《ทัณฑ์แค้นแสนเสน่หา》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

เมื่อคืนที่ผ่านมาทอปัดแทบนอนไม่หลับเพราะเธอถูกล่ามเอาไว้ในกระท่อม ส่วนธาวินนอนเฝ้าอยู่ข้างนอกไม่ยอมไปไหนเลย จวบจนกระทั่งตอนเช้าเธอเพิ่งจะผล็อยหลับไป แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะถูกน้ำเย็น ๆ สาดเข้าที่ใบหน้า ไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหนหากแต่เป็นธาวินนั่นเอง            ตื่นขึ้นมาแทนที่จะได้กินข้าวเหมือนตอนที่อยู่บ้าน ทว่าเธอกลับถูกบังคับให้หุงข้าวและทำกับข้าว ทั้งชีวิตเธอไม่เคยจับตะหลิวเข้าครัว แม้แต่ข้าวก็ไม่เคยหุงเพราะทุกอย่างล้วนเป็นฝีมือของแม่บ้านทั้งนั้น แล้วอย่างนี้เธอจะทำได้อย่างไร            “ข้าวก็หุงไม่เป็น แล้วอย่างนี้จะทำมาหาแดกอะไรห๊ะ!” ธาวินตะคอกใส่หน้าเสียงดังเมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง ทั้งที่เขาเตรียมเครื่องครัวและวัตถุดิบไว้ให้หมดแล้ว ใจจริงอยากจะปล่อยให้อดข้าวตายไปเลยแต่ทำอย่างนั้นมันคงหมดสนุก เพราะอยากให้เธอมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงจะได้ทรมานได้นาน ๆ       

เย็นวันนั้นธาวินกลับมาพร้อมกับข้าวกล่อง นับว่าเป็นอาหารมื้อพิเศษสำหรับทอปัด หากเป็นแต่ก่อนเธอแทบไม่ชายตาแลอาหารตามสั่งข้างทาง เพราะชีวิตของเธอมีความสุขสบายอยู่ในชนชั้นมีอันจะกิน จึงแทบไม่มีโอกาสได้มาใช้ชีวิตติดดินอย่างนี้            ที่ระเบียงหน้ากระท่อมหลังเล็ก ๆ มีตะเกียงเจ้าพายุกำลังให้แสงสว่าง ลมเย็น ๆ พัดผ่านทำให้รู้สึกสบายตัว ทอปัดนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยจนลืมไปว่ามีใครบางคนกำลังนั่งมองอยู่ เงยขึ้นมาอีกทีก็เห็นสีหน้าอันมีเล่ห์เหลี่ยมราวกับมีแผนร้ายในความคิด ทำให้เจ้าหล่อนกินข้าวไม่อร่อยขึ้นมาทันที            “มองหน้าทำไม? รู้ไหมว่าฉันกินข้าวไม่ลง”            “กินไม่ลงเพราะอิ่มแล้วใช่ไหมล่ะ วันนี้ฉันไม่อยู่เธอคิดจะหนีรึเปล่า”            “เปล่านะ ฉันไม่คิดหนีเลย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยจริง ๆ” สีหน

“รู้แล้ว! ถ้าไอ้นั่นของนายโดนเล่นงานก็จะทำอะไรฉันไม่ได้” รอยยิ้มร้ายกาจฉายขึ้นมาประดับดวงหน้าสวย ปิดเปลือกตาลง สูดอากาศเข้าปอดจนสุดเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะทุ่มน้ำหนักลงไปที่กลางกายของธาวิน            กึก!            มือของเธอเลื่อนลงยังไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำก็ถูกจับเอาไว้เสียก่อน เปลือกตาสวยเบิกโพลงภาพที่เห็นตรงหน้าคือรอยยิ้มอันร้ายกาจของคนที่นอนอยู่ มือใหญ่จับข้อมือของเธอเอาไว้แน่น            “นี่นายยังไม่หลับเหรอ!”            “บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้โง่! ยัยตัวร้าย!”            ธาวินกระชากร่างบอบบางให้ล้มลงมาก่อนจะตรึงแขนทั้งสองข้างไว้บนพื้น จ้องมองดวงหน้าสวยอย่างหื่นกระหาย ทำเอาเจ้าหล่อนขนลุกชันด้วยความกลัว พยายามบิดข้อมือแต่ไม่เป็นผลเพร

          ความจริงที่ได้รับรู้ทำให้ทอปัดอยู่ในโหมดซึมเศร้ามาตลอดสามวันที่ผ่านมา ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าธนาจะฆ่าตัวตายเพราะตนเป็นต้นเหตุ นึกถึงวันนั้นทีไรก็ทำให้น้ำตาร่วง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา หากย้อนเวลากลับไปได้คงจะคบกับธนาให้มันรู้แล้วรู้รอดจะได้ไม่ต้องมีวันนี้ วันที่พี่ชายของเพื่อนสนิทจับตัวเธอมาแก้แค้นอย่างนี้            แม้จะรู้สึกเจ็บปวดกับการต้องเสียพรหมจรรย์ให้กับธาวินไปแล้ว แต่เธอไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นการสูญเสียทุกอย่างในชีวิต คิดเพียงแค่ว่ามันคือเซ็กซ์เท่านั้น เธอคิดอย่างนั้นเพื่อความสบายใจ จะได้ไม่ต้องรู้สึกเครียดกับการต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้            ช่วงสามวันมานี้ธาวินไม่ได้ดุด่าว่ากล่าวเธอเหมือนแต่ก่อน เขารู้ว่าเธอกำลังเสียใจจึงปล่อยให้อยู่เพียงลำพังโดยไม่ล่ามโซ่แล้ว หากทว่าทอปัดไม่มีกะจิตกะใจจะดิ้นรนหาทางหนีไปไหน เธออยากอยู่ที่นี่เพื่อชดใช้ความผิดแม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใ

            เมื่อได้ยินว่ามีรางวัลจะให้เด็ก ๆ ทั้งสามก็หูผึ่งเบิกตาโพลงด้วยความสนใจ            “ตกลง!”            ทั้งสามประสานเสียงอย่างพร้อมเพรียง สร้างรอยยิ้มประดับใบหน้าสวยอีกครั้งหลังจากไม่ได้มีเรื่องให้รู้สึกมีความสุขมานาน อย่างน้อยก็ยังพอมีเพื่อนคุยเพื่อนเล่นในระหว่างอยู่ที่นี่            เมื่อได้รับความไว้วางใจจากเด็ก ๆ แล้วทอปัดก็เดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชาวเลที่มีจำนวนหลายสิบครัวเรือน มีอาชีพหลักคือออกเรือหาสัตว์ทะเลเพื่อส่งขายให้กับโรงแรมในเครือของธาวินเป็นหลัก ตอนมาซื้อเกาะในช่วงแรก ๆ ธาวินก็มีปัญหากับคนที่เคยอยู่มาก่อน แต่เจ้าตัวเอาความจริงใจเข้าสู้สัญญาว่าจะดูแลทุกคนเป็นอย่างดี จะสร้างอาชีพให้ทุกคนมีรายได้ และที่สำคัญจะไม่ไล่ออกไปจากเกาะแห่งนี้ เมื่อทุกคนพอใจในข้อเสนอก็ยอมรับและอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขมาโดยตลอด