ทัณฑ์แค้นแสนเสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

            จิราภานำทีมเพื่อนสาวกลับไปที่เรือนใหญ่ เหลือเพียงสามสาวชาวเกาะที่ยืนแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ สายตาที่มองเจ้าหล่อนทั้งสามนั้นเต็มไปด้วยความสะใจที่หลงกลเข้าให้แล้ว            “ฉันเพิ่งรู้ว่าคนเมืองกรุงโง่แต่อวดฉลาดซะจริง ๆ เป็นเครื่องมือให้ฉันกำจัดยัยทอปัดออกไปจากเกาะนี้ได้”            “จริงด้วยแก โคตรโง่” เพื่อนสาวอีกคนกล่าวสมทบ            “แล้วจะเอายังไงต่อกับนายหัวดี”            “ปล่อยไว้ก่อน ตอนนี้กำลังเสียใจอยู่ รอให้อารมณ์เย็นลงแล้วฉันจะเข้าหานายหัวเอง ไม่เกินเดือนรับรองฉันจะได้เป็นเมียนายหัวแน่” เธอกล่าวแล้วก็ยิ้มมุมปาก ตาก็มองไปยังท่าเรือที่ตอนนี้กำลังมีเรือของทางตำรวจน้ำเทียบฝั่งเพื่อมารอรับทอปัดนั่นเอง &nb

“เรียนรู้กันไว้ก็ไม่เสียหลายนี่นา” คนเป็นแม่ยังคงไม่ยอมหยุด            “ไม่เอาแล้วไม่พูดเรื่องนี้ กลับมาคราวนี้ปัดขอโฟกัสเรื่องเรียนอย่างเดียวดีกว่าค่ะ ปัดขอตัวไปพักผ่อนนะคะ”            เธอเดินเลี่ยงท่านทั้งสองออกมาเพื่อจะขึ้นไปยังห้องนอนที่สุดแสนจะคิดถึง เตียงนุ่ม ๆ ที่รอคอยการกลับมาของเธอมาเสียนานบัดนี้คงได้พบกันสมใจอยากแล้ว เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเธอก็รู้สึกหน้ามืด โลกทั้งใบมันโคลงเคลงอย่างกะทันหันจนต้องชะงักฝีเท้า ยกมือขึ้นมาคลึงที่ขมับซ้ายเพื่อตั้งสติ            “ปัดเป็นอะไรหรือเปล่าลูก”            “...”            “ว้าย! ยัยปัดลูกแม่!!!”          &nbs

หลังจากรู้ข่าวว่าธนาได้เสียชีวิตลงโดยการปลิดชีพตัวเองก็ทำให้แพรวาเกิดความไม่สบายใจ เธอตัดสินใจมาที่เกาะมินตาเพื่อพบกับธาวินทั้งที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน อยากรู้ความจริงว่าธนาคิดสั้นจริงหรือไม่ แล้วเหตุผลที่คิดสั้นคือเรื่องใด ทั้งที่ในใจของตนมีคำตอบอยู่แล้วก็ตามที            การมาเยือนเกาะแห่งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต โชคดีที่เธอมีญาติเป็นเจ้าของบริษัทเรือโดยสารจึงขอให้มาส่งที่เกาะมินตาแห่งนี้ และตอนนี้เรือก็ใกล้จะเทียบท่าแล้ว มือเรียวที่ประสานกันเย็นเฉียบด้วยความรู้สึกตื่นเต้น นึกถึงภาพแห่งความทรงจำในอดีต ในตอนนั้นที่เธอไปแข่งทักษะทางวิชาการที่โรงเรียนชื่อดังของจังหวัดสงขลา เธอเป็นนางรำของโรงเรียน ส่วนธนาอยู่ในทีมนักดนตรี เมื่อมีโอกาสได้ทำงานร่วมกันบ่อยครั้งก็ทำให้เขาและเธอเกิดความพึงพอใจซึ่งกันและกัน            นานวันเข้าก็เริ่มสนิทกันในฐานะเพื่อนและพัฒนามาเป็นคนรัก  หากทว่าเรื่องนี้ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งเพื่อนสนิทในโรงเรียน ความลับนี้ถูกปกปิดมานานจนกระทั่งเ

“โธ่ธนา ไม่น่าทำอย่างนี้เลยจริง ๆ”            “ไม่ต้องแสร้งทำเป็นจะร้องไห้หรอก รู้ความจริงแล้วก็กลับไปซะ”            “แล้วยัยปัดมาอยู่ที่เกาะนี้ได้ยังไงคะ ในเมื่อยัยปัดไม่เคยรู้จักเกาะนี้เลย คุณทำอะไรปัดหรือเปล่า”            ธาวินยิ้มมุมปากราวกับซาตานร้ายก่อนเอ่ยว่า “ก็ไปถามเพื่อนคุณสิ!”            ในตอนนั้นจิราภาก็เดินมาเห็นคนทั้งสองกำลังนั่งสนทนากันจึงเกิดความไม่พอใจ เพราะไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ในเกาะมาก่อน คิดเองไปว่านี่คือเด็กคนใหม่ของธาวิน เดินปรี่เข้ามากระชากตัวแล้วตบหน้าฉาดใหญ่ แพรวาอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก            “คุณบ้าไปแล้วเหรอภา!”      &n

กลับมาถึงบ้านก็ค่ำมืดแล้ว ทอปัดเดินเข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดี ไฟทุกดวงถูกเปิดจนสว่างไปทั้งบ้านเหมือนเช่นทุกวัน หากทว่าวันนี้กลับมีบางอย่างผิดแปลกไปเพราะมีแขกมาเยือนนั่นเอง แขกคนที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นปกรณ์ เขาเดินทางขึ้นมาสัมมนาในกรุงเทพและตั้งใจจะแวะมาทานข้าวตามคำเชิญของฉัตรดาราและภาสพล            “อ้าวผู้กอง สวัสดีค่ะ” เมื่อเห็นผู้มาใหม่ก็ยกมือไหว้ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ            “สวัสดีครับคุณทอปัด”            “ไปยังไงมายังไงคะเนี่ย ไม่เห็นบอกกันก่อนเลยไม่งั้นจะให้ป้าศรีทำกับข้าวมื้อพิเศษไว้รอ”            “เรื่องนี้ไม่มีปัญหาจ้ะเพราะพ่อกับแม่จัดการเรียบร้อยแล้ว” ฉัตรดาราเอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ราวกับว่ากำลังจะมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น นั่นยิ่งทำให้ทอปัดสงสัยเข้าไปใ