All Chapters of Shadow of Love เงาแห่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“อืม เพื่อนกลุ่มเดียวกันด้วยนะเท่าที่รู้ เรียนมาด้วยกันจนจบปริญญาตรีเลยละ กว่าเสี่ยวซูจะรู้ว่าถูกแฟนนอกใจและเพื่อนทรยศก็นานพอดู” พูดจบเยว่ฉงก็ถอนหายใจ “จับตาดูไว้นะพี่ขอเข้าไปข้างในหน่อย กะว่าจะหาโอกาสช่วยเสี่ยวซูของเรากันผู้หญิงคนนั้นออกไป ขอไปหยิบกระเป๋าก่อนเผื่อใช้เป็นข้ออ้างปิดร้าน”“ค่ะ” เสี่ยวจิ่นพยักหน้ารับหันกลับไปมองใบหน้าเรียบเฉยของซูฉิงลี่ ก่อนละสายตาไปมองหญิงสาวอีกคน เด็กสาวได้ยินแว่วๆ ว่าซูฉิงลี่เรียกอีกฝ่ายว่า ‘หรั่นฉี’“เดาว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เธอมาเจอฉันที่นี่” ซูฉิงลี่ถามอีกฝ่ายเสียงเรียบ“ฉิงลี่ เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด”“ขอบใจ ฉันถือว่านั่นเป็นคำชม”หรั่นฉียิ้มบาง “ก็ไม่นับว่าเป็นคำตำหนิ เพราะอย่างนี้ฉันถึงเลือกที่จะแย่งเขาไปจากเธอ ฉันรู้ว่าลึกๆ แล้วเธอไม่ได้รักเกาอวี้ อย่างน้อยก็ไม่มากพอเท่าที่ฉันรักเขา”“อ้อ เพราะอย่างนี้เธอเลยแอบทำอะไรลับหลังฉันแทนที่จะกล้าเผชิญหน้ากับความจริง?” ซูฉิงลี่หัวเราะเบาๆ “หรั่นฉี จะว่าไปเธอไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลามาหาฉัน ฉันคิดว่าเธอรู้จักฉันดีพอ อย่างน้อยสามปีที่เป็นเพื่อนกันเธอก็น่าจะเข้าใจ คนอย่

ซูฉิงลี่ตัวแข็งทื่อเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม ในใจสงสัยว่าเขารู้เรื่องของเธอตื้นลึกหนาบางมากแค่ไหน...หรั่นฉีกรีดร้องพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรงเกาอวี้ตกตะลึงพูดไม่ออกได้แต่มองชายหนุ่มแปลกหน้าสลับกับซูฉิงลี่ กระทั่งเลื่อนสายตาไปมองหรั่นฉีที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น“นี่มัน...เรื่องอะไรกัน”“ไม่เห็นเข้าใจยากตรงไหนเลยครับ แฟนของคุณพยายามวางแผนลักพาตัวแฟนเก่าของคุณส่งไปให้ผู้ชายคนอื่น คิดว่า...เรื่องนี้ผิดกฎหมายอย่างแน่นอน”ซูฉิงลี่มองหรั่นฉีที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้นด้วยดวงตาเย็นชา “กลับไปซะ ทั้งสองคน...ลุงของเธอเป็นทนายไม่ใช่หรือไง ฉันว่าหลังจากนี้เธออาจต้องการทนาย อีกอย่าง...ฉันไม่เชื่อว่าลุงของเธอจะไม่เคยพูดหรือเตือนอะไรเธอเกี่ยวกับตัวฉัน ฉันไม่เคยลงมือเล่นงานใคร ไม่ได้หมายความว่าฉันเล่นงานใครไม่เป็น ในเมื่อคิดลงมือเล่นงานฉันก็เตรียมรับผลกรรมต่อจากนี้ได้เลย”“หมายความว่ายังไง พวกเธอ...” เกาอวี้มองแฟนเก่าสลับกับแฟนใหม่ด้วยสายตางุนงง ยิ่งเห็นใบหน้าซีดขาวของหรั่นฉีเขาก็ยิ่งสงสัย เขาไม่เคยคิดเลยว่าหญิงสาวทั้งสองคนจะมีเบื้องหลังอะไรซุกซ่อนที่เขายังไม่รู้ซูฉิงลี่หันไปขอโทษเยว่ฉงและเสี่ยว

เฉิงอวี้มองพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าอย่างจริงจัง เธออายุยี่สิบห้า แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าคนตรงหน้าคล้ายเด็กอายุไม่ถึงยี่สิบ ไม่ว่าคิดอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าทั้งสิ้นตอนแรกเขาค่อนข้างหนักใจเพราะเธอหนีมาไม่บอกกล่าว แต่จากที่เห็นเธอยังคงมีความสามารถในการตั้งรับสถานการณ์ต่างๆ ตรงหน้าได้ดี ไม่แตกตื่น ไม่โวยวาย คิดใคร่ครวญสิ่งที่เห็นก่อนค่อยตัดสินในสิ่งที่เห็นและได้ยิน ไม่อย่างนั้นเรื่องทั้งหมดนี้คงไม่ง่ายอย่างที่เป็นหรือบางทีเธออาจไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบ เพราะหากจะมองในมุมกลับ ตระกูลซูคงต้องกลัวเขาใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ มากกว่าเขาต้องกลัวว่าจะโดนหญิงสาวมัดมือชกถึงอย่างเขาในฐานะที่เป็นผู้ชาย เขาก็อยากจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด“คุณมีอะไรอยากจะถามผมมั้ย”เห็นหญิงสาวเลิกคิ้วมองเขาแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน เฉิงอวี้ถอนหายใจออกมา“ตระกูลเฉิงของผมทำธุรกิจเกี่ยวกับการนำเข้าและส่งออกอุปกรณ์การแพทย์ พ่อของผมเคยเป็นผอ.โรงพยาบาลอวิ๋นหนานแต่ตอนนี้เกษียณแล้ว แม่ของผมเคยเป็นศัลแพทย์ประจำที่โรงพยาบาลอวิ๋นหนานแต่ก็เกษียณแล้วเหมือนกัน ตอนนี้มีแค่พี่รองที่เป็นกรรมการผู้จัดการที่นั่น พี่ชายคนโตของผมเสีย

