ตอนที่8 ลวนลามทางสายตา

ตอนที่8 ลวนลามทางสายตา

" ข้าวหอม หนาวหรือเปล่า "

" เอ่อ.. ไม่หนาวค่ะ " เธอตอบกลับด้วยท่าทีที่ปกติแต่เธอหนาวจริงๆนั่นแหละ

" ไม่หนาวจริง? ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า "

ข้าวหอมทำหน้าสงสัยเมื่อเขาบอกให้ไปอาบน้ำ จะให้เธออาบที่ไหนแล้วเสื้อผ้าที่เขาบอกล่ะเอาที่ไหนเปลี่ยน

" ให้หอมไปอาบที่ไหนล่ะคะ เสื้อผ้าด้วยจะให้ไปเอาจากมาเปลี่ยนคะ "

" ไปอาบในห้องนอนของพี่นั่นแหละ เสื้อผ้าเดี๋ยวพี่ไปหาในตู้ให้ " สิงห์ตอบกลับพลางชี้นิ้วไปทางห้องที่เขาเพิ่งเดินออกมา ห้องที่เขาไปขอพ่อให้มาทำห้องนอนไว้ให้ที่นี่เผื่อเวลาทำงานเหนื่อยแล้วขี้เกียจขับรถกลับบ้านหรือว่าเวลาที่เขาไปเที่ยวแล้วกินเหล้ากับเพื่อนจนเมาหนักก็มานอนที่นี่แทน

ข้าวหอมที่มองตามที่เขาชี้นิ้วไปยังห้องนอนของเขาจึงปฏิเสธเขาไป เพราะว่าเธอเกรงใจและไม่ค่อยไว้ใจเขา ถึงแม้ว่าเธอกับเขาจะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแต่ก่อนหน้านี้เธอก็ย้ายไปเรียนในเมืองและกลับมาอยู่บ้าน ซึ่งทำให้เธอและเขาต่างก็โตกันเป็นหนุ่มเป็นสาวแล้วจึงทำให้เธอคิดว่ากาลเวลาเปลี่ยนนิสัยและความคิดของคนก็เปลี่ยน

" ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฝนหยุดแล้วหอมกลับไปอาบที่บ้านดีกว่าค่ะ "

" ไปอาบ! อย่าให้ต้องพูดซ้ำ " สิงห์เริ่มหงุดหงิดจึงพูดด้วยน้ำเสียงดุดันเมื่อคนตัวเล็กกำลังดื้อไม่ยอมไปอาบน้ำบวกกับเสื้อผ้าที่เธอใส่ด้วยมันทำให้เขารู้สึกหวงตัวของเธอแบบอธิบายไม่ถูก

เมื่อข้าวหอมเห็นท่าทีแบบนั้นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจะต้องบังคับด้วย เธอจึงเดินไปอาบน้ำเพื่อตัดความรำคาญจากเขาเธออาบน้ำจนเสร็จ ก็ยืนนึกขึ้นได้ว่ามีแต่ผ้าขนหนูที่เธอถือเข้ามาในห้องน้ำไม่มีอะไรคลุมไหล่เลย เธอจึงสูดหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะตัดสินใจเอื้อมไปจับลูกบิดเพื่อเปิดประตูแล้วเดินออกไปก่อนจะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังหาเสื้อผ้าในตู้ของเขา

" ไหนเสื้อผ้าล่ะคะ "

สิงห์ที่ได้ยินคนตัวเล็กพูดอยู่ด้านข้างก่อนจะปิดประตูตู้เสื้อผ้าแล้วหันมาตอบเธอ แต่ก็ต้องชะงักในความผิวขาวเนียนของเธอไม่เพียงเท่านั้นที่หน้าตะลึงไปมากกว่านั้นคือก้อนเนื้ออวบอิ่มสองก้อนที่โผล่พ้นผ้าขนหนูออกมาจนเห็นเป็นร่องเป็นเนื้อทำให้สิงห์เผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก

" มองอะไรคะพี่สิงห์ กำลังลวนลามหอมทางสายตาหรอ " ข้าวหอมโวยวายเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่มมองมาที่เธอแล้วจ้องอยู่นานเธอจึงก้มมองตัวเองตามสายตาของเขาทำให้รู้ว่าเขากำลังมองอะไร

สิงห์ได้ยินเสียงโวยวายจึงได้สติก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นและกระแอมกระไอเพื่อกลบเกลื่อนการกระทำดังกล่าว

" อะแฮ่ม นี่ชุดของพี่เอารับไปสิ่ ลองดูว่าใส่ได้ไหม ฝนข้างนอกหยุดแล้วก็รีบกลับบ้านเถอะ "

ข้าวหอมรับเสื้อผ้ามาจากสิงห์แล้วรีบเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำพอเธอออกมาสิงห์ก็หันมามองก่อนจะอมยิ้มเมื่อเห็นคนตัวเล็กใส่เสื้อผ้าของเขาเพราะมันใหญ่ตัวมาก เพราะขนาดตัวของเขากับของเธอมันต่างกันมาก

" ขอบคุณนะคะสำหรับเสื้อผ้าแล้วก็ที่หลบฝน ไว้ว่างเมื่อไหร่หอมจะเอาเสื้อผ้ามาคืนนะคะ "

ข้าวหอมพูดจบก็รีบเดินออกมาจากออฟฟิศทันที ตรงไปที่รถแล้วขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ขี่ออกไปซึ่งรถมอเตอร์ไซค์ของเธอที่ตากฝนอยู่นานทำให้เบาะรถเปียกซึมเข้าไปถึงกางเกงชั้นข้างในที่เธอสวมใส่อยู่จึงทำให้เธอต้องรีบขี่กลับบ้านแต่ถึงแม้ว่าจะรีบมากแค่ไหนก็ต้องขี่อย่างระวังเพราะถนนลื่น

