ตอนที่3 เต็มใจ

ตอนที่3 เต็มใจ

รถกระบะคันขาวกำลังเคลื่อนตัวตรงไปยังทางกลับบ้านของข้าวหอม

ระหว่างทางนั้นข้าวหอมก็ลดกระจกลงเพื่อสูดอากาศให้สดชื่นปอด สายลมพัดผ่านหน้าต่างรถเข้ามากระทบหน้าข้าวหอม ปลายเส้นผมของเธอขยับพริ้วไหวตามแรงลม ทำให้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวและเส้นผมของหญิงสาวโชยเข้ามากระทบจมูกชายหนุ่ม

ทางด้านสิงห์ที่ได้กลิ่นหอมมาจากตัวข้าวหอมก็รู้สึกมีอาการแปลกๆที่ก้อนเนื้อภายในอกด้านซ้าย มันกระตุกวูบไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนแม้แต่กับแฟนเก่าของเขาที่เลิกลากันไปได้3ปีแล้ว

สิงห์จึงแกล้งทำเสียงกระแอมกระไอเพื่อกลบเกลื่อนอาการของตนเองที่กำลังเป็นอยู่ พลางชวนพูดคุยไปด้วย

" อะแฮ่ม! เอ่อ... ทำไมถึงกลับมาล่ะ "

ข้าวหอมที่ได้ยินคำถามมาจากฝั่งคนขับที่อยู่หลังพวงมาลัยรถกระบะคันนี้จึงตอบเขา

" พอดีว่าเบื่อเมืองกรุงค่ะ ก็เลยอยากมาหางานทำที่บ้าน "

" ทำไมถึงเบื่อล่ะ พี่ว่าก็สะดวกสบายดีออก " สิงห์เอ่ยออกไป

" สะดวกสบายก็จริงค่ะ แต่วุ่นวาย ผู้คนมากมาย แต่หาคนจริงใจยาก " ข้าวหอมตอบกลับสิงห์ไปตามความรู้สึกที่ได้สัมผัสมาแล้ว

ทางด้านสิงห์ที่ขับรถไปด้วยหูก็ฟังหญิงสาวตัวเล็กพูดไปด้วยพลางคิดตามไปด้วย ก่อนจะเอ่ยถามไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

" ทำไม พูดแบบนี้แสดงว่าอกหักมาน่ะสิ่นะ "

" ก็นิดหน่อยค่ะ แต่ก็ไม่ถึงกับอกหักหรอกค่ะ ก็แค่คนคุยๆเฉย อยากลองมีแฟนครั้งแรก แต่แค่เริ่มคุยก็โดนเทซะแล้ว "

ชายหนุ่มที่นั่งฟังหญิงสาวพูดอยู่หลังพวงมาลัยด้วยใบเรียบนิ่งในคราแรก แต่พอได้ฟังถึงประโยคหลังถึงกับยกยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว

' ก็แสดงว่าเธอยังไม่เคยมีแฟนเลยสินะ ' สิงหวรินทรคิดในใจ

ไม่นานรถกระบะคันสีขาวก็ขับมาจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าบ้านไม้สองชั้น ข้าวหอมที่เห็นว่าถึงบ้านของตนแล้วจึงปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูก้าวขาลงมาจากรถ

ทางด้านสิงห์เองก็ลงจากรถเช่นเดียวกันพร้อมกับเดินไปท้ายกระบะเพื่อจะช่วยยกกระเป๋าให้ข้าวหอม

ทางด้านข้าวหอมที่เดินไปท้ายกระบะกำลังเอื้อมมือไปจับกระเป๋า แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือของเธอไปชนเข้ากับมือของชายหนุ่มเจ้าของรถที่เดินมาอยู่ด้านข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทำให้ข้าวหอมลนลานขึ้นเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มก็มองออกว่าเธอคงจะตกใจ

" เอ่อ.. ขอโทษค่ะ "

" อืม ไม่เป็นไร เดี๋ยวช่วยยก "

ข้าวหอมที่ได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองเขาทำให้เธอสบตากับเขา ซึ่งสิงห์เองก็มองเธออยู่ก่อนแล้ว เมื่อสบตากันอยู่ครู่นึงจนข้าวหอมได้สติจึงถอยหลังออกมาเพื่อให้ชายหนุ่มยกกระเป๋าให้เธอ

สิงห์ที่ยกกระเป๋าลงจากรถแล้วยกขึ้นมาถือไว้แล้วเดินเข้าไปในใต้ถุนบ้าน แล้ววางไว้ข้าวหอมถึงกับงงเพราะไม่คิดว่าสิงห์จะยกกระเป๋าเข้าไปวางไว้ตรงใต้ถุนบ้านให้เธอ เธอจึงเอ่ยขอบคุณเขา

" ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้องยกไปถึงใต้ถุนบ้านขนาดนั้นก็ได้นะคะ "

" ทำไม คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจ ไม่ดีหรอ "

" เอ่อ.. ก็ดีนะคะ แต่หอมเกรงใจน่ะค่ะ "

ทางด้านสิงห์ที่ยืนฟังก็ทำหน้าเคร่งขรึมเมื่ออีกคนบอกเขาว่าเกรงใจที่เขายกกระเป็าเข้ามาในบ้าน จะเกรงใจทำไม เพราะเขาเต็มใจยกมาให้ต่างหาก

" อืม! ไม่ต้องเกรงใจ " เขาจึงเอ่ยกลับไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเล็กน้อย ทำให้คนฟังอย่างข้าวหอมสัมผัสถึงความไม่พอใจเล็กน้อยในน้ำเสียงของชายหนุ่ม

จากนั้นหนุ่มก็เดินไปที่รถโดยที่ข้าวหอมมองตามหลังด้วยความงวยงงว่าเขาไม่พอใจอะไร

หลังจากสิงห์ขับรถออกไปข้าวหอมก็เลิกสนใจเขา แล้วหันมายกกระเป๋าขึ้นไปบนบ้าน แล้วเดินไปหยิบกุญแจที่ห้อยไว้ตรงตะปูข้างฝาผนังบ้าน แล้วเดินไปไขกุญแจที่ประตูห้องของตัวเอง ก่อนจะเดินเอากระเป๋าเข้าไปเก็บ