“จะปฏิเสธก็คงเป็นการโกหก เพราะตั้งแต่แรกที่ผมตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนั้นแล้วพาฉิงลี่ออกมา ผมก็ทำไปเพราะไม่อยากให้เฉิงซวี่หลงเดินทางผิด แต่หลังจากวันนั้นที่เธอหนีมาไม่บอกกล่าว ผมได้ให้คนสืบหาเบื้องหลังของเธอ ได้รับรู้เรื่องราวของเธอผ่านคนอื่นจนรู้สึกสนใจเธอขึ้นมา ครั้งแรกที่โรงแรมนั่นผมช่วยเธอเพราะเฉิงซวี่ แต่เมื่อวานตอนที่เห็นเธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ผมเห็นแล้วก็รู้สึกอยากปกป้อง บอกตามตรงว่าผมเริ่มสงสัยในความสามารถในการดูแลตัวเองของเธอ”ซูเยี่ยยังคงสีหน้าเรียบเฉยขณะที่ฟังเฉิงอวี้พูดเปิดอก“ก่อนหน้านี้ผมยังไม่ได้คิดเรื่องแต่งงานทั้งที่อายุสามสิบสองแล้ว อาจเพราะผู้หญิงที่ผมเคยคบส่วนใหญ่ล้วนดูแลตัวเองได้ดีจนเกินไป ทำให้ผมรู้สึกว่าถึงไม่มีผมพวกเธอก็คงไม่เป็นไร แต่กับฉิงลี่แล้ว...นี่เป็นครั้งแรกที่ผมกังวลว่าหากเธอคลาดสายตา อาจเกิดเรื่องกับเธอที่ไหนและเมื่อไหร่ก็ได้ ก่อนมาพบคุณผมก็ทบทวนแล้วว่าผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ หากจะถามว่าผมรักเธอมั้ยแน่นอนว่ามันยังไม่ถึงขั้นนั้น เพราะระหว่างเธอกับผมมันข้ามขั้นตอนสลับกันมั่วไปหมด”เฉิงอวี้เงียบไปครู่หนึ่งด้วยท่าทีครุ่นคิด“นี่เป็นครั้

ซูฉิงลี่ปิดประตูห้องนอนด้วยใบหน้างุนงง สองมือยกขึ้นกุมข้างแก้มเพราะรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าว หัวใจหรือก็พลอยเต้นแรงจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมานอกอก เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ก็พุ่งไปที่หัวเตียงคว้ามือถือขึ้นกดโทรออก“เสียวเสี่ยว!”“เกิดอะไรขึ้น ช่วงเวลานี้เป็นเวลาพักไม่คุยเรื่องงานไม่ใช่หรือไงโทรมาทำไม” โจวเสี่ยวประหลาดใจที่เห็นอีกฝ่ายโทรหาเวลานี้“เขามาที่นี่ มาที่ห้อง ซื้อของเข้ามาบอกว่าจะทำมื้อเย็นให้”“ใคร!”“ศาสตราจารย์เฉิง”“กรี๊ดดด!!! แล้วยังไงต่อ ค้างคืนเลยมั้ย!”“ประสาท! เขาจะค้างคืนได้ยังไง เขาบอกว่าเพิ่งเลิกงานเลยแวะมา เขาถอดแว่นด้วยนะ”“ประธานซูไฟเขียวแล้วนี่ ต่อไปก็แค่ทำความคุ้นเคย ว่าแต่เธอเถอะอย่าแสดงท่าทีออกไรออกนอกหน้าละ รู้หรอกว่าหลงความหล่อของเขา แต่เก็บท่าทีหน่อยเดี๋ยวเขารู้ว่าเป็นลูกไก่ในกำมือ”“ฉันต้องทำยังไง”เข้าใกล้เขาทีไรทำอะไรไม่ถูกทุกที ขนาดเขาเปิดโอกาสให้ถามคำถามตั้งหลายครั้ง ที่เธอถามกลับเป็นเรื่องที่เขาทำอาหารได้หรือเปล่า บ้าจริง!!!“อ่อยเลยสิยังต้องถาม”“หา!”“ยังจะมาหงมาหาอะไรกันอีก ตัวก็เสียให้เขาไปแล้ว ตอนนี้ทำได้แค่จับให้อยู่มือ คนหล่อแถมโพรไฟล์ดีแบบเขาหาไม่ได้