All Chapters of ทัณฑ์แค้นแสนเสน่หา: Chapter 71 - Chapter 80

            ดวงตาอันใสซื่อเบิกโพลงเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังเดินตรงมาหา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาอันเกรี้ยวกราดเมื่อพบว่าตอนนี้ชายผู้นั้นเดินมานั่งลงเก้าอี้ตัวเดิมที่แพรวาเคยนั่งอย่างถือวิสาสะ            “นี่คุณ! มานั่งทำไมตรงนี้ ไม่มีมารยาทเอาซะเลย”            ทอปัดรีบออกปากไล่เมื่อเห็นว่าธาวินเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เหมือนตั้งใจมาเพื่อยั่วโมโหเธอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำให้ทอปัดยิ่งหมั่นไส้เข้าไปใหญ่ เธอรู้สึกราวกับว่าตอนนี้ธาวินสะกดรอยตามอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนนี้ก็ไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องบังเอิญ            “ขอนั่งด้วยคนนะ กำลังหิวพอดีเลย” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสนั่นเพราะเมื่อครู่ได้ไปจดทะเบียนหย่ากับจิราภามาแล้ว รู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้กลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้ง และการมาที่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเพราะเจ้าตัวได้โทรถามแพรวาว่า

            “แล้วไง! เราจะทำยังไงกับไขมุกมันก็เป็นเรื่องภายในครอบครัวเรา เกมนี้คุณเป็นคนเริ่มก่อนเองนะ หากคุณไม่จับตัวฉันไปที่เกาะนั่นเรื่องมันคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก!” กล่าวแล้วก็จะเดินกลับไปที่รถ            หากทว่าธาวินได้รั้งข้อมือดึงตัวเข้ามาสวมกอดไว้อย่างแนบแน่น ทอปัดยืนนิ่งคล้ายกับถูกมนตร์สะกด ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ข้างใบหู ไม่เคยเห็นธาวินร้องไห้หนักอย่างนี้มาก่อน เหตุใดหัวใจของเธอมันถึงได้เศร้าตามไปด้วยอย่างนี้            “ฉันขอโทษจริง ๆ ตอนที่เสียธนาไปฉันแทบอยากจะตายตามไปด้วย เรามีกันแค่สองพี่น้องเท่านั้น เสียธนาไปก็เหมือนเสียอีกครึ่งชีวิต มันยากที่จะทำให้หัวใจมันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ในกระเป๋าสตางค์ของธนามีรูปเธออยู่ในนั้น ข้อความที่ธนาส่งมาก่อนตายมันทำให้ฉันคิดว่าเป็นเธอ เป็นเธอที่ปฏิเสธน้องชายฉันจนต้องคิดสั้นกระโดดน้ำตาย แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง  ทำยังไงถึงจะหลุดพ้นจากบ่วงแ

หลายวันต่อมามีสายปริศนาโทรเข้ามาหาทอปัด ตอนแรกก็ลังเลใจเพราะคิดว่าอาจจะเป็นสายของธาวิน แต่ท้ายที่สุดเธอก็ตัดสินใจรับสายเพราะหลังจากนี้จะไม่หนีปัญหาอีกแล้ว จะยืนหยัดและเผชิญหน้ากับความจริงทุกอย่าง            โชคดีที่เธอไม่ปฏิเสธสายนี้เพราะมันคือสายจากเกาะมินตา เป็นสิงโตนั่นเองที่โทรมาหาเพื่อแจ้งข่าวว่าตอนนี้ฟาดีป่วยหนักมาก อยากจะเห็นหน้าเธออีกสักครั้งในชีวิต ทอปัดน้ำตาไหลพรากเพราะเธอลืมไปเลยว่าได้สัญญากับเด็ก ๆ เอาไว้ จนป่านนี้แล้วยังไม่เคยกลับไปที่นั่นอีกเลย            แม้รู้ว่ามันเป็นอะไรที่อึดอัดใจแต่ก็ตัดสินใจเดินทางไปยังเกาะมินตา ลังเลใจว่าจะพาลูกสาวไปด้วยไหม หากแต่พอคิดถึงสิ่งที่ผู้เป็นพ่อกระทำต่อหลานจึงตัดสินใจพาลลิลล์ไปที่นั่นด้วย เพื่อความสบายใจของตัวเอง            การเดินทางไปยังเกาะมินตาครั้งนี้เธอไม่ได้บอกใครเลยนอกจากแพรวา เธอไว้ใจเพื่อนนสนิทคนนี้มากแม้แต่ปกรณ์

            “อย่ามาทำเป็นพูดว่ารักหน่อยเลย คนรักกันไม่ทำอย่างนี้หรอก”            “สงสัยอยากโดนอุ้ม”            พูดแล้วก็ทำทันที ทอปัดถูกเขาอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาวพาเดินไปยังสะพานไม่ซึ่งถูกสร้างยื่นเข้าไปในผืนทะเล มันถูกปิดตายเอาไว้ตั้งแต่วันที่ธนาเสียชีวิต แม้กระทั่งธาวินเองก็ไม่เคยย่างกรายมาเพราะเห็นทีไรมักจะคิดถึงน้องชายและน้ำตาไหลทุกครั้งร่ำไป            “ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!”            บัดนี้ธาวินยอมปล่อยตัวเธอลงอย่างว่าง่าย เจ้าหล่อนเดินออกห่างจากเขาคล้ายกับรังเกียจเต็มทน ก่อนทอดสายตามองยังสะพานอันงดงามนั้นด้วยความรู้สึกสนใจ เธอเคยเห็นมันก็จริงแต่ไม่กล้ามาเพราะเด็ก ๆ บอกว่านายหัวห้ามให้ใครเข้ามาที่นี่อีก     

บัดนี้ทอปัดมีโอกาสอยู่กับปกรณ์เพียงลำพังใต้ร่มไม้ริมชายหาด ทั้งคู่นั่งชันเข่าฟังเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่ง ทอดสายตามองไปยังโค้งฟ้าสีครามอย่างรู้สึกผ่อนคลาย หากทว่าภายในใจมีคำพูดนับหมื่นล้านที่อยากจะเอื้อนเอ่ยกับคนที่นั่งข้าง ๆ เสียงสะอื้นไห้ของทอปัดทำให้ชายชาติทหารอย่างปกรณ์ต้องหันไปมองอย่างรู้สึกเป็นห่วง            “ระบายมันออกมาเถอะพี่จะรับฟังทุกอย่าง ขอแค่ปัดรู้สึกสบายใจขึ้น”            “ปัดขอโทษที่มาเกาะนี้โดยไม่ได้บอกพี่ปกรณ์นะคะ ปัดแค่อยากพาลูกมาเจอกับพ่อของแก ไม่อยากให้ไข่มุกเกลียดพ่อตัวเอง”            “พี่เข้าใจ ปัดทำถูกต้องแล้ว พ่อกับลูกยังไงก็ตัดกันไม่ขาด แล้วปัดล่ะตัดนายหัวขาดหรือยัง” สีหน้าคนถามไร้ซึ่งความอคติ รอยยิ้มอันจริงใจนั้นทำให้ทอปัดรู้สึกอุ่นใจทุกครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน      &