หลังจากมองเฉิงซวี่จากไปอย่างเร่งร้อน หม่าเหยียนที่ยังคงงุนงงก็มองสบตากับเยว่ฉง เขาละสายตาออกไปมองนอกร้าน ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเปิดประตูเข้ามาในร้าน มองนาฬิกาตรงผนังคิ้วเข้มขมวดมุ่นลงอย่างใช้ความคิด“ผู้จัดการเยว่”“หืม”“สิบเอ็ดโมงแล้ว”“แล้วยังไง?” เยว่ฉงงุนงงกับประโยคนั้นของอีกฝ่ายจึงมองตามสายตาหม่าเหยียนไป กระทั่ง...เธอพบเกาอวี้เดินมานั่งอยู่ที่เดิมซึ่งเป็นที่ประจำของซูฉิงลี่“นั่นสิสิบเอ็ดโมงแล้ว คุณโทร.เช็คหน่อยสิว่าเสี่ยวซูของเราไม่สบายหรือเปล่า หรือรู้ว่าไอ้...”คำว่า ‘คนเฮงซวย’ ยังไม่ทันได้หลุดออกมาเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ เยว่ฉงสบตากับหม่าเหยียนก่อนกระแอมเสียงเบา “คุณโทร.สิ มือถือฉันอยู่ข้างใน”“อ้อ ได้” เพิ่งกดโทร.ออกหม่าเหยียนก็นึกขึ้นได้ “บอกเสี่ยวซูว่าไม่ต้องลงมาดีมั้ย”เยว่ฉงยื่นมือออกไป “ฉันพูดกับเสี่ยวซูเอง”“อ้อ” เขาส่งมือถือตัวเองให้เยว่ฉง“เสี่ยวซู...รบกวนเวลานอนหรือเปล่า เห็นสิบเอ็ดโมงแล้วไม่ลงมาที่ร้าน ไม่สบายหรือเปล่า...เอ๋ไม่อยู่...” เยว่ฉงเลิกคิ้วก่อนมองไปยังแผ่นหลังของเกาอวี้ “อืม ไอ้...เจ้านั่นน่ะ ใช่เขามาที่นี่ ตอนนี้ก็ยังอยู่...อ้อ ได้ๆ ไว้เจอกัน”วางสายไปแล้วเย
最終更新日 : 2026-05-08
