้ายวี่ถอนหายใจออกมา“คุณหนูคะป้าว่า...ป้าทำเอง คุณหนูพาเสี่ยวหลิวไปสงบจิตสงบใจ เอ่อ หมายถึงไปคุยกันที่บ้านโน้นก่อนดีมั้ย”บ้านโน้นที่ว่าคงหมายถึงบ้านเช่าหลังข้างๆ และฉันก็เดาไม่ผิด ตลอดเวลาที่ฉันอยู่ที่หางโจว ไม่สิ นับจากวันนั้นที่ออกจากงาน หลี่เหยียนเสียงก็รู้แล้วว่าฉันท้อง ฉันเดาว่าเขาน่าจะทำตัวเป็นสต็อคเกอร์มานานแล้วฉันยังคงมีท่าทีเยือกเย็นเมื่อเดินเข้าไปในบ้านเช่าอีกหลัง แต่ความเยือกเย็นก็มาพังทลาย เพราะการตบแต่งที่เหมือนกันราวกับแกะฉันหมายความ
last updateآخر تحديث : 2026-05-10
اقرأ المزيد
السابق
123
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status