《ทัณฑ์แค้นแสนเสน่หา》全部章節：第 51 章 - 第 55 章

            “ทอปัดเป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหม”            “ฉันไม่มีวันตายง่าย ๆ หรอก ออกไปให้ห่างจากตัวฉัน พาคนของคุณออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ฉันเกลียดพวกคุณทุกคน ฮือ ๆ” เธอพยายามผลักตัวธาวินออกไปแต่ดูเหมือนว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดทำให้เธอไม่สมดังปรารถนา            “ฉันขอโทษ”            “ฉันไม่มีวันอภัยให้คุณ ต่อให้ตายก็ไม่มีวันอภัยให้เด็ดขาด! ออกไป!! ออกไปเดี๋ยวนี้”            “ได้ยินไหมวิน นังนั่นมันเกลียดคุณมากขนาดไหน ออกไปกับภา ปล่อยให้มันตายอยู่ตรงนี้ล่ะ” จิราภาลุกขึ้นได้แล้วก็พยายามดึงตัวธาวินออกมา หากทว่าชายหนุ่มยังคงนั่งกอดร่างของทอปัดเอาไว้ด้วยความหวงแหน ถลึงตามองจิราภาด้วยความโกรธแค้นที่ทำให้ทอปัดต้องเจ็บตัว&nb

ในที่สุดทอปัดก็กลับสู่อ้อมกอดของครอบครัวอีกครั้ง ปกรณ์พาเธอมาส่งถึงบ้านโดยสวัสดิภาพอย่างที่สัญญาไว้ มันเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขมากเหลือเกิน ผู้เป็นบิดามารดาเกิดความฉงนเมื่อเห็นท่าทีของลูกสาวคล้ายกับผ่านเรื่องราวอันสุดแสนเลวร้ายมาเสียอย่างนั้น ปกติจะไม่ร้องไห้ร้องห่มด้วยความดีใจถึงเพียงนี้ทอปัดได้แนะนำให้บิดามารดารู้จักกับปกรณ์ในฐานะคนที่ช่วยเหลือชีวิตระหว่างที่เธอถูกโจรปล้นในระหว่างเดินทางกลับ เขาเข้ามาช่วยและอาสามาส่งถึงบ้าน นั่นคือละครที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อทำท่านทั้งสองสบายใจ            “ต้องขอบคุณผู้กองปกรณ์มาก ๆ เลยนะคะที่ช่วยเหลือยัยปัดของเรากลับบ้านได้อย่างปลอดภัย ไม่รู้จะตอบแทนยังไงนอกจากคำว่าขอบคุณ หากมีโอกาสได้มากรุงเทพอย่างลืมแวะมาทานข้าวที่บ้านนี้ได้ตลอดเลยนะคะ” ฉัตรดาราเอ่ยกับแขกเพียงหนึ่งเดียวที่นั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะทานข้าว            ครอบครัวของทอปัดมีสมาชิกเพียงสามคนเท่านั้น เธอเป็นลูกสาวคนเดียวและ

เมื่อผู้เป็นพ่อสัญญาแล้วทอปัดก็พยายามตั้งสติอีกครั้ง เธอจะเล่าความจริงทั้งหมดให้ท่านทั้งสองฟังอย่างไม่มีหมกเม็ด ให้ท่านได้รับรู้เรื่องทุกอย่างที่ประสบพบเจอมา ทอปัดเล่าเรื่องให้ท่านทั้งสองฟังพร้อมทั้งน้ำตาจนจบ            เมื่อได้รับรู้สิ่งที่ลูกสาวถูกกระทำอย่างไม่ยุติธรรมภาสพลก็กำหมัดจนสั่น ภายในใจเคืองแค้นธาวินอย่างที่สุด เขารับปากเพื่อให้ลูกสาวสบายใจแต่จะไม่มีวันยอมให้อภัยผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด หากมีโอกาสรับรองว่ามันจะต้องเจ็บปวดและสูญเสียยิ่งกว่าลูกสาวของเขาเป็นร้อยเท่าพันเท่า            “โธ่ ลูกสาวของแม่ ทำไมต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ด้วย” ฉัตรดารากล่าวพร้อมทั้งน้ำตา สวมกอดลูกสาวไว้อย่างแนบแน่นด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ            “ปัดผิดเองค่ะแม่ที่เผลอตัวเผลอใจให้เขา แต่หลังจากนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ปัดจะลืมเขาให้ได้ ฮือ...”       &n