All Chapters of พี่แทน แซ่บมาก!: Chapter 81 - Chapter 90

ในเวลาที่ริษากำลังคิดหาคำโต้คืนยุภา ภากรที่เพิ่งกลับบ้านมาก็ได้เดินมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของบิดา สองมือเขาหอบดอกไม้ช่อโตที่สรรหามาเพื่อริษา แต่ความตื่นเต้นยินดีเริ่มจางหาย เมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังทะเลาะกัน ประตูที่ปิดไม่สนิททำให้เขาได้ยินเสียงคนข้างในชัดเจน เขาตั้งท่าจะเปิดเข้าไปเพราะรู้ว่าริษาอยู่ข้างใน แต่วาจาของหล่อน ทำให้เขาต้องยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่อาจไหวติง หากเป็นไปได้ก็อยากกลั้นหายใจให้นานที่สุด เพื่อจะได้ฟังถ้อยวาจาของริษาให้ชัดๆ เพื่อจะได้รับรู้ความรู้สึกที่น่าสงสารของหล่อนให้เต็มหัวใจ“เงินทองหรือคะ เงินทองอะไรกัน สิบปีที่ผ่านมา แค่แหวนสักวง ดอกไม้สักดอก เขายังไม่เคยซื้อให้หนูเลย”“ไม่จริง!” ยุภาเถียง“จริงสิคะ แต่หนูไม่เคยเรียกร้องอะไรหรอกนะ ไม่เคยโกรธเขาด้วย เพราะอะไรรู้ไหม เพราะหนูเข้าใจเขา จะซื้ออะไรให้หนูที เขาก็คงลำบากใจ จะซื้อของฝากมาให้ เขาก็กลัวว่าแม่เขารู้เข้าจะเสียใจยังไงละคะ”ชนะชัยถึงกับอึ้งเมื่อได้ฟังสิ่งที่สาวเจ้าเอ่ยอ้างมา สิบปีที่ผ่านมา ริษาไม่เคยได้อะไรจากภากรจริงหรือ แม่หนูนี่ทนได้อย่

“ขอโทษที่ไม่เคยพูดอะไรให้มันชัดเจน แต่ว่า...คำว่าของเล่นนี่ขอได้ไหม อยู่ด้วยกันมาสิบปีเรียกว่าของเล่นเหรอ ฉันเคยมีคนอื่นหรือไง เคยมีผู้หญิงคนอื่นให้ริษาต้องทุกข์ใจหรือเปล่า ไม่เลย...ไม่เคยเลยสักครั้ง มีแต่ตัวเองกับไอ้พี่อธิปนั่น ที่ยังติดต่อกันให้ฉันรำคาญ”“ทำไมต้องดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย”พอถูกว่าภากรก็เงียบเสีย ก่อนจะดึงมือบางของริษามากุมไว้ เขาเปิดกล่องแหวนแทนใจ หยิบมาบรรจงสวมให้หล่อนที่นิ้วนางข้างซ้าย แล้วดึงร่างริษาเข้าใกล้ยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสองดวงสานสบกันเนิ่นนาน ยามที่ไรผมไหลมาระรานพวงแก้มของริษา ภากรก็ปัดมันไปทัดหูให้สาวเจ้าดิบดี“รักริษามากเลยรู้ไหม รักมากกว่าสิบปี รัก...ตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าผู้ชายคนนี้ รักผู้หญิงเป็น”ริษาอมยิ้มทั้งน้ำตา วาจาอ่อนหวานได้ยินแล้วช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน“ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเลย ฉันเอาแต่ใจและเห็นแก่ตัว กระทั่งมาถึงตอนนี้ ฉันก็ยังอยากรั้งริษาเอาไว้ด้วยความเห็นแก่ตัวของฉัน ฉันคงได้ตายจริงๆ ถ้ามาห้องนี้แล้วเจอเพียงความว่างเปล่า เวลาเศร้าใครจะปลอบฉัน เวลามีควา

