ตอนที่2 กลับบ้านทุ่ง

ตอนที่2 กลับบ้านทุ่ง

ช่วงสายของวัน

รถสองแถวคันสุดท้ายของวันจอดสนิทที่หน้าศาลาตรงทางเข้าหมู่บ้าน

หญิงสาววัย24ปี ผิวขาว ตากลมโต จมูกเรียวโด่ง ริมฝีปากเรียวบางอมชมพูระเรื่อ สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาวพร้อมด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาว ก้าวขาลงมาจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่มาก เมื่อเธอลงมาจากรถแล้วจึงเดินเข้าไปนั่งพักในศาลาให้หายเหนื่อยสักหน่อย

เธอนั่งอยู่ครู่นึงก่อนจะลุกขึ้นพร้อมหันไปหยิบกระเป๋าลากเดินตามเธอไปตรงทางเข้าหมู่บ้าน

ระหว่างทางที่กำลังเดินไปบ้านนั้นก็ได้ผ่านทุ่งนาทีละผืนๆ ทุ่งนาสีเหลืองทองที่พริ้วไหวไปตามลมเหมือนคลื่นทะเลพร้อทกับกลิ่นหอมจากรวงข้าวที่ลอยมาตามลม ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาไม่น้อย

เธอรู้สึกว่าที่นี่ช่างเงียบสงบรายล้อมไปด้วยธรรมชาติไม่วุ่นวายอย่างในเมือง แต่ในเมืองก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย ซึ่งที่นี่ไม่มีแต่ก็มีดีคนละแบบ

ในขณะที่กำลังเดินไปบ้านของเธอนั้น ก็มีรถกระบะสีขาวคันหนึ่งกำลังวิ่งอยู่บนถนนเส้นเดียวกันกับเธอแต่คนละฟากฝั่ง มันวิ่งมาด้วยความเร็วแต่ก่อนจะวิ่งผ่านเธอไปนั้นมันชะลอความเร็วลงและหยุดนิ่งอยู่ด้านข้างของเธอ ก่อนที่กระจกด้านคนขับรถจะลดลงมาเผยให้เห็นหน้าคนขับ

แต่เธอก็ไม่ได้สนใจและกำลังจะเดินต่อไป ซึ่งยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าวก็มีน้ำเสียงทุ้มเอ่ยทักเธอขึ้นมา ต้นเสียงก็ไม่ได้มาจากที่ไหน แต่เป็นน้ำเสียงของคนขับรถกระบะคันนี้

" อะฮึ่ม!! จะไปไหนครับ มาติดต่อธุระกับคนในหมู่บ้านนี้หรอ เห็นเดินอยู่คนเดียวหน้าตาก็ไม่คุ้นเลย "

ข้าวหอมที่กำลังเดินก็หยุดนิ่งและหันไปมองชายหนุ่มก่อนจะตอบกลับไป

" ไม่ได้จะมาติดต่อใครค่ะ แต่กำลังจะกลับบ้าน "

" กลับบ้าน! บ้านใครครับ " ชายหนุ่มที่ได้ยินคำตอบเช่นนั้นก็เริ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพลางคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่ข้าวหอมหรอกนะ ก็เมื่อเช้าน้าณีบอกว่าลูกสาวของเธอกลับมาวันนี้

' ใช่หรอวะ เปลี่ยนไปเยอะเลย หน้าตาสะสวย ผิวขาว เป็นสาวเต็มตัวขนาดนี้เลยหรอวะ ' สิงห์คิดในใจ

" บ้านแม่ค่ะ " เธอตอบกลับชายหนุ่มแบบระวังตัว ใครจะกล้าบอกตรงๆว่าบ้านไหน หากเป็นคนไม่ดีจะทำอย่างไร

ชายหนุ่มที่ฟังคำตอบก็กระตุกยิ้มมุมปาก เขาชอบใจในคำตอบของหญิงสาวอย่างน้อยเธอก็รู้จักระวังตัว

" ให้ไปส่งไหม ระยะทางน่าจะไกล "

"ไม่เป็นไรค่ะ เดินไปเองดีกว่าค่ะ "

" ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ "

ข้าวหอมส่ายหน้าจะบอกว่าเกรงใจไหมก็เกรงใจอยู่ส่วนนึงแต่ไม่ไว้ใจมากกว่า เขาเป็นใครก็ไม่รู้จู่ๆมาจอดรถแล้วถามนั่นถามนี่ เผื่อขึ้นรถเขาไปแล้วพาเธอไปไหนก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่พาเธอกลับบ้านจะทำยังไง

ปฏิเสธไปเลยดีกว่า

" ไม่ดีกว่าค่ะ " จากนั้นข้าวหอมก็เดินต่อไป แต่เร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิม

ชายหนุ่มมองตามหญิงสาวด้วยท่าทางนิ่งๆ ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วหักพวงมาลัยวนรถกลับขับตามหญิงสาวไป เมื่อขับมาเทียบข้างเธอเขาก็หยุดรถและเอ่ยขึ้นว่า

" จะไปบ้านน้าปราณีใช่ไหม ข้าวหอม "

ข้าวหอมหยุดชะงักทันทีเมื่อชายหนุ่มเรียกชื่อของเธอ

" คุณรู้จักฉันหรอคะ " เธอถามปนทำหน้าสงสัยว่าเขาเป็นใคร

" รู้จักสิ่ ข้าวหอมที่เมื่อก่อนชอบแอบน้าณีเอามะม่วงสุกมาให้พี่ประจำไง "

คำตอบของเขาทำให้ข้าวหอมต้องยืนนึกคิดอยู่ครู่นึง เพราะว่าช่วงเด็กของเธอเพราะแอบแม่เอามะม่วงสุกไปแจกหลายคนเลยทีเดียว

เมื่อสิงห์เห็นท่าทีของข้าวหอม จึงถามเธอ

" อย่าบอกนะว่าจำไม่ได้ "

" จำไม่ได้ค่ะ เพราะว่าตอนนั้นฉันเอามะม่วงสุกไปแจกตั้งหลายคน " คำตอบของข้าวหอมทำเอาใจของสิงหวรินทรกระตุกเบาๆ เหมือนคาดหวังกับคำตอบพอสมควรและไม่พอใจอยู่เล็กน้อย

" โอ้โห เด็กแก่แดด ขึ้นรถสิ่จะเดินตากแดดกลับบ้านแบบนี้หรอ เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก "

ข้าวหอมคิดตามที่ชายหนุ่มพูดแล้วหันไปมองข้างหน้าก่อนจะถามชายหนุ่มอีกครั้ง

" แล้วพี่เป็นใครล่ะ บอกชื่อมาก่อน "

" พี่สิงหวรินทร ลูกชายเถ้าแก่ดำเจ้าของโรงสีข้าวในอำเภอทุ่งรวงทอง จำได้หรือยัง " คำตอบของสิงห์ทำให้ข้าวหอมนึกออกในทันที

" อ๋อ... พี่สิงห์หรอ " ข้าวหอมนึกออกทันทีที่ชายหนุ่มเอ่ยชื่อออกมา เธอจึงหันไปมองหน้าชายหนุ่มและไล่สายตามองตามขอบหน้าและคิดในใจว่าพี่สิงห์โตแล้วหล่อขนาดนี้เลยหรอ

" แล้วทีนี้ยอมให้พี่ไปส่งหรือยัง "

ข้าวหอมได้ยินดังนั้นก็ยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะก่อนจะตัดสินใจเดินเอากระเป๋าไปไว้ท้ายรถแล้วเดินมาเปิดประตูขึ้นรถทันที