《ทัณฑ์แค้นแสนเสน่หา》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

การใช้ชีวิตในเกาะมินตาของทอปัดผ่านไปนานถึงสองสัปดาห์แล้ว ตั้งแต่ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนหลังใหญ่ของธาวินก็รู้สึกคลายความกลัวและคิดถึงทางบ้านลงไปได้เยอะ ยังโชคดีที่มีสามสหายคอยอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงา ตั้งแต่นั้นมาดูเหมือนว่าทอปัดจะกลายเป็นหัวโจกใหญ่ของแก๊งไปเสียแล้ว แต่ละวันเด็ก ๆ เหล่านั้นมักจะมาหาเธอถึงเรือน บางครั้งก็พาเที่ยวไปทั่วทั้งเกาะจนแทบไม่มีเวลาว่างเว้น            “เด็ก ๆ จ๊ะ มานี่เร็ว”            ทอปัดกวักมือเรียกเด็ก ๆ ทั้งสามซึ่งกำลังปีนป่ายต้นไม้เล่นอย่างสนุกสนานริมชายหาด ส่วนเธอนั่งอยู่บนเสื่อพร้อมกับอาหารและเครื่องดื่มที่เตรียมมาด้วย เมื่อปรับตัวได้ก็รู้สึกว่าการอยู่บนเกาะแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรเว้นก็แต่ได้อยู่ใกล้นายหัวใจร้ายคนนั้น            “มีอะไรเหรอจ๊ะนายหญิง” เด็กหญิงฟาดีเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก ส่วนคนอื่น ๆ นั่งคุกเข่าล้อมวงก

“อื้อ พอได้แล้ว กลางวันแสก ๆ นะคุณ”            “กลางวันหรือกลางคืนหากฉันต้องการเธอก็ต้องยอม”            “ฉันไม่ใช่ที่ระบายความใคร่ของคุณนะ”            “งั้นเหรอ...ไม่ใช่งั้นเหรอ” ธาวินส่งเสียงอันแหบพร่า สายตาอันหื่นกระจาย มือที่ลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังขาวเนียนปลดตะขอบราสีสวยอย่างเย้ยหยัน ดึงมันออกมาจากเรือนร่างขาวสวย ก่อนใช้มือใหญ่กอบกุมก้อนเนื้อทั้งสองอย่างนุ่มนวล บีบเคล้นอย่างเนิบนาบค่อยเป็นค่อยไปราวกับต้องการปลุกเร้าความกำหนัดของเจ้าหล่อน            “ยะ...อย่า” แม้ปากจะเอ่ยห้ามทว่าเจ้าตัวกลับยืนตัวสั่นคล้ายกำลังหักห้ามความต้องการของตนอย่างทรมานเป็นที่สุด            “อย่าหยุดใช่ไหมล่ะ หึ ๆ” &

“อ่าห์ เสียวสุด ๆ คงชอบมากสินะถึงได้ตอดแน่นขนาดนี้”            ธาวินเอ่ยปากแซวขณะมองสีหน้าอันเหยเกของเจ้าหล่อน ทำเอาทอปัดไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขา เอียงหน้าอันแดงก่ำมองไปทางอื่น พยายามขบริมฝีปากล่างเอาไว้เพื่อไม่ให้ส่งเสียงเสียวออกไป            กำลังสนุกอย่างสุดเหวี่ยงอยู่แท้ ๆ ทว่าธาวินกลับอุ้มเธอขึ้นอย่างปุบปับในท่าลิงอุ้มแตง จับร่างเล็กกระแทกกระทั้นอย่างสุดแรงเกิด มือเรียวต้องคล้องคอหนาเอาไว้แน่น มิอาจกลั้นเสียงเอาไว้ได้ ทอปัดร้องครางแข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังถี่ ๆ            “อ๊ะ ๆ ๆ เบา ๆ ค่ะ เสียว”            “ชอบไหม”            “ชะ ชอบค่ะ”           

“ไม่อยากรู้เหรอว่าผู้หญิงในรูปนี้เป็นใคร”“ไม่อยากรู้”“แต่ฉันจะบอก เธอชื่อพาฝัน เป็นแฟนฉันเอง”“ฉันจำเป็นต้องรู้ไหม” รู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อรู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว แล้วตัวเธอล่ะเป็นตัวอะไร แค่ของเล่นอย่างนั้นหรือ มันน่าละอายใจเหลือเกิน รู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงโคมเขียวไร้ค่าไร้ราคา“จำเป็น เพราะตอนนี้เธอเป็นเมียคนปัจจุบันของฉันแล้ว”“ฉันไม่ยอมรับ ก็แค่คู่นอนของคุณเท่านั้น ไม่ได้มีความสำคัญอะไร หากเธอรู้เรื่องนี้เข้าเธอจะเสียใจมากแค่ไหนรู้ไหม เพราะฉะนั้นคุณควรจะปล่อยฉันไปก่อนที่แฟนคุณจะรู้เรื่อง”“ไม่จำเป็นแล้ว เพราะเธอไม่ได้อยู่ในโลกใบนี้แล้ว”ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกเห็นใจอีกฝ่าย สังเกตจากแววตาก็พอจะเห็นว่าเขาเศร้าใจมากที่ต้องพูดเรื่องนี้อีก ถึงจะเห็นใจแต่คงไม่แสดงออกให้เขาได้ใจหรอก คนพรรค์นั้นมีหัวใจเหมือนคนอื่นด้วยหรือ“ฉัน...เสียใจด้วย แต่ถึงยังไงคุณก็ไม่ควรทำกับฉันอย่างนี้ หากวิญญาณของเธอรับรู้คงจะผิดหวังในตัวคุณมาก”

หลังจากเสร็จสิ้นกิจกามฉบับเร่งด่วนแล้ว ธาวินก็ขับรถพาเจ้าหล่อนขึ้นมายังยอดเขาจุดสูงที่สุดของเกาะแห่งนี้ ทอปัดเคยมองดูจากเบื้องล่างและเคยคิดอยากจะขึ้นมาชมทัศนียภาพอันงดงามของที่นี่แต่กลับยังไม่มีโอกาส บัดนี้เขาพามาแล้วจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษความสดใสร่าเริงของทอปัดที่แสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติในระหว่างนั่งรถ ทำให้ธาวินอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ หากสังเกตดี ๆ แล้วก็พบว่าเธอผู้นี้มีเสน่ห์ชวนหลงใหล แม้ว่าเขาจะมีอคติบังตาและใจแต่ก็มิอาจอดกลั้นความรู้สึกเหล่านี้ได้ เป็นเช่นนี้แล้วก็คิดว่าน้องชายคงตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น เป็นเหตุให้ต้องตัดสินใจปลิดชีพตัวเองเมื่อล้อรถหยุดหมุนแล้วคนขับก็หันไปมองคนที่นั่งข้างกัน ความงดงามของทอปัดสะท้อนเข้ามาในกรอบแว่นสีชาซึ่งกำลังสวมใส่อำพรางสายตาที่กำลังจ้องมอง เมื่อรู้ตัวทอปัดก็แยกเขี้ยวใส่ ทำหน้าไม่สบอารมณ์“ลงไปสิ”“ไม่บอกก็จะลงไปอยู่แล้ว”เจ้าหล่อนพูดประชดประชันแล้วเปิดประตูรถลงไป ยืนบิดขี้เกียจไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสาย ก่อนสูดกลิ่นอายของท้องทะเลเบื้องหน้าอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ลมเย็นพัดผ่านผิวกายจนรู้สึ