รักกลางทุ่งรวงทอง のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ตอนที่1 จำได้ไหมจิ๊บ จิ๊บ ๆๆ ~ เสียงนกร้องดังเจื้อยแจ้วไปทั่วบริเวณในยามเช้าของวัน ณ บ้านไม้สองชั้นยกพื้นสูง พอที่สามารถทำให้คนในบ้านสามารถใช้สอยพื้นที่ในบริเวณใต้ถุนได้อย่างสะดวก โดยรอบๆบ้านนั้นรายล้อมไปด้วยธรรมชาติและทุ่งนาที่กำลังออกรวงเป็นสีเหลืองทอง ควันไฟลอยคลุ้งขึ้นฟ้าพร้อมกลิ่นขนมที่อบอวลไปทั่วบริเวณใต้ถุนบ้าน เมื่อหญิงวัย 45 ปี เดินไปเปิดฝาหม้อนึ่งขนมออกเพื่อตรวจดูหน้าขนมและดูว่าขนมที่กำลังนึ่งอยู่นั้นสุกหรือยัง ปราณีเห็นว่าขนมสุกแล้วและหน้าขนมก็ใช้ได้แล้ว เธอจึงหันไปหยิบผ้าที่อยู่บนโต๊ะด้านข้างมาสองผืน และวางทาบลงบนหูหม้อนึ่งขนมทั้งสองข้าง เพื่อไม่ให้ความร้อนจากหูหม้อลวกมือและยกหม้อนึ่งออกจากเตานำไปวางบนแคร่ไม้ระหว่างที่ปราณีกำลังรอให้ขนมเย็นตัว เธอก็จัดทรงใบตองเพื่อนำมาห่อขนม ขณะนั้นเองก็มีรถกระบะคันสีขาววิ่งมาจอดหน้าบ้านไม้ พร้อมด้วยชายหนุ่มร่างสูง ลูกชายของเจ้าของโรงสีข้าวขนาดใหญ่ในตำบลทุ่งรวงทอง อายุ30ปี ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลาเลยทีเดียว คิ้วเข้ม ตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนา เขาคือ " สิงหวรินทร " หรือ " สิงห์ " ที่กำลังก้าวขาลงมาจากรถเดินตรงเข้ามายังใต้ถุนของบ้า

ตอนที่3 เต็มใจรถกระบะคันขาวกำลังเคลื่อนตัวตรงไปยังทางกลับบ้านของข้าวหอมระหว่างทางนั้นข้าวหอมก็ลดกระจกลงเพื่อสูดอากาศให้สดชื่นปอด สายลมพัดผ่านหน้าต่างรถเข้ามากระทบหน้าข้าวหอม ปลายเส้นผมของเธอขยับพริ้วไหวตามแรงลม ทำให้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวและเส้นผมของหญิงสาวโชยเข้ามากระทบจมูกชายหนุ่มทางด้านสิงห์ที่ได้กลิ่นหอมมาจากตัวข้าวหอมก็รู้สึกมีอาการแปลกๆที่ก้อนเนื้อภายในอกด้านซ้าย มันกระตุกวูบไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนแม้แต่กับแฟนเก่าของเขาที่เลิกลากันไปได้3ปีแล้ว สิงห์จึงแกล้งทำเสียงกระแอมกระไอเพื่อกลบเกลื่อนอาการของตนเองที่กำลังเป็นอยู่ พลางชวนพูดคุยไปด้วย" อะแฮ่ม! เอ่อ... ทำไมถึงกลับมาล่ะ "ข้าวหอมที่ได้ยินคำถามมาจากฝั่งคนขับที่อยู่หลังพวงมาลัยรถกระบะคันนี้จึงตอบเขา" พอดีว่าเบื่อเมืองกรุงค่ะ ก็เลยอยากมาหางานทำที่บ้าน " " ทำไมถึงเบื่อล่ะ พี่ว่าก็สะดวกสบายดีออก " สิงห์เอ่ยออกไป" สะดวกสบายก็จริงค่ะ แต่วุ่นวาย ผู้คนมากมาย แต่หาคนจริงใจยาก " ข้าวหอมตอบกลับสิงห์ไปตามความรู้สึกที่ได้สัมผัสมาแล้วทางด้านสิงห์ที่ขับรถไปด้วยหูก็ฟังหญิงสาวตัวเล็กพูดไปด้วยพลางคิดตามไปด้วย ก่อนจะเอ่ยถามไปด้วยใบหน้าที