 ........... พอมื้อค่ำผ่านพ้นไป ก็ถึงเวลาแห่งความอึดอัดใจที่เฝ้ารอ ภากรไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่จะทำอย่างไรได้ มารดาที่เคารพไม่ปรารถนาให้ภรรยาของเขาอยู่ในบ้านนี่นา“ผมกับริษา จะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกครับ” ภากรแจ้งกับครอบครัวสองสามีภรรยาต่างตกใจที่ได้ฟัง ฝ่ายสามีถึงกับตีหน้ายุ่งใส่ภรรยาทีเดียว“ไงล่ะ สมใจคุณไหม ลูกจะหนีไปอยู่ข้างนอกอีกคนแล้ว”“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย!”ยุภาแก้ต่าง ในขณะที่หนุ่มน้อยสไมล์ จากที่นั่งกินไอสกรีมถ้วยโปรดก็ต้องวางช้อนลงอย่างสะเทือนใจ“ไปไหนกันครับ จะไม่อยู่ที่นี่แล้วเหรอ”ริษาใจหายยามได้ยินเสียงคนที่รักเหมือนน้องแท้ๆ เธอดูแลสไมล์มาตั้งแต่เล็ก อีกฝ่ายคงจะใจหายไม่แพ้กัน“พี่จะย้ายไปอยู่กันเอง” ภากรเป็นฝ่ายตอบ“แล้ว...ผมล่ะ ทิ้งผมไว้ที่นี่คนเดียวเหรอ”“ไม่ได้ทิ้งจ้ะ พี่ไม่ได้ทิ้ง”ริษารีบแก้ต่าง ใจคอไม่ดีตอนได้ยินเสียงของสไมล์สั่นเครือพิกล“พี่แค่อยากออกไปสร้างครอบครัว

ยุภารีบสูดน้ำมูกเช็ดน้ำตา ราวกับว่าทำอย่างนั้นบุตรสาวจะไม่รู้ไม่เห็น“ก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แล้วนี่มาได้ยังไง ไหนว่าวันนี้จะนอนที่คอนโดฯ”“แหม...คิดถึงแม่ไม่ได้หรือคะ คิดถึงก็มาหานี่ไง”คนเป็นมารดาหันมาหา ผลักร่างยุริญดาให้กลับไปนั่งดีๆ ยามมองลูกที่โตเป็นสาวสมวัยแล้วนึกอยากให้ลูกๆ กลายเป็นเด็กเหมือนเก่า ถึงจะดื้อ จะซน จะทำตัวไร้สาระไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยทำให้พ่อแม่เจ็บช้ำน้ำใจ “เจ้าสไมล์โทรไปฟ้องหนู ว่าที่บ้านมีเรื่อง” “อือ...ดีขึ้นแล้ว เมื่อกี้ก็นั่งกินข้าวด้วยกัน”ยุริญดาฟังถ้อยวาจาที่เอ่ยออกมาด้วยเสียงเนือยๆ แล้วไม่สบายใจ คงดีกว่าหากได้ยินมารดาด่าแวดๆ ท่าทีหงอยๆ เหมือนหญิงชราที่รอคอยความรัก ได้เห็นแล้วหดหู่ใจชอบกล“แม่เป็นยังไงบ้าง อึดอัดหรือเปล่าคะ”ยุภาส่ายหน้า ดวงตาไร้แววสดใส “ไม่รู้สิ แค่...รู้สึกเหมือนถูกหักหลังน่ะ แม่อุปการะเด็กนั่นมาตั้งแต่เล็ก ถึงไม่ค่อยรักใคร่ แต่ก็ไม่คิดว่าวันหนึ่งเด็กคนนั้นจะหักหลังแม่ หล่อนแย่งลูกชายของแม

 น้องสาวตัวแสบของภากรมองผู้ชายสามคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ หนึ่งแฟนเก่าที่เคยทิ้งเธอไป หนึ่งเด็กน้อยหน้าใสที่ช่างน่าเอ็นดู และอีกหนึ่งสามีทางพฤตินัยที่จำใจต้องรับมา ความบันเทิงเริงใจกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว พอๆ กับความวุ่นวายนั่นแหละ เจ้าขุนจัดการรินไวน์ให้เธอทุกครั้งที่มันหมดแก้ว ในขณะที่จิณณ์โบกมือเรียกบริกรมาสั่งอาหารเพิ่ม ส่วนอีกคนนั้นเอาแต่นั่งตีหน้ายักษ์ไม่สบอารมณ์ “ถ้าพี่จะมาทำหน้าหงุดหงิดใส่ฉันละก็ กลับไปเถอะ”“กลับได้ยังไง เดี๋ยวเธอเมา”“เมาฉันก็นั่งแท็กซี่กลับเองได้”“กลับกับเราก็ได้ยุ อยู่คอนโดฯ เดียวกันนี่นา” จิณณ์เอ่ยอาสา แทนไทปรายหางตาคมๆ ไปฟาดฟัดพ่อคนมีน้ำใจไปหนหนึ่ง แต่ยัง ยังไม่สาแก่ใจ “ถ้าดื่มไวน์ไปเป็นแก้วก็น่าจะรู้สิว่าไม่ควรขับรถ”จิณณ์ไม่อาจโต้เถียง เขายกมือยอมแพ้แล้วทำเป็นแลหาบริกร “เอ้า...อาหารมาแล้ว” เขายิ้มเมื่ออาหารที่สั่งไว้มาเสิร์ฟ เขาสั่งของกินเล่นที่จำได้ว่าเป็นของโปรดยุริญดา หล่อนยิ้มหวาน ตักอันโน้นอันนี้เข