ณ บ้านไม้สองชั้น

ข้าวหอมขี่รถเข้าไปยังใต้ถุนยกเท้าเขี่ยขาตั้งลงจอดรถมอเตอร์ไซค์ ปราณีที่เห็นลูกสาวของตัวเองที่ไม่ใส่เสื้อผ้าตัวเมื่อเช้ากลับมาจากไปส่งขนมคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

" ข้าวหอม ใส่เสื้อผ้าใครเขามาน่ะ ไปแวะหาหนุ่มที่ไหนมา "

" เปล่าจ้ะ ไม่มีหนุ่มที่ไหนให้แวะหาหรอก ส่วนนี่เสื้อผ้าของพี่สิงห์จ้ะ " ข้าวหอมตอบกลับแม่ของเธอพลางจับเสื้อผ้าที่อยู่บนตัวให้แม่ดู

" อ๋อ เปียกฝนสินะ เขาถึงให้เปลี่ยน แต่เดี๋ยวก่อนแล้วจะมีใครยอมให้ใส่เสื้อของตัวเองแบบนี้ง่ายๆล่ะหอม " ปราณีพยักหน้ารับรู้แต่ก็พูดจาหยอกล้อข้าวหอมไป

" โอ้ย ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วหอมขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะตูดเปียกหมดแล้วจ้า "

" เอ้า แล้วไม่อาบน้ำก่อนหรอ " ปราณีเอ่ยขึ้นเมื่อคิดว่าข้าวหอมตากฝนมาแล้วไม่ไปอาบน้ำก่อนไปเปลี่ยนเสื้อ

" อาบมาแล้วแม่ " ข้าวหอมตอบกลับไปในขณะที่กำลังเดินขึ้นบันได

" ห้ะ! " ปราณีตกใจกับคำตอบของข้าวหอมเมื่อรู้ว่าเธออาบน้ำในขณะที่อยู่กับผู้ชาย ไม่ใช่ว่าเข้มงวดอะไรหรอกนะ แต่ไม่ได้รักกันแต่ไปอาบน้ำที่ห้องผู้ชายมันจะดูไม่ดีน่ะสิ่

ข้าวหอมเดินขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ชุดของตัวเองแล้วเอาเสื้อผ้าของสิงห์ที่กองอยู่บนพื้นไปใส่ตะกร้าเพื่อที่จะนำไปซักพรุ่งนี้เช้า ก่อนจะล้มตัวลงมานอนแล้วหันไปเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวเตียงมาเปิดเล่นจนเพลินก่อนจะเคลิ้มหลับไป

เช้าวันใหม่

หลังจากเมื่อวานกว่าฝนจะหยุดตกก็เกือบมืดค่ำ ส่งผลให้บรรยากาศรอบบ้านในวันนี้สดชื่นโดยจะมีกลิ่นดินชื้นซึ่งเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆที่ใครหลายคนชอบและเมื่อทอดสายตาออกไปยังทุ่งนาก็จะเห็นหมอกบางๆลอยคลอเคลียอยู่เหนือต้นข้าวในยามที่แสงแดดส่องทะลุหมอกนั้นจะให้ความรู้สึกที่นุ่มนวล อบอุ่น

วันนี้ข้าวหอมตื่นแต่เช้าเพื่อลงมาช่วยแม่ของเธอทำขนมไปส่งลูกค้า ข้าวหอมจึงลงมือปั้นถั่วที่แม่ของเธอเพิ่งกวนเสร็จเป็นรูปเชอร์รี่จากนั้นก็เสียบไม้ทิ้งไว้และหันไปหยิบพู่กันจุ่มลงไปในชามสีผสมอาหารแล้วนำมาแต้มถั่วที่ถูกปั้นไว้ทาจนถั่วนั้นเป็นสีแดงเชอร์รี่จากนั้นก็รอให้สีแห้งแล้วค่อยไปนำชุบวุ้นเพื่อเคลือบเงาเพราะมันคือลูกชุบ

กว่าทุกอย่างจะเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงช่วงสายแล้ว แต่แล้วทั้งสองคนแม่ลูกก็ต้องเงยหน้าจากถาดขนมมองไปยังหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์วิ่งตรงมาจอดใต้ต้นไม้หน้าบ้าน

" สวัสดีค่ะน้าณี "

" อืม หวัดดีๆ "

" พวกเรามาหาข้าวหอมค่ะ " ขนมผิงกับปอนด์ที่เป็นสาวสองเอ่ยบอกแม่ของข้าวหอม ก่อนที่ทั้งสองจะหันไปมองเพื่อนสาว

" กรี๊ดดด นังชะนี หายหน้าหายตาไปหลายปีกลับมาทั้งทีต้องพกความสวยมาด้วยหรอยะ "

" โอ้ยย นี่นังปอนด์แกจะกรี๊ดทำไม น้าณีตกใจแล้วเนี่ย " ขนมผิงเอ่ยขึ้นเมื่อหันไปมองเห็นน้าปราณีทำหน้าตกใจคงนึกว่าเพื่อนของข้าวหอมโดนผีเข้าหรือเปล่า

" เอ่อ.. ขอโทษจ้าน้า พอดีหนูดีใจไปหน่อยน่ะค่ะ ก็เลยลืมตัว " ปอนด์หันไปขอโทษน้าณีพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆเพราะความลืมตัว

" อือๆ ไม่เป็นไรหรอก "