ตอนที่ 5 ประชุมงานประจำปีณ ศาลาใหญ่กลางหมู่บ้านเสียงอื้ออึงของผู้คนมากมายที่กำลังพูดคุยกันอยู่กลางศาลา แต่แล้วต่างก็ต้องหันไปสนใจให้กับผู้ที่มาร่วมประชุมงานประจำปีของหมู่บ้าน ที่กำลังจะเดินเข้ามาภายในศาลา ซึ่งเป็นผู้หญิงสองคือปราณีกับลูกสาวของเธอ แต่คนที่ทำให้ผู้คนในศาลาหันมาให้ความสนใจมากที่สุดก็คือข้าวหอม ด้วยความที่เธอห่างจากบ้านเกิดไปเรียนในเมืองหลายปี ทำให้เธอกลับมาครั้งนี้ดูโตเป็นสาวเต็มตัว สะสวยทำให้หนุ่มโสดที่มาร่วมประชุมในศาลาหันมามองไม่วางตาเลยทีเดียว" อ้าว ปราณีนั่นเองมากับใครน่ะ ไม่เห็นคุ้นหน้าคุ้นตาเลยว่ะ " แม่ค้าขายข้าวเหนียวปิ้งเอ่ยทักทายและถามไปด้วยความอยากรู้" ฉันมากับข้าวหอมน่ะ ลูกสาวฉัน จำได้ไหมล่ะ " ปราณีตอบกลับแม่ค้าขายข้าวเหนียวปิ้งไป" ห้ะ!! นี่นังข้าวหอมเรอะ โตขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย สวยเชียวว่ะ " แม่ค้าขายข้าวเหนียวปิ้งหลุดตะโกนเสียงดังด้วยความตกตะลึงเมื่อรู้คำตอบ จนผู้คนในศาลาต่างหันมามองข้าวหอมที่เห็นว่าตัวเองดูเหมือนจะเป็นจุดสนใจจนเกินไป ก็เริ่มรู้สึกเขินอายขึ้นมา เมื่อปราณีหันมามองข้าวหอมและเห็นสีหน้าลูกสาวของเธอจึงหันไปเอ็ดแม่ค้าขายข้าวเหนียวปิ้ง

ตอนที่7 ใส่สั้นกว่านี้ยังได้เลยข้าวหอมเดินไปยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของสิงห์ ทางสิงห์ที่รู้สึกว่าโดนจ้องมองจึงเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่อยู่บนโต๊ะทำงาน" มีอะไรหรือเปล่า "" เอ่อ... หอมจะมาขอลงชื่อประกวดนางงามข้าวใหม่ค่ะ "สิงห์ที่ได้ฟังคำตอบจากข้าวหอมแล้วจึงหันไปเอื้อมมือเปิดลิ้นชักออกนำกระดาษที่มีรายชื่อของผู้ที่มาลงชื่อเข้าประกวดยื่นให้ข้าวหอม ข้าวหอมรับกระดาษลงชื่อเข้าประกวดมาแล้วก้มลงไปเขียนชื่อของตัวเองลงในช่องที่ลงชื่อและช่องใส่เบอร์โทรไว้สำหรับติดต่อสิงห์ที่นั่งมองนั้นก็รู้สึกถึงก้อนเนื้อข้างซ้ายกระตุกแปลกและแทบจะหยุดหายใจ เมื่อเห็นว่าระหว่างที่ข้าวหอมก้มลงมานั้นทำให้เสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวที่เธอสวมใส่อยู่ห้อยลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลกถึงแม้จะมีเสื้อสายเดี่ยวอีกตัวอยู่ด้านในก็ตามแต่ไม่สามารถปกปิดเนื้อนุ่มฟูขาวเนียนสองก้อนนั้นไว้ได้อย่างมิดชิดเพราะมันเอ่อล้นออกมาจากเสื้อสายเดี่ยวสีดำข้างใน เมื่อสิงห์ได้สติจึงเบนสายตาไปทางอื่น หลังจากเสร็จแล้วข้าวหอมจึงยืดตัวขึ้นแล้วส่งกระดาษคืนให้สิงห์ สิงห์จึงหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนถือกระดาษอยู่ก่อนจะยกมือขึ้นมารับไป จากนั้นข้าวหอมจึงเอ่ยขอตัวลากล

ตอนที่ 9 ยังไม่มีผัว" กลับมาทั้งทีก็ไม่คิดจะไปหากันบ้างเลยหรอ ถ้าเมื่อวันก่อนไม่ไปตลาดแล้วเจอน้าณี พวกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าแกกลับมาแล้ว สงสัยลืมพวกเราแล้วมั้ง เชอะ " ขนมผิงทำท่าน้อยใจเมื่อเพื่อนรักของพวกเธอกลับมาทั้งทีแต่ไม่ไปหา" โอ๋ๆ ก็ฉันงานยุ่งอยู่นี่นา แล้วก็ลืมจริงๆนั่นแหละ ขอโทษน้า " ข้าวหอมบอกเพื่อนของเธอพลางจับแขนของขนมผิงข้างนึงแล้วโยกไปมาเพื่อให้เพื่อนหายงอน" เออๆ ช่างเถอะ ฉันให้อภัยแต่ครั้งหน้าห้ามลืม "" ไม่ลืมหรอก " " เราไปร้านเหล้ากันดีปะ ฉลองที่นังชะนีน้อยนี่กลับมาบ้าน " " เออก็ดีนะ นานๆจะเจอกันทั้งที " ขนมผิงเอ่ยเหมือนเห็นด้วย " แต่ครั้งนี้จะได้เจอกันบ่อยๆแล้ว เพราะว่าฉันจะกลับมาอยู่บ้านถาวร " " กรี๊ด จริงหรอชะนีน้อย " " โอ้ยยย นังตุ๊ด แกก็หยุดกรี๊ดสักทีได้ไหม ฉันหนวกหู แล้วก็ขออนุญาตน้าณีก่อนไหมยะ " ขนมผิงบอกปอนด์ให้ขออนุญาตแม่ของข้าวหอมก่อน ถ้าหากปราณีไม่อนุญาตก็อดไป ทั้งสามสาวต่างหันสายตาไปทางหญิงวัย45ปีเป็นจุดเดียวกัน" อืม ก็ไปกันสิ่ แต่อย่ากินเหล้ากันเยอะนักล่ะ ขากลับจะไม่ถึงบ้านเอา เดี๋ยวก็พากันลงไปนอนในนาข้าวข้างทางเสียก่อน " ปราณีเอ่ย